Een heerlijke bundel. Het duurde voor mij even voordat het op gang kwam; juist de eerste paar verhalen vielen mij erg zwaar, maar ergens viel het op zijn plaats. Ik geloof dat het die prachtige twist in Een Kamer Voor Mezelf was waar het voor mij klikte. Vanaf daar ging het goed, tussen mijn en dit boekje. Natuurlijk zitten er tussendoor een aantal dompers (Louis Paul Boon, bijvoorbeeld, of Leen Raats), maar die worden ruimschoots gecompenseerd door de prachtige verhalen die er ook tussen zitten (Deelder, van Essen, Pignon). Sommige verhalen scheppen goed atmosfeer, anderen hebben een degelijk verhaal, sommigen hangen meer af van bepaalde schokende of groteste beelden. En dan komt dan heerlijk stukje absurdisme van Vanhauwaert er ook nog eens doorheen fietsen, zo vlak voor het einde. Dat kan mij wel bekoren, zo'n bundeltje.