Niemand hield van Billie Vuist

by Marnix Peeters

De jonge Billie Vuist ontdekt dat zijn moeder, Moeder Vuist, handel drijft in oosterse en zwarte meisjes. Samen met de ravissante Mei Marlborough brengt hij - middels een uitgekookt plan - het smerige imperium ten val. Niemand hield van Billie Vuist is een heerlijke roman boordevol sluwheid en seks, vernuft en vunzigheid, bevolkt door fabelachtige en wonderlijke personages zoals pastoor Pelkmans, Napthuli Steinkopf, Wesley S. en Gabba Henk.

288 pages, Paperback

First published August 25, 2015

About the author

Na een carrière bij de radio (Studio Brussel), in de rockjournalistiek (Humo, Oor) en als interviewer en reportagemaker (Het Laatste Nieuws, De Morgen) trok Marnix Peeters (°1965) zich in 2010 terug op een berg in de zuidelijke Oostkantons, waar hij aan het schrijven ging.

De eerste resultaten zagen in 2012 het daglicht: onder auspiciën van Robbert Ammerlaan verscheen toen bij De Bezige Bij zijn debuutroman, De dag dat we Andy zijn arm afzaagden. Het boek verscheen ook in het Italiaans (Il giorno che segammo il braccio a Andy).

Een jaar later volgde Natte dozen — een gemene, ophefmakende roman, die in de iTunes-store werd gecensureerd (N***e dozen) en die wekenlang in de top 10 stond.

Na zijn overstap naar Prometheus (2014) verscheen bij dit Amsterdamse uitgeefhuis De tenondergang en de ongelooflijke wederopstanding van Eddy Vangelis. Peeters werd in dat jaar gevraagd om deel te nemen aan De Slimste Mens Ter Wereld.

Volgden: de novelle De Trapchauffeur (2015, een uitstapje naar het Hollands Diep van ontdekker Ammerlaan), Niemand hield van Billie Vuist (2015, Prometheus) en de sequel op Natte dozen, Kijk niet zo, konijntje (2016, Prometheus).

De columns die Peeters wekelijks voor De Morgen schrijft, werden gebundeld in Zei mijn vrouw, het eerste boek bij Pottwal Publishers, een uitgeefinitiatief van de auteur zelf.

Bij hetzelfde huis verscheen in het najaar van 2017 de roman In elke vrouw schuilt haar moeder, een road novel. Ik heb aids van Johnny Diamond volgde in 2018.

Na haar dood in 2018 verwerkte de auteur zijn herinneringen aan zijn moeder — haar leven en lijden — in Zo donker buiten. Afscheid van een moeder met alzheimer. De met linnen beklede hardcover verscheen begin 2019 bij Borgerhoff&Lamberigts. Nog in dat jaar maakte Peeters samen met zijn vrouw Jana Elza Wuyts een reeks historische citytrips door België: met de Guide Michelin van 1939 in de hand (de laatste voor WOII) reisde het duo naar verschillende toeristische bestemmingen in het land. Het reisverslag verscheen in reeksvorm in de krant Het Nieuwsblad en vervolgens, uitgewerkt en aangevuld met twee e-boeken, als boek (De zomer van 1939, Standaard Uitgeverij & Pottwal Publishers).

Ook van Peeters’ hand zijn het reportageboek over volksdevotie God in Vlaanderen (2011, Van Halewyck) en de bibliofiele uitgaven Der Pottwal (2016, De Carbolineum Pers) en Femke en Lobke gaan veldrijden (2019, De Carbolineum Pers) , beiden geïllustreerd door de auteur.

In het najaar van 2020 verschijnt de roman Oogje. Het kleine meisje uit de Lange Tafelstraat bij Het Getij, de nieuwe uitgeefcel van Robbert Ammerlaan bij De Arbeiderspers.

Reviews

[Christophe · Rating 4 out of 5]

Langdradiger dan gewenst. Zeker de inleidingen van ieder hoofdstuk zijn repetitief, waarbij Peeters telkens weer de vierde wand doorbreekt. Voor de rest is het allemaal zeer typerend: een absurd criminaliteitsepos dat uitpuilt van schunnigheden en zwarte humor. Ik heb me goed geamuseerd.

Dit is het zevende werk van Marnix Peeters dat ik heb gelezen, op amper drie maand tijd. Dat zegt genoeg over de kracht van zijn pen. Tijd voor een pauze, maar ze zien mij hier nog terug.

