What do you think?
Rate this book
Vergeten dagen
Het is 2015. De gepensioneerde commissaris Gaston - kort geleden sloot hij zijn nochtans erg succesvolle carrière af - kijkt terug op een zaak die plaatshad in het jaar 1983. Op een zomerdag zijn de tienjarige gehandicapte en zieke zoon van de kasteelheer, de zestienjarige dochter van een advocaat en een veertigjarige professor verdwenen. Ondanks intensief onderzoek en het ondervragen van zowat alle bewoners van het dorp heeft de commissaris nooit een aanknopingspunt kunnen vinden. Het enige element dat de drie verdwenen personen met elkaar in verband bracht, was dat ze alle drie aanwezig waren op een feest dat de kasteelheer gaf, de avond voor hun verdwijning.
De zeventigjarige Annette dwaalt in haar lege café rond. Direct na de verdwijningen is haar populaire café leeggelopen doordat de dorpelingen elkaar niet meer in de ogen durfden te kijken. De vrouw vindt in alle eenzaamheid troost in haar rozenstruiken die ze verzorgt als waren het de kinderen die ze nooit heeft gehad.
De eveneens ongeveer zeventigjarige dokter Victor Vanmeenen wordt verteerd door schuldgevoelens. Hij heeft zijn leven nooit meer volledig kunnen opnemen na de verdwijningen en heeft verwoede pogingen ondernomen om het hele gebeuren te ontkennen. Meer dan dertig jaar lang heeft hij in de waan geleefd dat zijn vrouw niets afweet van zijn aandeel in de gebeurtenissen.
Charlotte, de zus van Johanna, het zestienjarige meisje dat op die bewuste zondag verdween, is het verlies nooit te boven gekomen. Hun moeder heeft kort na de verdwijning zelfmoord gepleegd. Ondanks deze tegenslagen is ze erin geslaagd als succesvolle advocate met haar vader samen te werken en haar leven weer in handen te nemen.
De tweeënveertigjarige Charles, toentertijd de beste vriend van het verdwenen kind van de graaf, is zwaar getekend door de verdwijning van de jongen die hij als zijn broer beschouwde. Hij kampt nog steeds met angsten, en de vraag wat er precies gebeurd is blijft hem kwellen en zijn leven bepalen.
In Vergeten dagen blikken deze vijf personages terug op de gebeurtenissen in 1983. Naarmate de geschiedenis zich ontvouwt, wordt duidelijk welk gruwelijk drama ten grondslag ligt aan de drievoudige verdwijning.
De zeventigjarige Annette dwaalt in haar lege café rond. Direct na de verdwijningen is haar populaire café leeggelopen doordat de dorpelingen elkaar niet meer in de ogen durfden te kijken. De vrouw vindt in alle eenzaamheid troost in haar rozenstruiken die ze verzorgt als waren het de kinderen die ze nooit heeft gehad.
De eveneens ongeveer zeventigjarige dokter Victor Vanmeenen wordt verteerd door schuldgevoelens. Hij heeft zijn leven nooit meer volledig kunnen opnemen na de verdwijningen en heeft verwoede pogingen ondernomen om het hele gebeuren te ontkennen. Meer dan dertig jaar lang heeft hij in de waan geleefd dat zijn vrouw niets afweet van zijn aandeel in de gebeurtenissen.
Charlotte, de zus van Johanna, het zestienjarige meisje dat op die bewuste zondag verdween, is het verlies nooit te boven gekomen. Hun moeder heeft kort na de verdwijning zelfmoord gepleegd. Ondanks deze tegenslagen is ze erin geslaagd als succesvolle advocate met haar vader samen te werken en haar leven weer in handen te nemen.
De tweeënveertigjarige Charles, toentertijd de beste vriend van het verdwenen kind van de graaf, is zwaar getekend door de verdwijning van de jongen die hij als zijn broer beschouwde. Hij kampt nog steeds met angsten, en de vraag wat er precies gebeurd is blijft hem kwellen en zijn leven bepalen.
In Vergeten dagen blikken deze vijf personages terug op de gebeurtenissen in 1983. Naarmate de geschiedenis zich ontvouwt, wordt duidelijk welk gruwelijk drama ten grondslag ligt aan de drievoudige verdwijning.
