Ο Μπέκας σηκώθηκε λέγοντάς μου πως είχε δώσει στην υπηρεσία το τηλέφωνο του ξενοδοχείου αν τον χρειαστούν. Τον παρακολουθούσα σαν χαμένος, όπως πήγαινε προς τον τηλεφωνικό θάλαμο. Ώστε ο κύριος Δημόδικος βρισκόταν στη Μύκονο. «Ένα ραντεβού με τον “Μαύρο Άγγελο”». Προσπαθούσα να συνδέσω μ’ έναν, έστω υποτυπώδη, τρόπο τα πρόσωπα. Η κυρία Αργύρη ήταν παλιά γνωριμία του Χάαζε. Ο Δημόδικος πρόσωπο των Γερμανών στην Κατοχή. Ο Απέργης είχε σκοτωθεί γιατί κάτι είχε δει στη βίλα του Ψυχικού, κάτι που είχε σχέση με τον «Μαύρο Άγγελο» κι ο άνθρωπος που τον είχε σκοτώσει ήταν ο σωφέρ του Δημόδικου. Όλα αυτά τα πρόσωπα έμοιαζαν με χορευτάς που στριφογύριζαν γύρω από ένα κεντρικό σημείο. Τον «Μαύρο Άγγελο». Και τώρα η Αργύρη και ο Δημόδικος βρίσκονταν μαζί, ανοιξιάτικα, στη Μύκονο. Να ήταν συνεργάτες, οι οποίοι συναντήθηκαν για να ρυθμίσουν τη δράση τους ή... Η σκέψη ήρθε ξαφνικά, χωρίς καμιά προετοιμασία, όπως συμβαίνει καμιά φορά. Συνεργάτες ή αντίπαλοι; Αντίπαλοι που συναντιόνταν για να συνεννοηθούν – ή να συμβιβαστούν.
AΦΗΓΗΣΗ ΣE ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ. Αφηγητής: Κώστας Νικόδημος. Σκηνικό: Αθήνα, Καλαμπάκα, Μύκονος, Δήλος. Εποχή: Άνοιξη. Ο αφηγητής, που ζει στο εξωτερικό, έρχεται στην Αθήνα μετά από δεκαπέντε χρόνια, όταν ένας απόμακρος, αυστηρός θείος του (ο Τιμόθεος Κώνστας) πεθαίνει και τον αφήνει συγκληρονόμο του, μαζί με την κατά πολύ νεότερη σύζυγό του Μάγδα. Η διαθήκη αναφέρει ότι αν πεθάνει ένας από τους δύο κληρονόμους πρώτος, η περιουσία περνάει στον άλλον. Με τον τίτλο Μαύρος Άγγελος δημοσιεύτηκε αρχικά σε κυριακάτικες συνέχειες στην Ακρόπολη Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα πριν κυκλοφορήσει σε βιβλίο. «Ο Μαύρος Άγγελος, μια μοντέρνα περιπέτεια στην Αθήνα του 1961». «Ήταν αθώα; Ήταν ένοχη; Δεν το ήξερε. Εκείνο που ήξερε ήταν πως την αγαπούσε, έστω κι αν η αγάπη της ήταν ο θάνατος γι’ αυτόν…»
«Ποιός σκότωσε τον Τιμόθεο Κώνστα και τον ηθοποιό Απέργη; Υπάρχει πράγματι στην Αθήνα του 1962 η εγκληματική οργάνωση “Μαύρος Άγγελος” και τί ακριβώς επιδιώκει; Αυτό προσπαθεί να ανακαλύψει ο ανιψιός του Τιμόθεου Κώνστα, Νικόδημος, ερωτευμένος με τη χήρα του θείου του Μάγδα. Είναι και η Μάγδα όργανο του “Μαύρου Αγγέλου” όπως πιστεύει ο αστυνόμος Μπέκας; Ποιόν φοβάται; Γιατί εξαφανίστηκε και πού βρίσκεται;»
Γιάννης Μαρής (English: Yannis Maris) είναι το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Γιάννη Τσιριμώκου.