[Erik Vloeberghs · Rating 4 out of 5]

'Niemand hield van Billie Vuist' is de vierde roman van Marnix Peeters. Ik heb hem met veel plezier gelezen. Het is een burlesk boek vol knotsgekke, memorabele figuren die van de pot gerukte dialogen voeren.
Het schrijfplezier spat er werkelijk vanaf, en het leesplezier bijgevolg ook. De openingszinnen van 'Niemand hield van Billie Vuist' vond ik al subliem: 'Niemand hield van Billie Vuist. Tenminste: alleen wie hem echt kende, hield van Billie Vuist.'
Marnix Peeters, die zijn sporen verdiende bij onder meer Humo, De Morgen, Het Laatste Nieuws, Het Nieuwsblad, Deng, MaoMagazine en Studio Brussel, kàn een stukje schrijven, en hij is tevens een kei in het verzinnen van bizarre namen voor zijn personages. Lopen onder meer rond op deze bladzijden naast hoofdpersoon Billie Vuist: Naphtuli Steinkopf, de gebroeders Adolf en Antoon Branstigters, de "schunnige geriater" Eric Kronschnabl, de met de woorden 'Real Men Fuck Real Brothers' getatoeëerde nicht Gabba Henk, de Senegalees Joseph Bamba Julien en Mei Marlborough. Er komt geen normaal mens in voor, behalve misschien Mei Marlborough.
Het verhaal wordt verteld door Bartje Marlborough - de broer van Mei - maar tussen de hoofdstukken door levert ook schrijver Marnix Peeters (meta)commentaar op het vertelsel en op de gehanteerde literaire vertelstructuur. Een goede en erg geestige vondst...
Op de achterflap zegt niemand minder dan Sarah Vandeursen het volgende: 'Marnix Peeters is een auteur, een echte schrijver van boeken en dat lees je.' Na het dichtslaan van 'Niemand hield van Billie Vuist' zal menig lezer een zelfde mening toegedaan zijn.

[Nathan · Rating 3 out of 5]

Compleet surrealistische én grappige beschrijving van een criminele en perverse onderwereld. Meer dan in andere werken echter lijkt Peeters zich soms te verslikken in zijn bombastische, haast pathetische stijl ("Zie hier! En zie daar! De Leugen! De Waarheid!"), waardoor sommige inleidingen of epilogen te lang aanslepen. Zoals hij zelf Goethe parafraseert: "In de matiging en in de beperking schuilt het ware genie" - nog steeds een waardevolle stelling. Desalniettemin even lezenswaardig als de Oscar Van Beuseghem-romans.

[Ansje Brassine · Rating 2 out of 5]

Één leuk en grappig verhaal. Enkel de schrijfstijl waarmee hij de lezer bewust uit het boek haalt, zorgt ervoor dat je ook steeds uit het boek gehaald wordt. Dit zorgt ervoor dat je bij aanvang van elk hoofdstuk eerst leest hoe hij als auteur het hoofdstuk gaat schrijven, alvorens hij aan het echte verhaal begint. Als dit eruit was gelaten had het een leuk, grappig en grof verhaal geweest van 200p ipv 300p met onderbrekingen. De stijl werkt jammer genoeg voor mij niet.

[Bruno · Rating 2 out of 5]

Peeters heeft een hilarische schrijfstijl: bombastisch, over-the-top, en zonder enige schroom. Helaas is het met de inhoud van zijn verhalen iets minder positief gesteld. Het taalgebruik lijkt de grootste aantrekkingskracht (of voor de meeste mensen blijkbaar net tegenovergesteld), want op den duur lijkt het in Peeters' boeken wel alleen daarom te draaien: geen schotschrift maar shokschrift. Waar de auteur eigenlijk het potentieel van een hedendaagse Louis Paul Boon in zich meedraagt, geraakt hij door een tekort aan inhoud vaak niet veel verder dan een epigoon van Herman Brusselmans. En dat is jammer.

[Lucas · Rating 4 out of 5]

Het verhaal was minder 'vettig' dan ik verwacht of gehoopt had, maar nog steeds een Peeters-klassieker.

[Tania Boel · Rating 4 out of 5]

Schrijfstijl is hilarisch, leest geweldig vlot.

[Simon · Rating 4 out of 5]

Alweer hardop moeten lachen, zoals vaak bij Peeters. Inhoudelijk heeft dit boek niet veel te bieden maar de typische stijl maakt heel veel goed.

[Nico · Rating 3 out of 5]

More of a 2,5 star book really.

[Tie · Rating 1 out of 5]

Een Vlaams Filmpje in een vuil jasje. Ik ben noch geshockeerd, noch onder de indruk.

[Sebastian · Rating 2 out of 5]

Goed geschreven, weinig inhoud.

[Jeroen Seynaeve · Rating 2 out of 5]

Meer van hetzelfde, maar minder goed