284 pages, Paperback
First published September 10, 2015
31 people want to read
About the author
Eveline Vanhaverbeke
3 books25 followersLiterair auteur
Debuutroman in 2010 bij Manteau : De kleur van de sterren.
Maart 2013 :
De verborgen prelude, bij uitgeverij Marmer
en een heruitgave van De kleur van de sterren
Oktober 2015:
Vergeten dagen
Ik studeerde taal- en letterkunde van de Romaanse talen (Frans en Italiaans) aan de universiteit van Leuven.
Sinds mijn zesde heb ik een grenzeloze liefde voor het geschreven woord.
Debuutroman in 2010 bij Manteau : De kleur van de sterren.
Maart 2013 :
De verborgen prelude, bij uitgeverij Marmer
en een heruitgave van De kleur van de sterren
Oktober 2015:
Vergeten dagen
Ik studeerde taal- en letterkunde van de Romaanse talen (Frans en Italiaans) aan de universiteit van Leuven.
Sinds mijn zesde heb ik een grenzeloze liefde voor het geschreven woord.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
February 15, 2016
Het is de zomer van 1983:
In W, een dorp in de Vlaamse Westhoek verdwijnen drie mensen tijdens een groot feest op het kasteel van Guillaume, Graaf de Gavarnie. Hij geeft dit feest ter ere van zijn veertigste verjaardag.
De verdwenen personen zijn; Jean-Louis de tienjarige zoon van de Graaf, Johanna de zestienjarige dochter van een advocaat en Jacob Maarschalk professor Economie. Ze zijn geen familie van elkaar en hebben ogenschijnlijk niets met elkaar te maken. Het enige dat hen verbindt is het feit dat ze alle drie op het feest aanwezig waren op de avond voor hun verdwijning.
Deze zaak rust op de schouders van commissaris Gaston. Er volgt een intensief onderzoek en bijna alle bewoners van het dorp worden ondervraagd. Toch wordt deze zaak niet opgelost.
2015:
Tweeëndertig jaar later viert commissaris Gaston dat hij met pensioen kan gaan. Maar deze verdwijningszaak heeft hem nooit met rust gelaten en hij wil hoe dan ook verder zoeken naar een oplossing. Zelfs als dit in het geheim moet gebeuren. Hij droomt er zelfs van en heeft het gevoel dat hem toendertijd iets essentieels ontsnapt is tijdens zijn onderzoek. Mensen verdwijnen niet zomaar.
De auteur laat ons afwisselend meeleven met Gaston de commissaris, Charles de vriend van Jean-Louis, Charlotte de zus van de verdwenen Johanna, Annette de caféhoudster van Café de Zwaan in W en Victor de dorpsarts van W.
De hoofdstukken hebben als titel de naam van degene met wie we mee mogen kijken naar wat er gebeurd is in het verleden en wat in het heden gebeurt. Hoe deze personages alles ervaren en ervaren hebben.
Ondanks de spanning die goed voelbaar is, heeft de auteur ook nog plaats overgelaten voor wat humor.
'Niets blijft hetzelfde,' zei mijn moeder zaliger toen ik op mijn dertiende twee bobbels kreeg op mijn borstkas. Maar sommige veranderingen zijn toch te drastisch.
Door het terugblikken zie je als lezer hoe mensen soms een bord voor kun kop kunnen hebben en iets niet willen weten wat toch heel duidelijk is. Je ziet ook hoe een gemeenschap zich kan gedragen op het platteland, zonder inmenging van anderen en een beetje afgezonderd, ver weg van de snelweg.
Het verhaal is enigszins bizar te noemen, maar niet ongeloofwaardig.
Soms worden onderling afspraken gemaakt, waar men niet meer onderuit kan komen. Het is niet goed maar ook niet slecht te noemen.
Vanhaverbeke heeft een toegankelijke en verzorgde schrijfstijl en de steeds wisselende perspectieven zijn geen belemmering voor het leesgenot. Je leert de personages heel goed kennen doordat je met ze mee kunt groeien in het verhaal.
Helaas kan ik dat van één personage niet zeggen. Over hem is uiteindelijk te weinig bekend geworden waardoor de lezer dat stukje niet af heeft kunnen sluiten.
Ze schrijft op een manier waardoor de sfeer in het dorp goed voelbaar is, deze sfeer is soms zelfs beklemmend te noemen.
