What do you think?
Rate this book
Χωρίς προστάτη
Ένας οδοντίατρος εισάγεται στο νοσοκομείο. Στην αναστάτωση αυτή επιθυμεί μόνο τη μοναξιά, την ησυχία του και τη συντροφιά των βιβλίων. Παρά τη θέλησή του, όμως, η ηρεμία του διαταράσσεται συνεχώς από τους συγγενείς αλλά και τους απρόσμενους επισκέπτες: η σύζυγος και η κόρη, ο μικρός συγκάτοικος στο δωμάτιο, η γιαγιά του μικρού συγκάτοικου, οι φίλοι, οι συνάδελφοι, δυο μετανάστες από το χωριό, ο παπα - Χρήστος, μέχρι και ένας καθηγητής πανεπιστήμιου, όλοι σαν συνωμότες από θέατρο σκιών «εισβάλλουν» διαδοχικά στο δωμάτιο, για να τον δουν, για να δείξουν εμπράκτως το ενδιαφέρον τους, αλλά και για να αποκαλύψουν άθελά τους την Ιλαροτραγωδία που διέπει τον ανθρώπινο βίο. Με τη «σαρκαστική» ευαισθησία και το υποδόριο χιούμορ που χαρακτηρίζουν τα προηγούμενα βιβλία του, ο Δημήτρης Γκιώνης συνθέτει και αυτή τη φορά ένα απρόβλεπτο αφήγημα, που διαβάζεται σαν μάθημα ανατομίας της ελληνικής κοινωνίας και, ταυτόχρονα, σαν εκτενές ανέκδοτο, όπου το παράδοξο και το γελοίο αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
134 pages, Paperback
First published April 1, 2007
3 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
November 3, 2019
Κάτι λιγότερο από 3 αστέρια.
Εύκολο στην ανάγνωση και με ωραίο εξώφυλλο, λεπτομέρεια από τον αγαπημένο πίνακα του "μαθήματος ανατομίας".
Ένας οδοντίατρος εισάγεται στο νοσοκομείο για αφαίρεση προστάτη και περιπίπτει στο "τραβάτε με κι ας κλαίω" με τη βοήθεια του συγγραφέα.
Δηλαδή, θέλει να τον αφήσουν ήσυχο, όλοι, ακόμα και η φίλτατη οικογένεια του.
Επιθυμεί να αναρρώσει με τη συντροφιά βιβλίων και απόλυτης ησυχίας αλλά καταλήγει θεατής ενός ατελείωτου σούρτα φέρτα συγγενών και φίλων και ακροατής ιστοριών από το παρελθόν, συχνά μακάβριων.
Σε ένα τόσο μικρό βιβλίο, μπλέκονται ένα σωρό ιστορίες, περιληπτικά και με κάποιο άγχος να δοθούν στον αναγνώστη. Πολλές από αυτές θα μπορούσαν να αποτελέσουν από μόνες τους υλικό κάποιας επόμενης νουβέλας.
Ενδεχομένως να τρομάξει λίγο τον μη συνηθισμένο σε ιατρικά θέματα αναγνώστη.
Η συμβουλή μου είναι, αυτού του είδους ο αναγνώστης να έχει κοντά του μια ξύλινη κουτάλα και να χτυπάει ξύλο, συχνά πυκνά:)))
Εύκολο στην ανάγνωση και με ωραίο εξώφυλλο, λεπτομέρεια από τον αγαπημένο πίνακα του "μαθήματος ανατομίας".
Ένας οδοντίατρος εισάγεται στο νοσοκομείο για αφαίρεση προστάτη και περιπίπτει στο "τραβάτε με κι ας κλαίω" με τη βοήθεια του συγγραφέα.
Δηλαδή, θέλει να τον αφήσουν ήσυχο, όλοι, ακόμα και η φίλτατη οικογένεια του.
Επιθυμεί να αναρρώσει με τη συντροφιά βιβλίων και απόλυτης ησυχίας αλλά καταλήγει θεατής ενός ατελείωτου σούρτα φέρτα συγγενών και φίλων και ακροατής ιστοριών από το παρελθόν, συχνά μακάβριων.
Σε ένα τόσο μικρό βιβλίο, μπλέκονται ένα σωρό ιστορίες, περιληπτικά και με κάποιο άγχος να δοθούν στον αναγνώστη. Πολλές από αυτές θα μπορούσαν να αποτελέσουν από μόνες τους υλικό κάποιας επόμενης νουβέλας.
Ενδεχομένως να τρομάξει λίγο τον μη συνηθισμένο σε ιατρικά θέματα αναγνώστη.
Η συμβουλή μου είναι, αυτού του είδους ο αναγνώστης να έχει κοντά του μια ξύλινη κουτάλα και να χτυπάει ξύλο, συχνά πυκνά:)))
July 5, 2019
Αν ανησυχείτε υπερβολικά για την υγεία σας ή πάσχετε από νοσοφοβία, καλύτερα να μην το διαβάσετε. Ζορίστηκα κάπως...
Displaying 1 - 2 of 2 reviews