Καταγόταν από γνωστή οικογένεια της Φθιώτιδας με παράδοση στο χώρο της πολιτικής. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Εργάσθηκε ως υπάλληλος στην Αγροτική Τράπεζα, πολέμησε στην Αλβανία και πήρε μέρος στην εθνική αντίσταση. Άρχισε τη δημοσιογραφία στις παράνομες εφημερίδες της Κατοχής. Δούλεψε σε πολλές αθηναϊκές εφημερίδες («Μάχη», «Φιλελεύθερος», «Νέα Γραμμή», «Αθηναϊκή», «Απογευματινή», «Ακρόπολις»).
Διέπρεψε στο αστυνομικό μυθιστόρημα, δίνοντάς του ποιοτικά χαρακτηριστικά. Δεν στέκεται στο μυστήριο του εγκλήματος, αλλά σκιαγραφεί ατμόσφαιρα και χαρακτήρες.
Μάλλον το ωραιότερο με ήρωα των Μπέκα. Μυστήριο, ύφος, διαβάζεται απνευστί, θα το έβλεπα άνετα ξανά σε προσαρμογή για τηλεόραση ή σινεμά, ακούει/διαβάζει κανείς;;
Ο αστυνόμος Μπέκας προσπαθεί να εξιχνιάσει μια σειρά φόνων και το μυστικό του "Μαύρου αγγέλου". Ένας κρίκος στην αλυσίδα των θανάτων είναι και ο Τιμόθεος Κώνστας. Ο ανιψιός του, ο Νικόδημος Κώνστας, μπλέκει σε ένα γαϊτανάκι μυστηρίου, αγωνίας, τρόμου και απόγνωσης. Τελικά ο αστυνόμος Μπέκας κερδίζει μια πύρρειο νίκη, καθώς χάνει όλες τις παρτίδες, εκτός από την τελευταία.
Ένα πολύ καλό αστυνομικό θρίλερ, από έναν πολύ καλό συγγραφέα του είδους.
Κλασσικο νουάρ με την κλασσικη -εξαιρετική- γραφή του Μαρή, με δράση και ανατροπές και ένα τελευταίο plot twist που δεν περίμενα. 4.5/5 ☆ γιατί το τέλος ήταν κατά τη γνώμη μου λίγο θλιβερό.
Εξαιρετική αστυνομική γραφή και πάρα πολύ καλή ιδέα (όπου η ερωτική ίντριγκα μπλέκεται με τους δωσίλογους της κατοχής). Θεωρώ ότι το βιβλίο κάνει μια μεγάλη βαρετή κοιλιά περίπου στη μέση με σκοπό μόνο να καθυστερήσει το φινάλε. Προσωπικά προτιμώ το σίριαλ, οι αλλαγές που έκαναν στην πλοκή ήταν πολύ πετυχημένες.
Από τα καλύτερα εμβληματικά έργα του μεγάλου συγγραφέα. Με άρωμα έντονης περιπέτειας, με δράση που καθηλώνει σε κάθε στιγμή, με ανατροπές απρόσμενες, με βάθος πλοκής, με χαρακτήρες που συγκινούν. Ένα έργο, που ο κάθε αναγνώστης του Μαρή, οφείλει να διαβάσει.
Totul a pornit de la o convorbire telefonică. O convorbire stranie, la zece noaptea, două ore după sosirea mea la Atena. — Domnul Nikodemos? — Chiar el. — Bine-aţi venit. — Cine-i la aparat? — N-are importanţă. Să spunem… un prieten. Nu numai convorbirea era stranie, ci şi vocea. O voce care parcă venea de departe şi în acelaşi timp de aproape. Răguşită, dar clară. N-aş fi putut să spun exact dacă era voce de bărbat sau de femeie. Şi mai exista în acel glas şi o nuanţă de ironie. — Aţi călătorit bine? — Foarte… — Deci v-aţi distrat. Pentru o clipă m-am gândit să pun receptorul jos. Persoana respectivă – bărbat sau femeie – îşi bătea joc de mine. Până la urmă însă, curiozitatea a învins. Cine era şi de unde ştia că mă aflam în Atena? — Destul, am spus. — Bravo. Aveţi nevoie de puţină relaxare, ţinând cont de cele ce vă aşteaptă aici. — Ce mă aşteaptă? La celălalt capăt al firului s-a auzit un râs uşor, la fel de ciudat ca şi vocea, înăbuşit, plin de răutate, prefăcut. — Serios, nu vă-nchipuiţi? — Nu-mi închipui nimic. — V-aţi văzut scumpele rude? — N-am văzut pe nimeni. De ce mi-aţi telefonat? — Din interes. Vocea a devenit sarcastică. — Vă interesează persoana mea? — Mult. Era o voce feminină, care se străduia să pară neutră. Şi, fără îndoială, telefona din apropiere. Poate chiar din hotelul unde trăsesem. — Motivul? — Mila.