De keuze voor de titel wordt duidelijk op de allerlaatste bladzijde.
De prachtige cover wordt tijdens het lezen duidelijk. Hij is misdadig mooi.
3,5/5*
In W, een dorp in de Vlaamse Westhoek verdwijnen drie mensen tijdens een groot feest op het kasteel van Guillaume, Graaf de Gavarnie. Hij geeft dit feest ter ere van zijn veertigste verjaardag.
De verdwenen personen zijn; Jean-Louis de tienjarige zoon van de Graaf, Johanna de zestienjarige dochter van een advocaat en Jacob Maarschalk professor Economie. Ze zijn geen familie van elkaar en hebben ogenschijnlijk niets met elkaar te maken. Het enige dat hen verbindt is het feit dat ze alle drie op het feest aanwezig waren op de avond voor hun verdwijning.
Deze zaak rust op de schouders van commissaris Gaston. Er volgt een intensief onderzoek en bijna alle bewoners van het dorp worden ondervraagd. Toch wordt deze zaak niet opgelost.
2015:
Tweeëndertig jaar later viert commissaris Gaston dat hij met pensioen kan gaan. Maar deze verdwijningszaak heeft hem nooit met rust gelaten en hij wil hoe dan ook verder zoeken naar een oplossing. Zelfs als dit in het geheim moet gebeuren. Hij droomt er zelfs van en heeft het gevoel dat hem toendertijd iets essentieels ontsnapt is tijdens zijn onderzoek. Mensen verdwijnen niet zomaar.
De auteur laat ons afwisselend meeleven met Gaston de commissaris, Charles de vriend van Jean-Louis, Charlotte de zus van de verdwenen Johanna, Annette de caféhoudster van Café de Zwaan in W en Victor de dorpsarts van W.
De hoofdstukken hebben als titel de naam van degene met wie we mee mogen kijken naar wat er gebeurd is in het verleden en wat in het heden gebeurt. Hoe deze personages alles ervaren en ervaren hebben.
Ondanks de spanning die goed voelbaar is, heeft de auteur ook nog plaats overgelaten voor wat humor.
'Niets blijft hetzelfde,' zei mijn moeder zaliger toen ik op mijn dertiende twee bobbels kreeg op mijn borstkas. Maar sommige veranderingen zijn toch te drastisch.
Door het terugblikken zie je als lezer hoe mensen soms een bord voor kun kop kunnen hebben en iets niet willen weten wat toch heel duidelijk is. Je ziet ook hoe een gemeenschap zich kan gedragen op het platteland, zonder inmenging van anderen en een beetje afgezonderd, ver weg van de snelweg.
Het verhaal is enigszins bizar te noemen, maar niet ongeloofwaardig.
Soms worden onderling afspraken gemaakt, waar men niet meer onderuit kan komen. Het is niet goed maar ook niet slecht te noemen.
Vanhaverbeke heeft een toegankelijke en verzorgde schrijfstijl en de steeds wisselende perspectieven zijn geen belemmering voor het leesgenot. Je leert de personages heel goed kennen doordat je met ze mee kunt groeien in het verhaal.
Helaas kan ik dat van één personage niet zeggen. Over hem is uiteindelijk te weinig bekend geworden waardoor de lezer dat stukje niet af heeft kunnen sluiten.
Ze schrijft op een manier waardoor de sfeer in het dorp goed voelbaar is, deze sfeer is soms zelfs beklemmend te noemen.
De keuze voor de titel wordt duidelijk op de allerlaatste bladzijde.
De prachtige cover wordt tijdens het lezen duidelijk. Hij is misdadig mooi.
3,5/5*
October 19, 2024
Hoewel ik nieuwsgierig was naar de afloop van het boek en de reden van de verdwijning van 3 personen, vond ik de uitvoering hiervan teleurstellend. Het wisselende perspectief van 5 personages en hun heden/verleden was een interessante manier van vertellen, maar had veel beter gebruikt kunnen worden. Ik vond de verhalen uit het heden vaak veel te los staan van het mysterie van het verleden, het werd frustrerend om geen informatie te krijgen over de verdwijning. Als je dan wel informatie kreeg, was dit vaak onverwacht en veel, waardoor je na een tijdje al kon raden wat er gebeurd was.
