Ze waren met z’n zessen en kenden elkaar uit het Leidse studentenleven. Een hechte club meiden die lief en leed met elkaar deelden, en die elk jaar samen op wintersportvakantie gingen. ‘De sneeuwengelen’ noemden ze zichzelf. Succesvol in hun werk, niet altijd even succesvol in de liefde, en de wereld leek aan hun voeten te liggen. Totdat een van hen kwam te overlijden...
De dood van Daphne komt keihard aan in de groep, maar tegelijkertijd maakt het de band tussen de vrouwen nog sterker. Ze sluiten een pact en beloven elkaar dat ze altijd voor elkaar zullen zorgen, zoals ze ook voor hun vriendin hadden gezorgd toen zij ziek werd. Dan slaat het noodlot toe. Een ongeluk, niemand weet precies hoe het heeft kunnen gebeuren. Maar bepaalde zaken kloppen niet. Was er misschien opzet in het spel? Maar waarom? En wie zou er dan achter zitten? Langzaam maar zeker komen er barstjes in wat de perfecte vriendinnengroep leek te zijn.
Suzanne Vermeer is het pseudoniem van de in juni 2011 overleden auteur Paul Goeken. In 2002 debuteerde hij met zijn eerste thriller onder zijn eigen naam. Na vier titels ontstond het idee om daarnaast andere boeken onder pseudoniem uit te brengen. All-inclusive (2006) was het eerste boek op naam van Suzanne Vermeer en werd meteen een bestseller. Ook voor de volgende boeken waren de reisbranche en het toerisme het uitgangspunt en inmiddels is dat het unieke handelsmerk geworden voor deze ijzersterke vakantiethrillers.
Alle titels (All inclusive, De vlucht, Zomertijd, Cruise, Après-ski, De suite, Zwarte piste en Bella Italia ) zijn in de bestsellerlijst verschenen. De zomerthriller Cruise (2009) werd genomineerd voor de NS Publieksprijs 2010. Noorderlicht (verschijning januari 2012) is het laatste Suzanne Vermeer-boek dat Paul Goeken geschreven heeft.
Suzanne Vermeer (of wie dat dan ook is), stelt me eigenlijk nooit teleur, gelukkig! En ook in dit geval, heb ik weer heerlijk van dit boek genoten.
De 6 sneeuwengelen. Vriendinnen sinds hun studentenleven. Allemaal even succesvol, ongelukkig in de liefde, maar blij met hun vriendinnenband. Maar dan slaat het noodlot toe, eerst rouwen ze om Daphne, ze beloven haar dat ze voor altijd voor elkaar zullen zorgen. Tot het noodlot opnieuw toeslaat niet 1, maar 2 keer. En zijn er nog maar 3 sneeuwengelen over. Hoe kan dit? Is er opzet in het spel? Wie zit er achter?
Ik heb enkele recensies gelezen en ben een beetje verbaasd. Mensen vonden dit boek niet spannend en heel cliché. Vreemd. Ik vond dit boek wél spannend. Na de eerste 50 pagina's durfde ik 's nachts bijna niet meer naar beneden.. Of misschien ben ik gewoon te beïnvloedbaar door thrillers. Ik voelde de spanning heel goed doorheen dit boek. Ik was continue geobsedeerd door hoe het nu allemaal werkelijk in elkaar zat en vond het fantastisch dat er beetje bij beetje meer onthuld werd. Gister moest ik dan ook gewoon het boek uitlezen, want ik wilde perse weten hoe het af zou lopen en dit was helemaal niet cliché voor mijn gevoel. In het begin van het boek was er lichte twijfel, maar aan het einde was ik eigenlijk behoorlijk gebrainwashed en dacht ik dat het heel anders in elkaar zat (ik dácht juist dat het heel cliché was door al die recensies). Of ben ik dan toch naïef? Wie zal het zeggen. Maakt het ook eigenlijk uit? Nee, helemaal niet. Ik heb van begin tot het einde van dit boek genoten. Er zat voor mijn gevoel geen loos moment in, was niet heel gemakkelijk, voldoende spannend en totaal niet langdradig. Suzanne Vermeer heeft me niet teleurgesteld en ik heb gelukkig nog voldoende boeken van hem/haar klaarliggen.
Boek leest lekker makkelijk weg. Een lekker boek voor tussendoor maar echt supergoed vond ik dit boek ook weer niet. Op een gegeven moment vond ik het best wel voorspelbaar maar het kan er mee door
Ik twijfelde heel erg tussen 3 en 4 sterren. Het is geen slecht boek, maar heel spannend is het ook niet. Leest makkelijk weg, maar wordt wel langdradig.
Verhaal las weer snel en makkelijk. Toch nieuwsgierig naar elk volgend hoofdstuk. Het was weer een typisch verhaal van Suzanne Vermeer. Drie sterren voor dit boek.
Een van de mindere boeken van Suzanne Vermeer, toen ik eenmaal lekker in het verhaal zat was het eigenlijk al afgelopen. Het was naar mijn mening ook allemaal iets te voorspelbaar en iets te doorzichtig.
Ik was ingesteld op een simpel tussendoortje. Geen hoge verwachtingen, maar wel prima leesvermaak.
Het boek verbaasde mij. Het boek had een prima verhaallijn waar een vriendinnengroep centraal staat. Een ieder draagt een geheim mee, maar durft de ander niet in vertrouwen te nemen.
Het boek is vlot geschreven met simpel taalgebruik, maar dat deed niet af aan het leesplezier. Het zorgde er juist voor dat het boek in een ruk uit was.
Het verhaal was goed opgebouwd met een paar spannende momenten. Anderen vonden het boek voorspelbaar. Meestal zie ik het einde ook al snel voor mij, maar met dit boek zat ik er naast. Fijn!!
Wel een goed boek, alleen anders dan andere suzanne Vermeer boeken. Het begin was spannend het midden stuk was een beetje langdradig en op het eind werd het weer wat spannender. Ook was het een beetje voorspelbaar. Maar ondanks dat las het wel lekker weg.
Hoewel ik dacht dat Sneeuwengelen een thriller voor volwassenen was, deed het me heel erg denken aan die thrillers van vroeger (RL Stine? Zoiets...) Het boek gaat over een paar vriendinnen. Nummer 1 is al even dood, kanker. Nummer 2 sterft meteen aan het begin. Ze heeft ook kanker, maar als lezer weten we dat ze aan een van de vriendinnen heeft gevraagd om te helpen dood te gaan. Al heel snel gaat nummer 3 ook dood. Alle drie de sterfgevallen lijken op een 'natuurlijke' dood en de politie zoekt er niet echt iets achter. Als lezer weten we echter dat de overgebleven drie vriendinnen allemaal een groot geheim met zich meenemen. Ze gaan op vakantie, want de vakantie was toch al geboekt en dan vallen ze van de ene vreemde gebeurtenis in de ander. Het boek is ont-ze-tend voorspelbaar! De instructeur bij het sleeën zegt dat er nog nooit een rendier ontsnapt is tijdens het sleeën. Nou, als lezer weten wij natuurlijk al dat een rendier dit keer wel gaat ontsnappen. Dit is een van de vele voorspelbare elementen in het verhaal. Hoewel het boek voorspelbaar is en het einde niet bepaald verrassend te noemen is, leest het wel heerlijk weg en is het best spannend. De gesprekken zijn ook nog eens vlot verteld. Leuk boekje voor op vakantie, om daarna op de terugweg in de trein te laten liggen voor een volgende lezer die even niet te veel na wil denken. Dit deel was trouwens een stuk vermakelijker dan het boek dat ik laatst las ('Zwarte piste' ) van dezelfde schrijfster.
Sneeuwengelen is precies wat je van een winter thriller van Suzanne Vermeer mag verwachten: vlot geschreven, meeslepend en met een winterse setting die perfect past bij haar stijl. Vanaf het begin zit je in het verhaal, met een mysterieuze verdwijning en een onderhuidse spanning die langzaam verder wordt opgebouwd. De sfeer is beklemmend, de koude, winterse omgeving versterkt de spanning en zorgt voor een extra laagje sfeer.
Toch vond ik het einde wat tegenvallen. Waar het verhaal eerst zorgvuldig en spannend werd opgebouwd, ging het slot me net iets te snel. De ontknoping voelde afgeraffeld en alles leek nét iets te makkelijk op z’n plek te vallen. Alsof er ineens geen ruimte meer was voor echte verrassingen of diepgang.
Ik kan altijd teruggrijpen op boeken van Suzanne Vermeer wanneer ik ‘lees moe’ ben en toe ben aan een wegleesboek. De snelle schrijfstijl en eigentijdse details zuigen me het verhaal telkens weer in. Inmiddels weet ik dat niets is wat het lijkt als je halverwege een van haar boeken bent, toch word ik nog steeds verrast door het uiteindelijke plot. In drie dagen tijd lees ik door een boek van Suzanne Vermeer heen, want de spanning is niet langer dan dat te verdragen.
Sneeuwengelen is weer een fijne toevoeging aan de hele serie.
Geen slecht boek, maar zeker ook geen hoogvlieger. Typisch moordverhaal. Zes vriendinnen vormen een hecht groep, maar twee overlijden door ziekte. Als er dan nog iemand sterft, wordt het allemaal wat verdacht. Het verhaal was zeker oké, maar de opbouw van het boek stoorde me wat. Er werd heel vaak herhaald wat er allemaal gebeurd was, telkens vanuit het standpunt van een andere vriendin, maar wel steeds opnieuw hetzelfde gebeuren.
1 van de betere boeken van Suzanne Vermeer die ik tot nu toe heb gelezen.Het verhaal boeide me elk hoofdstuk weer, waardoor ik het in 2 uur had uitgelezen. Een literair hoogstandje is het uiteraard niet, maar interessant genoeg. Het plot was niet verrassend en spannend vond ik het ook niet worden. Vandaar de 3 sterren.
Ik vond het meer chicklit dan thriller. Het verhaal was behoorlijk ongeloofwaardig en redelijk voorspelbaar, zodat het niet echt spannend werd. Dit alles wel vlot geschreven, in eenvoudig taalgebruik, waarmee het best lekkere bedlectuur was wat mij betreft.
super spannend weer. je gaat iedereen langs , ben jij diegene die je bang maakt? Maar naarmate het verhaal verder gaat heb je wel een idee. Een echte aanrader.
4/5 | In het begin een beetje moeilijk te volgen omdat het niet altijd duidelijk was wiens perspectief het was en ik daardoor ze allemaal een beetje door elkaar haalden.
Maar op een bepaald moment ging dat gevoel weg en wou ik niks lievers dan het einde te weten. Al had ik een klein vermoeden wat het einde zou kunnen zijn, was ik toch verast.
Net zoals alle boeken van Suzanne Vermeer, is dit weer een lekker thriller waar je niet genoeg van kan krijgen. Niet haar beste, maar zeker niet haar slechtste. Het lezen/luisteren waard!