มรณสักขี

by อนุสรณ์ ติปยานนท์

มรณสักขี หลังจากการตายของแม่ ผมก็กลับเข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง... ผมไม่ได้ป่วยไข้ เพียงแค่อยากสัมผัสความตายของแม่อีกครั้ง!

ผลงานเล่มใหม่ล่าสุดของ "อนุสรณ์ ติปยานนท์" หนังสือเล่มนี้เป็นเรื่องสั้นเรื่องเดียว จัดพิมพ์ในรูปแบบพ็อคเก็ตบุ๊คขนาดกระทัดรัด ผู้เขียนนำพาเรื่องราวได้อย่างไหลลื่น ชวนติดตามตลอดเล่ม

48 pages, Paperback

First published December 1, 2009

About the author

อนุสรณ์ ติปยานนท์ เป็นนักเขียน นักแปลผู้น่าจับตามองในยุคปัจจุบัน โดยเขามีผลงานรวมเรื่องสั้นเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรท์ถึง 2 สมัย ได้แก่ รวมเรื่องสั้น เคหวัตถุ (พ.ศ. 2551) และนิมิตต์วิกาล (พ.ศ. 2554)

อนุสรณ์เข้าเรียนที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (พ.ศ. 2526) ไปพร้อมๆกับ เข้าเรียนที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และตัดสินใจไม่ศึกษาต่อที่ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร แต่ยังคงตัดสินใจเรียนต่อเฉพาะที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี

เมืองเย็นเป็นผลงานเขียนเล่มแรกของเขา ผลงานที่สร้างชื่อให้กับอนุสรณ์ส่วนใหญ่เป็นงานเขียนทั้งสิ้น อาทิ เมืองเย็น (บทกวี พ.ศ. 2534), ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ (นวนิยาย พ.ศ. 2547),H2O-ปรากฏการณ์แตกตัวของน้ำบนแผ่นกระดาษ (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2548),Soul Stimulate-ใจออกเริงร่ายไม่หยุดหย่อน (ความเรียงและเรื่องสั้น พ.ศ. 2548), 8 1/2 ริกเตอร์ การตามหาหัวใจที่สาบสูญ (นวนิยาย พ.ศ. 2549),เคหวัตถุ (Household Objects) และล่าสุดกับนิมิตต์วิกาล (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2554).

เขาได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อหลายฉบับว่า เริ่มต้นจับปากกาด้วยการเป็นนักแปล แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อเพื่อนสนิทของเขาจากไปในเหตุการณ์ 11 กันยายน อนุสรณ์ก็เลยมีความคิดอยากเขียนหนังสือเล่มเล็กๆ สักเล่มหนึ่งเพื่อรำลึกถึงเพื่อน แต่พอเขียนขึ้นมันกลับเพิ่มจำนวนยาวขึ้น

Reviews

[Surachai Boonyasiri · Rating 4 out of 5]

จำคุณอนุสรณ์ไม่ได้ จะจำได้ก็แค่เล่มนี้ แล้วนึกย้อนตามว่านี่งานของเขาเขียน ตัวตนเขาจึงค่อยปรากฏมีขึ้นมา เพิ่งมาอ่านซ้ำ ประทับใจเหมือนเดิม แล้วก็งงๆ เหมือนเดิม 555555

มรณสักขีเป็นงานเล่มบางแต่ทรงพลังมาก ปล่อยของตั้งแต่ไม่กี่ย่อหน้าแรก จนกลับมาถึงเรื่องแม่อีกครั้งในตอนจบ ไม่แน่ใจว่าเข้าใจถูกไหมแต่เหมือนทั้งเรื่องจะอวลกลิ่นอายสัจนิยมมหัศจรรย์ อย่างเล่มนี้ล่ะมั้งที่เขาจัดอยู่ใน genre นั้น การใช้ 'ดิน น้ำ ลม ไฟ' ในเรื่องลงตัวมาก ผู้เขียนน่าจะไม่ได้เจตนากระนั้นก็อดสังเกตไม่ได้ พอมันมีสิ่งเหล่านี้ครบ ช่วยสร้างบรรยากาศ ภาพที่เกิดก็ลงตัวกลมกล่อม ให้เสียง ให้แสง มีความนิ่ง มีการไหล เรื่อง movement กับ grief ก็น่าสนใจ แม่ที่หยุด แล้วลูกก็ก็หยุดตัวเองตาม จนกระทั่งได้จดหมายจากเพื่อนที่มี movement (ไปตามสายน้ำ) ตลอด ตัวเองถึงได้ move บ้าง วิธีจัดการกับ grief คงเป็นแบบนั้น เหมือนงานศพไทยที่เราต้องวิ่งวุ่นจัดการนู่นจัดการนี่ ไม่ให้ 'จม' อยู่กับที่ เพิ่งอ่าน The Poisonwood Bible ของ Kingsolver วิธีจัดการกับการสูญเสียในเรื่องก็แบบนั้น เดิน เดินทำทุกอย่าง เดินยังไงก็ได้ให้ไม่ไปเข้ามุม

ภาษาลื่นไหลเรียบนุ่ม ไม่สะดุดเลย ยกเว้น typo หลายจุด ไม่รู้จงใจเลือก stylized การเขียนตัวเองแบบนั้นไม่ หรือจริงๆ ก็แค่พิมพ์ผิดจริงๆ ถ้าพิมพ์ครั้งถัดๆ ไปอยากให้หาพิสูจน์อักษรสักคน

[m.marz · Rating 5 out of 5]

ชอบเวลา อ.ต้น เอาประวัติศาสตร์​มาผูกเล่าในเรื่องที่แต่งจัง มันอ่านสนุกมากเลย

ชอบคำตามในเล่มนี้มากกก "...ผมเขียนเรื่องสั้นนี้ครั้งแรกเมื่อเดือนพฤศจิกา​ยนปีที่แล้ว หนึ่งเดือนหลังการตายของแม่ เพื่อนรักของผมจากไปในเดือนกันยายน แม่ของผมสิ้นชีวิตลงในเดือนตุลาคม ดังนั้นหากจะมีใครสักคนต้องตายลงในเดือนพฤศจิกา​ยน ผมอยากให้พวกเขาตายไปในตัวหนังสือ​ของผมไม่ใช่​ในชีวิตจริง​อีกต่อไป..."

[Chaipat Choo · Rating 5 out of 5]

เรื่องสั้นเรื่องนี้เป็นงานเขียนอีกชิ้นที่ดีมากๆโดยฝีมือ อ.ต้น อนุสรณ์