Ik snap dat de verhalen uit het heden je kennis lieten maken met de personages, maar na een tijdje ben je niet meer geïnteresseerd in hoe Gaston een kinderfeestje bij hem thuis beleeft, je wilt weten wanneer hij naar W gaat om het mysterie op te lossen. Dat Charles liefdesverdriet voegt na een paar scenes niets meer toe, je wilt weten hoe hij met Jean-Louis de bewuste avond beleefd heeft.
Sowieso vind ik niet dat je kunt zeggen dat Gaston “het onderzoek nog een laatste kans gaat geven”. Helemaal op het eind besluit hij nog een keer naar W te gaan, en per toeval krijgt hij het hele verhaal te horen van Annette en de dokter. Als lezer weet je intussen al wat er gebeurd is, en je voelt niet met Gaston mee dat hij eindelijk achter de waarheid komt.
Toch moet ik zeggen dat ik het verhaal zelf heel interessant vond en het boek ook snel uit gelezen heb. Verhalen over kleine gemeenschappen die een groot geheim met zich mee dragen grijpen me snel. Ik denk dan ook dat als dit boek “spannender” geschreven was, het veel beter over was gekomen.
Ik snap dat de verhalen uit het heden je kennis lieten maken met de personages, maar na een tijdje ben je niet meer geïnteresseerd in hoe Gaston een kinderfeestje bij hem thuis beleeft, je wilt weten wanneer hij naar W gaat om het mysterie op te lossen. Dat Charles liefdesverdriet voegt na een paar scenes niets meer toe, je wilt weten hoe hij met Jean-Louis de bewuste avond beleefd heeft.
Sowieso vind ik niet dat je kunt zeggen dat Gaston “het onderzoek nog een laatste kans gaat geven”. Helemaal op het eind besluit hij nog een keer naar W te gaan, en per toeval krijgt hij het hele verhaal te horen van Annette en de dokter. Als lezer weet je intussen al wat er gebeurd is, en je voelt niet met Gaston mee dat hij eindelijk achter de waarheid komt.
Toch moet ik zeggen dat ik het verhaal zelf heel interessant vond en het boek ook snel uit gelezen heb. Verhalen over kleine gemeenschappen die een groot geheim met zich mee dragen grijpen me snel. Ik denk dan ook dat als dit boek “spannender” geschreven was, het veel beter over was gekomen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 23, 2018
Eveline Vanhaverbeke wilde al op jonge leeftijd schrijfster worden. Vanwege haar studie en het gezinsleven raakte deze ambitie wat naar de achtergrond. Na het zien van een interview met Dimitri Verhulst besloot ze haar droom waar te maken. Dat resulteerde in 2010 in haar eerste roman: De kleur van de sterren. Ze kreeg hiervoor meteen lovende kritieken. In 2013 verscheen De verborgen prelude en werd haar debuut opnieuw uitgegeven.
Haar nieuwste roman, Vergeten dagen, verhaalt over Gaston, een gepensioneerde commissaris die bekendstaat om zijn eigenzinnigheid. Ondanks dat was hij een goed en succesvol politieman. Toch lukt het hem niet om die ene onopgeloste zaak te vergeten. Tweeëndertig jaar geleden was het dat drie mensen uit het West-Vlaamse dorpje W spoorloos verdwenen. Na afloop van een feest bij de kasteelheer en tevens graaf bleken zijn tienjarige zoon, de zestienjarige dochter van een advocaat en een veertigjarige professor onvindbaar te zijn. Intensief speurwerk en vele ondervragingen hebben geen enkel resultaat opgeleverd. Op zijn allerlaatste dag neemt Gaston het dossier mee naar huis en verdiept hij zich opnieuw in deze onbevredigende zaak. Want hij is erop gebrand om te weten te komen wat er met hen is gebeurd.
De verdwijning van de drie dorpsbewoners wordt vanuit het perspectief van vijf personages onder de aandacht gebracht. Deze vijf personages, Gaston, Charles, Charlotte, Annette en Victor, hebben ieder afwisselend hun eigen hoofdstukken. Daarin begint het in de huidige tijd, maar eindigt het met hun verhaal van tweeëndertig jaar eerder. Door deze terugblikken krijgt de lezer steeds duidelijker voor ogen wat er ruim drie decennia geleden is gebeurd. Deze door Vanhaverbeke gekozen opzet is in het begin wel even wennen omdat je telkens moet omschakelen en ook het verhaal van het personage weer in beeld moet zien te krijgen.
