Τα ανέκδοτα ποιήματα

by Constantinos P. Cavafy

"Μήτε σε απέκτησα, μήτε θα σε αποκτήσω ποτέ, θαρρώ [...] Είναι, δεν λέγω, λύπη. Αλλά εμείς της Τέχνης / κάποτε μ' έντασι του νου [...] δημιουργούμεν ηδονήν / η οποία σχεδόν υλική φαντάζει", εξομολογείται ο ποιητής σε ένα "Ανέκδοτο" ποίημά του (1877;-1923). Ο λόγος για ποιήματα, γραψίματα σκεπασμένα, που ο Καβάφης ενσυνείδητα διαφύλαξε, δεν κατέστρεψε, αλλά και δεν δημοσίευσε μέχρι το θάνατό του το 1933, ποιήματα για τη μοίρα των περισσότερων από τα οποία ο ίδιος τίποτα δεν όρισε - χαρακτήρισε, πάντως, "μη δημοσιεύσιμα" 12 από αυτά. Είμαστε, έτσι, σήμερα εκτεθειμένοι απέναντι στον ποιητή, όσο και εκείνος απέναντί μας. Εκείνος, "ποιητής υπερμοντέρνος, ποιητής των μελλουσών γενεών" σύμφωνα με τα ίδια του τα λόγια σε τρίτο πρόσωπο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Genres: Poetry

129 pages, Paperback

First published May 1, 1990

About the author

Constantine P. Cavafy (also known as Konstantin or Konstantinos Petrou Kavafis, or Kavaphes; Greek Κ.Π. Καβάφης) was a major Greek poet who worked as a journalist and civil servant. His consciously individual style earned him a place among the most important figures not only in Greek poetry, but in Western poetry as well. He has been called a skeptic and a neo-pagan. In his poetry he examines critically some aspects of Christianity, patriotism, and homosexuality, though he was not always comfortable with his role as a nonconformist. He published 154 poems; dozens more remained incomplete or in sketch form. His most important poetry was written after his fortieth birthday.

Reviews

[Irini Gergianaki · Rating 4 out of 5]

Αν του βίου μου το σκότος
φαεινή έρωτος ακτίς
διεθέρμαινεν, ο πρώτος
της αλγούσης μου ψυχής
ο παλμός ήθελεν ήτο ραψωδία ευτυχής.
Δεν τολμώ να ψιθυρίσω
ό,τι ήθελον σε ειπεί:
πως χωρίς εσέ να ζήσω
μοι είναι αφόρητος ποινή -
αν μ' ηγάπας... πλην, φευ, τούτο είν' ελπίς απατηλή!
Αν μ' ηγάπας, των δακρύων
ήθελον το τέρμα ιδεί·
και των πόνων των κρυφίων.
Οι δε πλάνοι δισταγμοί
δεν θα ετόλμων πλέον να δείξουν την δολίαν των μορφή.
Εν τω μέσω οραμάτων
θείων ήθελ' ευρεθείς.
Ρόδα θαλερά την βάτον
θα εκόσμων της ζωής -
αν μ' ηγάπας... πλην, φευ, τούτο είν' απατηλή ελπίς!

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης