Μόλις το πρώτο βιβλίο του Τζόναθαν Κέλερμαν που διαβάζω και το μοναδικό που έχω στη συλλογή μου. Καλό ήταν, δεν μπορώ να πω, αλλά δεν είναι και από τα καλύτερα αστυνομικά που έχω διαβάσει.
Πρωταγωνίστρια είναι η ντετέκτιβ της αστυνομίας Πέτρα Κόνορ, αλλά πολύ σημαντικό ρόλο στην όλη ιστορία παίζει και ένας νεαρός εσωτερικός της αστυνομίας, που σπουδάζει σε πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας και είναι μια ιδιοφυΐα, ο Άιζακ Γκόμεζ. Ουσιαστικά έχουμε δυο υποθέσεις ταυτόχρονα, η μια δεν έχει καμία σχέση με την άλλη όμως. Έχουμε μια τετραπλή δολοφονία εφήβων έξω από το Κλαμπ Παραντίζο. Φαίνεται για έναν απλό καυγά μεταξύ κάποιων συμμοριών, με έναν να πυροβολεί στα τυφλά από ένα αυτοκίνητο, τέσσερα αθώα παιδιά να σκοτώνονται και τελικά η αστυνομία να μην μπορεί να βρει τον δολοφόνο και έτσι υπόθεση να πηγαίνει για το αρχείο. Μόνο που η Κόνορ ακολουθεί το ένστικτό της και αναζητά έναν αυτόπτη μάρτυρα, παρά τις διάφορες σκοπιμότητες που σαμποτάρουν τις έρευνές της. Στο μεταξύ ο Άιζακ, χάρη σε κάποιες έρευνες που έκανε για στατιστικές και εγκληματικότητα, ανακαλύπτει ένα κοινό μοτίβο φόνων: Κάθε χρόνο στις 28 Ιουνίου, ένας άνθρωπος πέθαινε με χτυπήματα στο κεφάλι, με τις υποθέσεις αυτές να μην έχουν εξιχνιαστεί. Το αναφέρει στην Κόνορ, μιας και πιστεύει ότι πίσω από τους φόνους αυτούς βρίσκεται ένας σίριαλ κίλερ. Η Κόνορ αρχικά έχει αμφιβολίες, αλλά τελικά αρχίζει την έρευνα, μαζί με τον Άιζακ. Και η 28η Ιουνίου πλησιάζει...
Έχουμε και δυο ιστορίες ρομάντζου, η Κόνορ με το αγόρι της τον Έρικ, που δουλεύει αρχικά σαν πράκτορας (ή κάτι τέτοιο) στο Ισραήλ και μετά παίρνει σύνταξη και γίνεται ντετέκτιβ και αυτός και ο Άιζακ με μια σαραντάρα βιβλιοθηκάριο που γνώρισε στην βιβλιοθήκη όπου έκανε τις έρευνές του. Το δεύτερο ρομάντζο μου φάνηκε άσχετο, πόσο πιθανό είναι μια σαραντάρα βιβλιοθηκάριος (μητέρα κιόλας!) να την πέσει μέσα στη βιβλιοθήκη σε έναν νέο και να πηδηχτούν μάλιστα;
Τέλος πάντων! Η γραφή καλή, με κάποιες όμως περιττές λεπτομέρειες και αρκετό μπλα μπλα σε μερικά σημεία. Οι χαρακτήρες αρκετά ενδιαφέροντες (όχι όλοι), αλλά δίχως ιδιαίτερο βάθος. Οι σκηνές δράσης λίγες, το μυστήριο αρκετά καλό, η πλοκή ενδιαφέρουσα, οι ανατροπές όχι πολλές. Η τελική ανατροπή/έκπληξη είναι καλή, δεν λέω, αλλά δεν έπεσα και από τα σύννεφα.
Γενικά ένα καλό βιβλίο, αλλά τίποτα το ιδιαίτερο. Εννοείται πως υπάρχουν και καλύτερα αστυνομικά με σίριαλ κίλερς. Πάντως θα ρίξω μια ματιά σε παλιότερα βιβλία του Κέλερμαν, αυτά με ήρωα τον Άλεξ Ντέλαγουερ.