Toch zorgt de gekozen indeling er wel voor dat je langzaam maar zeker nieuwsgieriger wordt naar de gebeurtenissen die zich aan het begin van de jaren tachtig hebben afgespeeld. Het steeds meer prijsgeven daarvan heeft echter wel tot gevolg dat de uiteindelijke ontknoping enigszins voorspelbaar is. Dat is jammer, omdat een aantal verrassende wendingen het boek zeker sterker zouden maken.
Het verhaal in Vergeten dagen is zowel onwerkelijk als bizar. Want hoe kan het dat alle inwoners van een dorp zich meer dan dertig jaar in stilzwijgen hullen? Dat ze al die tijd een geheim met zich meedragen en daardoor ook met een schuldgevoel rondlopen. Alleen maar om een van hen, die ook nog eens indirect met de gebeurtenissen te maken had, in bescherming te nemen.
De schrijfstijl van Vanhaverbeke is toegankelijk en ze weet een zekere, maar minimale, spanning op te bouwen. Omdat het verhaal vooral draait om de terugblikken van de diverse personages zijn grote delen van de verhalen die zich in de huidige tijd afspelen niet altijd even relevant. Daardoor wekken die delen de indruk dat ze alleen maar als boekvulling dienen.
Vergeten dagen is bovenal een in een thrillerjasje gestoken roman. Een roman die na afloop een licht onbevredigend gevoel achterlaat omdat enkele vragen onbeantwoord blijven.
Haar nieuwste roman, Vergeten dagen, verhaalt over Gaston, een gepensioneerde commissaris die bekendstaat om zijn eigenzinnigheid. Ondanks dat was hij een goed en succesvol politieman. Toch lukt het hem niet om die ene onopgeloste zaak te vergeten. Tweeëndertig jaar geleden was het dat drie mensen uit het West-Vlaamse dorpje W spoorloos verdwenen. Na afloop van een feest bij de kasteelheer en tevens graaf bleken zijn tienjarige zoon, de zestienjarige dochter van een advocaat en een veertigjarige professor onvindbaar te zijn. Intensief speurwerk en vele ondervragingen hebben geen enkel resultaat opgeleverd. Op zijn allerlaatste dag neemt Gaston het dossier mee naar huis en verdiept hij zich opnieuw in deze onbevredigende zaak. Want hij is erop gebrand om te weten te komen wat er met hen is gebeurd.
De verdwijning van de drie dorpsbewoners wordt vanuit het perspectief van vijf personages onder de aandacht gebracht. Deze vijf personages, Gaston, Charles, Charlotte, Annette en Victor, hebben ieder afwisselend hun eigen hoofdstukken. Daarin begint het in de huidige tijd, maar eindigt het met hun verhaal van tweeëndertig jaar eerder. Door deze terugblikken krijgt de lezer steeds duidelijker voor ogen wat er ruim drie decennia geleden is gebeurd. Deze door Vanhaverbeke gekozen opzet is in het begin wel even wennen omdat je telkens moet omschakelen en ook het verhaal van het personage weer in beeld moet zien te krijgen.
Toch zorgt de gekozen indeling er wel voor dat je langzaam maar zeker nieuwsgieriger wordt naar de gebeurtenissen die zich aan het begin van de jaren tachtig hebben afgespeeld. Het steeds meer prijsgeven daarvan heeft echter wel tot gevolg dat de uiteindelijke ontknoping enigszins voorspelbaar is. Dat is jammer, omdat een aantal verrassende wendingen het boek zeker sterker zouden maken.
Het verhaal in Vergeten dagen is zowel onwerkelijk als bizar. Want hoe kan het dat alle inwoners van een dorp zich meer dan dertig jaar in stilzwijgen hullen? Dat ze al die tijd een geheim met zich meedragen en daardoor ook met een schuldgevoel rondlopen. Alleen maar om een van hen, die ook nog eens indirect met de gebeurtenissen te maken had, in bescherming te nemen.
De schrijfstijl van Vanhaverbeke is toegankelijk en ze weet een zekere, maar minimale, spanning op te bouwen. Omdat het verhaal vooral draait om de terugblikken van de diverse personages zijn grote delen van de verhalen die zich in de huidige tijd afspelen niet altijd even relevant. Daardoor wekken die delen de indruk dat ze alleen maar als boekvulling dienen.