Πάρα πολύ καλό, με πολύ καλή πλοκή. Είναι εξαντλημένο από τους εκδότες του (Ατλαντίς και Άγρα), οπότε το βρήκα με μεγάλη δυσκολία μεταχειρισμένο. Η μαγεία του Μαρή έγκειται στην απεικόνιση της εποχής του φυσικά.
Πολύ ωραίο αστυνομικό, εξαιρετικοί χαρακτήρες και καλογραμμένο. Μόνο το τέλος μου έδωσε την αίσθηση ότι έγινε βιαστικά και λιγάκι anti climactic. Εννοείται πως θα διαβάσω και άλλα με τον αστυνόμο Μπέκα!
Αγαπημένος Μαρής σε μια ιστορία που τα έχει όλα! Πάθη, μοιραίες γυναίκες, Έλληνες δωσίλογους, Γερμανούς σε αναζήτηση Εβραικών θησαυρών, ατμόσφαιρα της μεταπολεμικής Αθήνας και βέβαια τον αστυνόμο Μπέκα.
The vibe in Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα was completely off for me at first, all sarcasm and zero heart. Then Yannis Maris drops one quiet scene that rewires everything before it, and I forgave a lot. Worth it for slow-reveal fans, a pass if you need to connect right away.
Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα doesn't give you a comfortable moral cushion; Yannis Maris leaves you hanging with the uncomfortable truth about how complicit we all are.
Πρώτο βιβλίο του Γιάννη Μαρή που διαβάζω και ήταν μια χαρά. Δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από τους δευτεροκλασάτους Αμερικάνους συγγραφείς μυστηρίου όπως π.χ. οι Έλερι Κουίν και Ρίτσαρντ Πρέιδερ που έχω διαβάσει (έχουν βέβαια διαφορετικό στιλ).
Πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Κώστας Νικόδημος, ο οποίος γυρίζει στην Ελλάδα μετά από πολλά χρόνια απουσίας. Πρέπει να συναντήσει τον δικηγόρο της οικογένειας για να τακτοποιηθούν κάποια θέματα κληρονομιάς του θείου του, Τιμόθεου Κώνστα, που πέθανε κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Ο οικογενειακός δικηγόρος υποψιάζεται ότι πίσω από τον θάνατο του Κώνστα βρίσκεται η κατά 25 χρόνια νεότερη σύζυγός του, Μάγδα Κώνστα, μια ελκυστική και "επικίνδυνη" γυναίκα. Ο Νικόδημος θέλοντας και μη, ψάχνει από δω και από κει για να βρει την αλήθεια. Ως που συμβαίνουν διάφοροι θάνατοι και μυστήρια πράγματα, και εμφανίζεται ο αστυνόμος Μπέκας, ο οποίος ερευνά την όλη υπόθεση. Και η ιστορία πάει πολύ μακριά...
Η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο, από την οπτική του Νικόδημου. Ο Μπέκας εμφανίζεται περίπου στο πρώτο τρίτο του βιβλίου. Συμπαθής χαρακτήρας, που όμως δεν έχει και τόσο βάθος στο συγκεκριμένο βιβλίο. Το μυστήριο είναι αρκετό και ικανό να σε κρατήσει, το τέλος έχει ας πούμε και μια ανατροπή για έναν χαρακτήρα του βιβλίου, αλλά δεν έπεσα και από τα σύννεφα.
Γενικά ένα ικανοποιητικό αστυνομικό μυθιστόρημα που προσφέρει διασκέδαση για κάποιες ώρες, αλλά μέχρις εκεί.
A very nicely written criminal story. Even though the romance was a bit out of nowhere, I liked how the characters slowly uncovered clues and hints to help them solve the case.