Ποιήματα

by Χρίστος Λάσκαρης

Ποιήματα

Genres: Poetry

356 pages, Paperback

First published January 1, 1995

About the author

Έλληνας ποιητής.
Γεννήθηκε στο Χάβαρι Ηλείας το 1931 και από μικρή ηλικία είχε εγκατασταθεί στην Πάτρα. Σπούδασε και αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία της Τρίπολης χωρίς ποτέ να ασκήσει το επάγγελμα του δασκάλου. Εργάστηκε όλα τα χρόνια στον Ασφαλιστικό Οργανισμό Αστικών Λεωφορείων του Δήμου Πατρών.
Το 2007 βραβεύτηκε με το διεθνές Βραβείο ποίησης Καβάφη από το Ινστιτούτο Μελετών Ανατολικής παράδοσης Μοχάμεντ Άλι του Καΐρου. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, πολωνικά, ισπανικά και πορτογαλικά. Πέθανε την Τετάρτη 11 Ιουνίου 2008 στην Πάτρα σε ηλικία 77 ετών.

Reviews

[Sweet Jane]

Σύντομα σε έκταση ποιήματα με μεγάλη δυναμική.
Από τις πιο απολαυστικές ποιητικές συλλογές που έχω διαβάσει.

Στενοχωριέμαι στ αλήθεια πολύ που δεν βάζω πλέον βαθμολογίες στα διαβασμένα μου. Ένα τέτοιο βιβλίο είχε σίγουρο το πεντάρι.

[Agapi · Rating 5 out of 5]

Δεν ἔγραψα ποτέ ποιήματα.

Ὅ,τι διαβάζετε,

εἶναι ὁ τρόμος τῆς ψυχῆς μου.

Δοσμένος σε παραλλαγές.

5/5 και υπόσχομαι στον εαυτό μου να επιστρέψω ξανά.

[Γιώργος Τσιβελέκος · Rating 5 out of 5]

Διαβάζοντας τα ποιήματα του Χρίστου Λάσκαρη ένιωσα το δέος της ποίησης που είχα νιώσει και όταν διάβαζα τα άπαντα του Λειβαδίτη και του Καρυωτάκη, οι οποίοι είναι οι πιο αγαπημένοι μου ποιητές. Επομένως, και ο Χρίστος Λάσκαρης ανήκει πλέον στην κορυφαία τριάδα, κατ' εμέ!
Τα ποιήματά του με άγγιξαν ανατριχιαστικά! Ποιήματα πολύ μικρής έκτασης ως επί των πλείστων, μα με πολύ μεγάλη βαρύτητα. Ποιήματα που αφορούν τη ζωή και τον θάνατο, με τον τελευταίο να επικρατεί περισσότερο είτε με τη μορφή της μοναξιάς, είτε του ματαιωμένου έρωτα, είτε των ψυχρών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων, είτε των ποιημάτων που δε βρίσκουν ανταπόκριση και μοιάζει μάταιη όλη η επιχείρηση συγγραφής τους, είτε και με την αυτούσια μορφή του και τη συνειδητοποίηση πως ολόκληρη η ζωή είναι δανεική και πρόσκαιρη.
Ποιήματα με έντονη εικονοπλασία, αφού πολλές φορές ολόκληρα τα ποιήματα είναι εικόνες από τη ζωή του ποιητή που ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια του αναγνώστη και του λένε όλα όσα επιθυμεί να πει ο ποιητής χωρίς να τα λέει ευθέως εκείνος.
Σε κάποια ποιήματα διέκρινα και τη δυσαρέσκεια του ποιητή για την αστικοποίηση που ξεκίνησε να συμβαίνει από τη δεκαετία του '50 και μετά και την απομάκρυνση των ανθρώπων από τη φύση, πράγμα που είχε ως απόρροια, εκτός από την αλλαγή της αρχιτεκτονικής αισθητικής, την αποξένωση και την αλλαγή ακόμα και ολόκληρου του τρόπου ζωής των σύγχρονων ανθρώπων:
ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΣΤΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ

Μεγάλωσα στους κήπους
μέσα σε κελαηδίσματα
στην απλωσιά των χωραφιών.
Κάτω ἀπὸ τ᾿ άστρα ξαπλωμένος, ὀνειρεύτηκα.

Μετά,
ήρθα εδώ:
σ᾿ αυτήν την πολυθόρυβη πολιτεία
με τους εμπορικούς δρόμους.

Έγινα ένας μικροαστός.
Πελάτης των λεωφορείων.

Η νοσταλγία, πάντως, είναι ένα συναίσθημα που επικρατεί καθ' όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης. Η νοσταλγία και η απαισιοδοξία, θα έλεγα. Μια απαισιοδοξία, όμως, αληθινή και όχι υπερβολική. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί πως σε πολλά ποιήματα οι αλήθειες που αποτυπώνονται είναι αφοπλιστικές:
ΑΠΛΩΣ ΜΙΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

Ούτε ευτυχισμένος
ούτε δυστυχισμένος•
απλώς
μια επιφάνεια
που πάνω της
κάνει τσουλήθρα ο χρόνος.

Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους όσους θέλουν να έρθουν σε επαφή με την ποίηση!

[ReaRaveonette]

Απλώς, μια επιφάνεια.

Ούτε ευτυχισμένος,
ούτε δυστυχισμένος.
απλώς,
μια επιφάνεια,
που πάνω της
κάνει τσουλήθρα ο χρόνος