Vergeten dagen is bovenal een in een thrillerjasje gestoken roman. Een roman die na afloop een licht onbevredigend gevoel achterlaat omdat enkele vragen onbeantwoord blijven.
November 15, 2015
Het is 2015. De gepensioneerde commissaris Gaston - kort geleden sloot hij zijn nochtans erg succesvolle carrière af - kijkt terug op een zaak die plaatshad in het jaar 1983. Op een zomerdag zijn de tienjarige gehandicapte en zieke zoon van de kasteelheer, de zestienjarige dochter van een advocaat en een veertigjarige professor verdwenen. Ondanks intensief onderzoek en het ondervragen van zowat alle bewoners van het dorp heeft de commissaris nooit een aanknopingspunt kunnen vinden. Het enige element dat de drie verdwenen personen met elkaar in verband bracht, was dat ze alle drie aanwezig waren op een feest dat de kasteelheer gaf, de avond voor hun verdwijning.
In Vergeten dagen blikken deze vijf personages terug op de gebeurtenissen in 1983. Naarmate de geschiedenis zich ontvouwt, wordt duidelijk welk gruwelijk drama ten grondslag ligt aan de drievoudige verdwijning.
Het verhaal leest vrij lastig omdat het steeds vanuit een van de vijf hoofdpersonen verteld wordt, de ene keer in het heden en de andere keer in 1983. Hierdoor duurt het vrij lang voor een en ander duidelijk wordt. Inleven in de personages is hierdoor voor mij niet goed mogelijk. Op een paar dingen na is het boek geen thriller te noemen, zoals op de cover staat maar meer een roman. Er gebeurt niet veel spannends, de gebeurtenissen uit het verleden zijn het spannendste deel van het boek. Jammer dat de schrijfster daar niet meer heeft uitgehaald, nu blijft het eind voor mij nogal voorspelbaar. 2.5 sterren.
In Vergeten dagen blikken deze vijf personages terug op de gebeurtenissen in 1983. Naarmate de geschiedenis zich ontvouwt, wordt duidelijk welk gruwelijk drama ten grondslag ligt aan de drievoudige verdwijning.
Het verhaal leest vrij lastig omdat het steeds vanuit een van de vijf hoofdpersonen verteld wordt, de ene keer in het heden en de andere keer in 1983. Hierdoor duurt het vrij lang voor een en ander duidelijk wordt. Inleven in de personages is hierdoor voor mij niet goed mogelijk. Op een paar dingen na is het boek geen thriller te noemen, zoals op de cover staat maar meer een roman. Er gebeurt niet veel spannends, de gebeurtenissen uit het verleden zijn het spannendste deel van het boek. Jammer dat de schrijfster daar niet meer heeft uitgehaald, nu blijft het eind voor mij nogal voorspelbaar. 2.5 sterren.
February 27, 2016
In een West-Vlaams dorp zijn in 1983 3 personen verdwenen, maar de waarheid is nooit achterhaald. Niemand heeft het er ooit nog over. In 2013 kijken een aantal personen uit het dorp erop terug (elk om hun eigen redenen). Ieder personage vertelt om beurt een deel van zijn/haar verhaal, waardoor telkens van perspectief gewisseld wordt. Uiteindelijk komen de verhaallijnen toch bij elkaar en wordt duidelijk wat er in 1983 gebeurd is.
Door het continu wisselen van perspectief leest de roman soms wat traag.
Door het continu wisselen van perspectief leest de roman soms wat traag.
September 21, 2016
Dit boek was vrij voorspelbaar, wat oké geweest zou zijn moesten de feiten op een andere manier onthuld worden. Na het volgen van de gebeurtenissen in het verleden wordt alles plots bekend. Ik zie het nut er niet van in.
December 27, 2015
In één ruk uitgelezen!
December 15, 2015
Eerder 3,5 sterren. Niet slecht!
December 30, 2021
Zoek jij een boek om eens wat anders te lezen? Maar houd je niet van bloederige toestanden? Probeer dan eens dit boek! Vergeten dagen! http://followmemove.com/2016/03/17/ve...
Displaying 1 - 10 of 10 reviews