งานของคุณสะอาด ทำเอาผมน้ำตารื้นอีกแล้ว เล่มนี้ยังคงท็อปฟอร์มเหมือนกับทุกเล่มที่ผ่านมา ตอนแรกผมนึกว่าเขาจะเอาเรื่องราวช่วงที่เลี้ยงลูกมาเขียนเป็นมังงะ ซึ่งมันก็ใช่แหละ แต่เขาพาเรื่องราวไปไกลกว่านั้น
เพราะเรื่องในครั้งนี้เขาพูดถึงสิ่งที่ใหญ่กว่านั้นมาก มันคือเรื่องราวของเด็กน้อยผู้จะกลายเป็นอนาคตของชาติ
และระบบ รวมถึงผู้คนมากมายที่เป็นส่วนสำคัญต่อการเติบโตของเจ้าตัวน้อยเหล่านี้
little birth เล่าถึง ในโลกกึ่งอนาคตอันใกล้ "ขาน" หนุ่มดวงซวยที่ถูกเอไอแย่งงานจนต้องมาทำงานเป็นพนักงานและมาสคอตของร้านขายอุปกรณ์ช่วยเลี้ยงลูก
ขณะกำลังหาที่ถ่มถุยให้กับชีวิต โดยลองไปสบเสาะดูว่าเหล่าเพื่อนฝูงในวันวาน ในเวลานี้ชีวิตถ่มถุยเหมือนเขามั้ย เขาพบว่าทุกคนก็ย่ำแย่ (ไม่แต่ละทาง) ไม่แตกต่างจากเขา มีแต่ "เอิง" เพื่อนสาวที่ไม่ได้เจอกันมานานที่เขายกให้เป็นสุดยอดปีรามิดขอผู้ประสบความสำเร็จ ชีวิตดีจนเขาต้องร้องว่าบัดซบ แต่ระหว่างกำลังขื่นขมกับชีวิตกลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่ทำให้เขพบกับเอิงอีกครั้ง และในการพบกันครั้งนี้นำไปสู่การทบทวนคุณค่าในชีวิตของเขาใหม่อีกครั้งหนึ่ง
ผมไม่แน่ใจว่าเล่มนี้ส่วนหนึ่งแรงบันดาลใจมาจากหนังสือ "บ้านนี้ไม่มีรัก" ของ อ.มิก สรวิศ ชัยนามหรือปล่าว แต่เนื้อหาของมังงะมีจุดมุ่งหมายเดียวกัน คือ การตั้งคำถามว่าการเลี้ยงดูเด็กคนหนึ่งนั้นจำเป็นต้องใช้อะไรบ้าง
ระบบที่ส่งเสริม พ่อแม่หรือผู้ดูแลที่พรั่งพร้อม เงินทอง เวลา สิ่งเหล่านี้ล้วนแต่เป็นสิ่งสำคัญต่อการเลี้ยงดูเด็กคนหนึ่งให้เติบโตอย่างมีคุณภาพ
แต่ถึงกระนั้นคำถามสำคัญคำถามหนึ่งกลับหายไปจากหน้าสมการของเรื่องนี้
คำถามที่ว่า ในขณะที่พ่อและแม่ดูแลเจ้าตัวน้อย แล้วใครกันจะเป็นผู้ดูแล พ่อและแม่ ที่เป็นผู้ดูแลเจ้าตัวน้อยอีกที
ความพิเศษของเรื่องราวทั้งหมดนี้ คือ คุณสะอาดไม่ได้เล่าโดยใช้ภาษาแบบความกตัญญู การเลี้ยงลูกคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ พ่อแม่ต้องเสียสละนะ แต่เขาเล่าด้วยภาษาของความเห็นอกเห็นใจ พ่อแม่ทุกคนก็เป็นมนุษย์ มีปัญหาร้อยแปดของตนเองที่ต้องเผชิญ การทำให้เรื่องการเลี้ยงลูกกลายเป็นงานอันโดดเดี่ยวของพ่อแม่ ที่อาศัยพลังของการเสียสละเป็นเชื้อเพลิง ดูเป็นคำตอบที่ผิดหรือเปล่าในสมการของคำถามนี้
จะเป็นเรื่องที่ดีกว่ามั้ยถ้าเราสามารถออกแบบระบบทั้งหมดทั้งหมดที่โอบอุ้มคุณพ่อคุณแม่ในช่วงเวลาที่พวกเขาต้องเลี้ยงลูก พยายามทำความเข้าใจความเหนื่อยยากแสนสาหัส ความเครียดอันเกิดจากความควาดหวัง
และความกลัวต่อคำถามว่า ตัวฉันเองเลี้ยงดูดีแล้วหรือยัง สิ่งเหล่านี้ไม่ควรถูกทิ้งไว้ให้เป็นสิ่งที่พ่อและเม่ต้องเผชิญโดยลำพังอีกต่อไป เช่นนั้นหรือไม่
แม้เนื้อเรื่องจะเล่าถึงประเด็นที่ค่อนข้างใหญ่ แต่คุณสะอาดก็ไม่ได้เล่าเหมือนเป็นมังงะประกอบบทความวิชาการอะไรทำนองนั้นเลยนะครับ ทั้งเนื้อเรื่อง ลีลาภาษาและจังหวะของการเล่า ยังมีความเป็นมังงะที่มีเอกลักษณ์ของสะอาดอยู่ครบครัน
เนื้อเรื่องที่เล่าถึงมนุษย์ตัวเล็กๆที่ต้องเผชิญกับสิ่งใหญ่โตมากมายที่ถามโถมเข้ามาในชีวิต ที่ในห้วงอายุหนึ่ง (หรือหลายห้วง) มักนำมาซึ่งการตั้งคำถามของชีวิต
คำถามที่จะผุดขึ้นมาต่อหน้าเรา คำถามที่ว่า เราคือใคร เราเป็นใคร และเราควรทำอย่างไรกับชีวิตที่ได้มานี้ เป็นคำถามที่มักจะแทรกตัวอยู่ในงานทุกชิ้นของคุณสะอาด โดยเฉพาะงานชิ้นนี้ดูจะชัดเจน ตรงไปตรงมา และทำให้คำถามนี้ดูมีชีวิตจับต้องได้มากกว่าเล่มที่่ผ่านมา
อบอุ่น ตลก และคงความน่ารัก
ประทับใจเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงครับ