Η «Οργισμένη Παρασκευή» είναι το πέμπτο βιβλίο του συγγραφικού διδύμου Nicci Gerrard και Sean French με τις περιπέτειες της ψυχοθεραπεύτριας Φρίντα Κλάιν.
Όποιος έχει διαβάσει ήδη τα προηγούμενα βιβλία της σειράς, θα βρει βέβαια εδώ μια ολοκαίνουρια υπόθεση φόνου, αλλά κυρίως τη συνέχεια της ιστορίας της Φρίντα. Βέβαια, καθένα από αυτά διαβάζεται και αυτόνομα, αφού οι υποθέσεις που καλούνται να εξιχνιάσουν κάθε φορά οι ήρωες διαφέρουν και ολοκληρώνονται στο τέλος κάθε βιβλίου, όμως για να κατανοήσει κάποιος καλύτερα το πώς ξεκίνησαν όλα, αλλά και το πώς έφτασαν μέχρι εδώ, καλό θα ήταν να τα διαβάσει με τη χρονολογική τους σειρά. Αν πάλι κάποιος διαβάζει για πρώτη φορά της περιπέτειες της Φρίντα και των φίλων της, σίγουρα θα εντυπωσιαστεί και θα ενθουσιαστεί τόσο, που θα θελήσει οπωσδήποτε να μάθει και τα όσα προηγήθηκαν και μας οδήγησαν στα γεγονότα της «Παρασκευής».
Στο βιβλίο αυτό, η Φρίντα δεν βρίσκεται αναμεμειγμένη σε κάποια υπόθεση της αστυνομίας, ούτε έχει ξεκινήσει μια προσωπική έρευνα, όπως συνηθίζει κατά καιρούς να κάνει αυθόρμητα. Εδώ βρίσκεται για πρώτη φορά στη θέση αυτής που κατηγορείται για ένα έγκλημα, για τη δολοφονία ενός άγνωστου άντρα που βρέθηκε να επιπλέει στα νερά του Τάμεση, φορώντας ένα βραχιόλι με γραμμένο επάνω του το όνομά της. Όπως θα αποδειχτεί, όμως, ο άντρας αυτός δεν είναι καθόλου άγνωστος για την ίδια. Η Φρίντα έχει να αντιμετωπίσει την αστυνομία που τη θεωρεί ένοχη, τον Τύπο που συνεχίζει να την κυνηγά όπως κάθε φορά που το όνομά της έρχεται στο προσκήνιο, τους υπέροχους, πιστούς φίλους της που προσπαθούν να τη βοηθήσουν με τον δικό τους, πολλές φορές ανορθόδοξο, τρόπο αλλά και τον προσωπικό κυκεώνα συναισθημάτων της, που αφορά στην απώλεια του άντρα για τον φόνο του οποίου κατηγορείται. Και επειδή όλα αυτά μαζί είναι πολλά για να τα αντέξει, αποφασίζει να δραπετεύσει από την αστυνομία που την ψάχνει, να ζήσει ινκόγκνιτο για κάποιο διάστημα και να κάνει με τον δικό της τρόπο τις έρευνές της, ώσπου να ανακαλύψει τον πραγματικό ένοχο της δολοφονίας.
Παρόλο που διαφοροποιείται από τα προηγούμενα βιβλία, με τη λογική πως δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε την δόκτορα Κλάιν στο ρόλο του υποψήφιου θύτη αλλά ούτε και της φυγά, η «Οργισμένη Παρασκευή» δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις υπόλοιπες… μέρες της εβδομάδας! Είναι ένα μυθιστόρημα καλογραμμένο, στο ύφος και το υψηλό επίπεδο γραφής που μας έχουν συνηθίσει οι Nicci French, γεμάτο εκπλήξεις και αγωνιώδεις ανατροπές, αλλά και πολλές στιγμές συγκίνησης. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει να γίνει στο γεγονός πως αυτήν τη φορά το θύμα δεν είναι άγνωστο ούτε στη Φρίντα, ούτε στο περιβάλλον της, ούτε και στον αναγνώστη. Αξίζει λοιπόν να αναφερθεί ο ιδιαίτερα προσεχτικός και ‘τρυφερός’ τρόπος των συγγραφέων στη σκιαγράφηση της εξέλιξης της υπόθεσης, αλλά και στα συναισθήματα των ηρώων. Είναι πάντα δύσκολο να αποχαιρετάς έναν ήρωά σου, κάποιον που δημιούργησες και εξέλιξες για τόσα βιβλία, και είναι πάντα δύσκολο να κάνεις το αναγνωστικό κοινό να το αποδεχτεί. Πρέπει να το στήσεις καλά, να το δικαιολογήσεις, να δικαιώσεις τον ήρωα και την απόφασή σου. Το συγγραφικό δίδυμο εδώ το πετυχαίνει, και το «αντίο» είναι συγκινητικό, νοσταλγικό, ένας επίλογος αντάξιος του εν λόγω χαρακτήρα.
Όμως το ίδιο καλοστημένη είναι και η υπόλοιπη ιστορία στο σύνολό της, που επικεντρώνεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά στη Φρίντα, στις σκέψεις της και τα συναισθήματά της. Χωρίς να χάνεται το ουσιαστικό στοιχείο του βιβλίου, που είναι βέβαια το αστυνομικό, ταυτόχρονα υπάρχει ένα αρκετά σημαντικό κομμάτι αφιερωμένο στον ψυχισμό τόσο της πρωταγωνίστριας ηρωίδας, όσο και των ηρώων που την περιβάλλουν. Η Φρίντα, παρά την ανεξαρτησία της, χρειάζεται τους φίλους της περισσότερο από ποτέ, κι εκείνοι είναι βέβαια πάντα πρόθυμοι να τη βοηθήσουν. Το συγκεκριμένο είναι επομένως, εκτός από έξοχο αστυνομικό μυθιστόρημα, κι ένα ιδιαίτερα ‘ανθρώπινο’ βιβλίο. Βεβαίως, έχουμε δει πολλές συγκινητικές στιγμές και στα προηγούμενα –τα ανθρώπινα συναισθήματα άλλωστε παίζουν κυρίαρχο ρόλο στη δουλειά μιας ψυχοθεραπεύτριας, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πως τις περισσότερες φορές οι ασθενείς της σχετίζονται και με την εκάστοτε υπόθεση– αλλά εδώ τα πάντα φαίνονται τονισμένα και δοσμένα με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Το τέλος του βιβλίου αυτού μοιάζει σαν να κλείνει ένα σημαντικό κεφάλαιο για τη Φρίντα, η οποία έχοντας περάσει διά πυρός και σιδήρου κι έχοντας βιώσει μια ακόμα απώλεια, φαίνεται να προετοιμάζεται τώρα για την μεγάλη αναμέτρηση με τη νέμεσή της, τον άντρα που την καταδιώκει, η οποία θα έρθει προφανώς στα επόμενα βιβλία.
Η «Οργισμένη Παρασκευή» αποτελεί, επομένως, ένα κομβικό βιβλίο. Όπως η αντίστοιχη μέρα της εβδομάδας μας προδιαθέτει για το Σαββατοκύριακο, έτσι και η λογοτεχνική Παρασκευή μας προδιαθέτει για την επόμενη περιπέτεια της Φρίντα και για την κορύφωση της ιστορίας της, που πλησιάζει. Πρόκειται για ένα βιβλίο αντάξιο του είδους του, που σίγουρα αξίζει τον χρόνο και την προσοχή σας, όπως επίσης και τα υπόλοιπα της συγκεκριμένης σειράς.