De vergeetclub

by Tosca Niterink

De dementerende moeder van Tosca Niterink doet samen met acht andere dames op leeftijd aan kleinschalig wonen achter een cijferslot, voor hun eigen veiligheid. De dames proberen elkaar de loef af te steken door op te scheppen over hun nageslacht, zich mooi op te maken of door het beste plekje in de huiskamer te veroveren. Als er op een gegeven moment een man op de afdeling komt wonen, overlijdt hij binnen drie weken, en dat verbaast niemand.
Met een scherp oog voor het absurde beschrijft Niterink de uitgesproken karakters van de dames en de verwikkelingen die daaruit voortkomen. Dit leidt tot uiterst komische maar ook zeer ontroerende verhalen. Ze spaart zichzelf allerminst en vertelt over het schuldgevoel als ze een paar weken niet bij haar moeder op bezoek is geweest. Die zegt vervolgens doodleuk: ‘Wat kom jij hier doen?’
De vergeetclub leunt op Tosca Niterinks populaire column ‘Klein Keukenhof’ op de Achterpagina van NRC Handelsblad en bevat vele nieuwe en bewerkte taferelen.

157 pages, Paperback

First published January 1, 2014

Reviews

[Tine]

Eén woord: 'heirlijk'.

[Julie Mestdagh]

"Op het tafeltje naast mijn moeders bed staat een zilveren lijstje met daarin een vergeelde foto van een vreemde man.
'Wie is dat, mam?'
Mijn moeder kijkt er verbaasd naar 'ik ken die vent niet'
'Zijn foto staat naast je bed, je hebt de man van een ander ingepikt'
Ze barst in lachen uit 'Dat brave smoel van hem, gillen!' …'Heb ik dat gedaan?'
'Ja mam, blijkbaar vond je drie ingelijste kerels naast je bed niet genoeg'
'Ik, drie kerels? Ga weg, waarom hoorik dan nooit wat van ze?'
'Ze hebben allemaal het loodje gelegd naast je'
'Ben ik dan zo'n rotwijf?' "

***

" 'Hoe is het eigenlijk met moeder?', vraagt mijn moeder als ze achter een stuk chocoladetaart zit op een terras.
'O, prima hoor!'
Mijn zus en ik hebben immers besloten dat de hele familie weer leeft. Dat bespaart iedereen een hoop ellende en narigheid.
'Ze zit ook in een verzorgingstehuis'
'Ook? Wie nog meer dan?' "

***

" 'Ik ben mijn bril kwijt', zegt Glims
'Ik heb er eentje op,' zegt Map, 'is die misschien van u?'
'Nou verhip, ik geloof het wel, dank u'
'Maar ik dan?' twijfelt Map
'Wacht, ' zegt mijn moeder, ' ik heb er eentje om mijn nek hangen!'
'O dank u', roept Map blij
Er ligt ook nog een bril op tafel, wijst wormerveer
'O, dat zal dan die van mij zijn,' zegt mijn moeder, 'want ik kan de mijne niet vinden'. Ze zoekt in haar tas. De inhoud wordt steeds wonderlijker: twee tandenborstels, een suikertang en de afstandsbediening van haar TV"

***

In "De vergeetclub" beschrijft Tosca Niterink op meesterlijke, vertederende, ontroerende, herkenbare en originele wijze de bezoekjes aan haar dementerende moeder in het verzorgingstehuis. Moeder Niterink spendeert haar dagen op een gesloten afdeling, samen met 7 andere oudjes. Elke persoon al eigenwijzer en vergeetachtiger dan de andere. Ze vullen hun dagen met knutseluurtjes en breilessen, maken het nieuwe bewoners lastig en roddelen erop los. Tegelijkertijd ontzettend grappig en vreselijk triest. Aangrijpend ook, het schuldgevoel van Tosca wanneer ze haar moeder in het tehuis laat wonen en even niet op bezoek kan komen. Komt ze enkele weken later weer langs, zegt moeder doodleuk "ah, ben je daar alweer" of herkent ze haar niet….
Prachtig geschreven!

[Marijn Woudstra]

Helder, nuchter en ook grappig geschreven verhaal over hoe het is als je moeder dementeert en in een verzorgingshuis komt.

[Inès Jacobs]

na p100 3,8 sterren

[Inge]

'De vergeetclub' is niet meer dan een verzameling stukjes over een aantal dementerende ouderen die telkens verrassend uit de hoek komen. De lezer wordt vooral aangespoord de humor van de situatie in te zien. Enige diepgang ontbreekt.

[Sandra de koning-vd pol]

Een heerlijk beschrijven van veel, het is zo gek nog niet ouder worden, oud zijn. ik denk dat ik mijn lidmaatschap maar vast ga regelen ;))

[Nikky Kuil]

Makkelijk leesbaar, humoristisch, maar draagt ook zeker een diepere boodschap met zich mee.

[Alexander Peterhans]

‘O, komen jullie me halen’ is de zich steeds herhalende kreet van Tosca Niterink's moeder als ze haar bezoekt in haar woongroep voor dementerende bejaarden. Het is een collectie korte verhalen over de bewoonsters en verzorgers binnen deze woongroep, en herhaling speelt natuurlijk een grote rol. Dat heeft soms een benauwend effect, maar toch blijft de toon licht. Niterink maakt rake observaties, sommige zelfs gitzwart (ik moet vooral denken aan haar beschrijving van wat nieuwe bewoners doorgaan - twee weken van hartverscheurend besef van waar ze terecht zijn gekomen, waarna er iets in hun hoofd 'breekt', en ze 'gewend' zijn), maar ze zwelgt nooit in de negatieve kanten, ze stipt ze enkel aan.

Wat overblijft zijn tederheid en humor. Ze schrijft met veel liefde over haar moeder, maar ook over de andere bewoonsters. Misschien meer een boek om af en toe een stuk uit te lezen, niet zozeer achterelkaar.

[Gijs Zandbergen]

Van de boeken over dementerende moeders (Starik, Borst, Voskuil, Van Roosmalen) die ik heb gelezen is dit de minste. Sympathiek zeker, maar dat roept dit onderwerp vanzelf al op. Niterink bekijkt het leven in een verzorgingshuis met dementerende ouderen meer als een toneelstuk met haar moeder in de hoofdrol. De andere boeken zijn persoonlijker en bevallen me daardoor beter, hoewel ik nu wel genoeg over het onderwerp heb gelezen, zeker nu de fase van "lastige ouders" voorbij is.

[Marion Van Wees]

De moeder van Tosca moet naar een verzorgingstehuis. Dat is supermoeilijk, ik heb het zelf meegemaakt. Het leven in het huis bevalt haar moeder natuurlijk niet, maar toch went ze eraan, al wil ze soms weg en is haar humeur heel wisselend. Tosca doet verslag van wat zij ziet gebeuren, en hoe het contact met haar moeder verandert. Dat doet ze op een heel leuke en vlotte manier. Ik heb kostelijk gelachen om de hilarische stukjes, maar er waren ook droevige momentjes. In een ruk uitgelezen.

[Fatima]

Droog, soms heel hilarisch, soms tragisch. ik vond het niet echt een boek om meteen uit te lezen, het zijn meer telkens kleine anekdotes over de moeder binnen het verzorgingstehuis. Voor kinder of verzorgers van dementerende ouderen zal het wel erg veel herkenning bevatten.

[Colette]

Mocht ik halfjes kunnen geven, ik gaf het een drieënhalf.
Dementie, een moeilijk en hard thema. Maar Tosca ziet er hilariteit in. Hilariteit die dicht bij de werkelijkheid staat. Tosca probeert de traan met een lach te combineren. En dat doet ze goed.

[MiekeWin]

Nee! Niks voor mij. Vond het niet grappig en ook niet leuk.

[Sanne]

Leuke verhalen. Erg herkenbaar ook.

[Jetty Romp-humme]

Wat een heerlijk boek. Hoewel dementie een triest en mensonterende ziekte is, weet Tosca het verhaal van haar moeder heel luchtig te houden. Komt er nog een vervolg op??

[M&M]

Opent je ogen om er anders tegen demencie aan te kijken.

[Jaimy]

Een relativerend boekje voor iedereen die dementerende mensen in hun omgeving heeft. Luchtig, grappig, maar wist mij niet helemaal te boeien.

[Rudolf]

Aardig maar te lang hetzelfde framework

[Sabine]

Grappige, maar als je er wat langer bij stilstaat ook heel treurige samenstelling van anekdotes over Tosca's moeder en diens leven in een verpleeghuis voor mensen met dementie.

[Ingrid Krüs]

Soms een beetje te blije korte verhalen over dementie.

[Jesjepesje]

Hilarisch en triest tegelijk

[Peter]

Geestig (de zich steeds herhalende oudjes in het boek voeren erg boeiende conversaties) en tragisch (oude mensen die ijverig aan kleurboeken zitten te werken), leest vlot weg. Doet je natuurlijk nadenken over je eigen attitude tegenover oudjes (ouders, grootouders) en je eigen toekomst. Je begint niet meteen uit te kijken naar het verzorgingstehuis (al doet het personeel - in het boek dus- voornamelijk geweldig zijn best).

[Jeroen Nijs]

Als je wil weten hoe het zou kunnen voelen om dement te zijn, lees je Hersenschimmen. Als je een indruk wil krijgen hoe het is om een ouder te hebben die dement is, dan lees je dit boek.

Niterink hanteert de sandwichmethode; de ellende wordt verpakt onder dikke lagen humor. Door die aanpak leest het makkelijk weg. Maar dat het geen lolletje is kun je tussen de regels door wel lezen.

[Sarah]

Erg grappig, maar eigenlijk te kort om het echt een roman te noemen. Niet alleen geestig maar ook de combinatie van luchtig en serieus maakte het leuk om te lezen. Jammer dat het meer een bundeling dialogen/korte verhalen was dan echt een roman, maar zeker een aanrader als boekje om tussen zware romans door te lezen.

[Elisabeth]

Een verzameling bitterzoete anekdotes van Tosca die haar dementerende moeder eerst in een verzorgingstehuis plaatst en vervolgens trouw op zoekt. Vaste figuranten worden de medebewoners met ieder hun unieke merkwaardigheden. Door de droge manier van vertellen kan je niet anders dan regelmatig in de lach schieten. Heerlijk boek.

[Bas Brands]

Being a Tosca fanboy I will probably like her shopping lists as well, but again I really enjoyed this book because it oozes Tosca's personality and reminded me of the tv-series lunatic.
I can't wait for her next book

[Erna Wiering]

De moeder van de schrijfster is verhuisd naar een gesloten afdeling in een verzorgingshuis. Het boek is een verzameling anekdotes, soms ontroerend, soms tragikomisch. Deze komen niet altijd even respectvol over, maar de liefde van de schrijfster voor haar moeder is duidelijk.

[Zoë]

Aandoenlijk en pijnlijk tegelijk.

[Aleida Halenbeek nassette]

Wat een verdrietig, mooi boek

[Wendel]

Aandoenlijke en soms hilarische verzameling anekdotes.