What do you think?
Rate this book
Jane Brown's Body
It’s unfortunate that Woolrich didn’t try the speculative fiction more often, since his scattering of horror stories, in particular “Dark Melody of Madness,” “Speak to Me of Death,” its novel version Night Has a Thousand Eyes, and “Jane Brown’s Body,” are among the greatest weird tales ever written. - Ryan Harvey, Black Gate
“Along with Raymond Chandler, Cornell Woolrich practically invented the genre of noir.” —Newsday
“Critical sobriety is out of the question so long as this master of terror-in-the-commonplace exerts his spell.” - Anthony Boucher, The New York Times Book Review
"No one has ever surpassed Cornell Woolrich for shear suspense, or equalled him for exciting entertainment." - Robert Bloch
"Woolrich can distill more terror, more excitement, more downright nail-biting suspense out of even the most commonplace happenings than nearly all his competitors." - Ellery Queen
"Revered by mystery fans, students of film noir, and lovers of hardboiled crime fiction and detective novels, Cornell Woolrich remains almost unknown to the general reading public. His obscurity persists even though his Hollywood pedigree rivals or exceeds that of Cain, Chandler, and Hammett.What Woolrich lacked in literary prestige he made up for in suspense. Nobody was better at it." - Richard Dooling
“He was the greatest writer of suspense fiction that ever lived.” — Francis M. Nevins, Cornell Woolrich Biographer
Jane Brown's Body was first published in All-American Fiction in the March-April issue of 1938. The novella opens with typical Woolrich - a race against death. Dr. Anton Denholt drives likes a wild man to his mountain lab with a veiled woman in the back seat - a dead woman apparently. In his lab Denholt, like Frankenstein, brings her back to life but the woman is without memory. Denholt names her “Nova.”
In a movie-like dissolve, it's two years later, and a pilot named “Penny” O’Shaugnessy crashes his plane into a nearby mountain. O’Shaugnessy finds the scientist and the stange Nova, who immediately captivates him. Believing Nova is a prisoner he escapes from the lab with Nova at his side.
Now in Chicago and married to Nova, O’Shaugnessy gets involved with mobsters who recognize Nova who, in her life before regeneration, was their bosses girl and they think she might know where the boss stashed some cash. There's a fast chase, a shoot-out, and some good ole Woolrich suspense. O’Shaugnessy and his girl Nova flee Chicago and take flight to China to escape the reach of the mobsters.
But in Shanghai Nova starts to decay and Woolrich supplies readers with some vivid descriptions of her reversion to death. O’Shaugnessy realizes he must rush back to the mad scientist with the hope of finding a cure to Nova's situation but also back into the grips of the mobsters.
One of Woolrich's greatest stories!
Cornell George Hopley-Woolrich (4 December 1903 – 25 September 1968) is one of America's best crime and noir writers who sometimes wrote under the pseudonyms William Irish and George Hopley. He's often compared to other celebrated crime writers of his day, Dashiell Hammett, Erle Stanley Gardner and Raymond Chandler.
Woolrich is considered the godfather of film noir and is often referred to as the Edgar Allen Poe of the 20th century, writing well over 250 works including novels, novelettes, novellas and short stories.
He attended New York's Columbia University but left school in 1926 without graduating when his first novel, "Cover Charge", was published.
“Along with Raymond Chandler, Cornell Woolrich practically invented the genre of noir.” —Newsday
“Critical sobriety is out of the question so long as this master of terror-in-the-commonplace exerts his spell.” - Anthony Boucher, The New York Times Book Review
"No one has ever surpassed Cornell Woolrich for shear suspense, or equalled him for exciting entertainment." - Robert Bloch
"Woolrich can distill more terror, more excitement, more downright nail-biting suspense out of even the most commonplace happenings than nearly all his competitors." - Ellery Queen
"Revered by mystery fans, students of film noir, and lovers of hardboiled crime fiction and detective novels, Cornell Woolrich remains almost unknown to the general reading public. His obscurity persists even though his Hollywood pedigree rivals or exceeds that of Cain, Chandler, and Hammett.What Woolrich lacked in literary prestige he made up for in suspense. Nobody was better at it." - Richard Dooling
“He was the greatest writer of suspense fiction that ever lived.” — Francis M. Nevins, Cornell Woolrich Biographer
Jane Brown's Body was first published in All-American Fiction in the March-April issue of 1938. The novella opens with typical Woolrich - a race against death. Dr. Anton Denholt drives likes a wild man to his mountain lab with a veiled woman in the back seat - a dead woman apparently. In his lab Denholt, like Frankenstein, brings her back to life but the woman is without memory. Denholt names her “Nova.”
In a movie-like dissolve, it's two years later, and a pilot named “Penny” O’Shaugnessy crashes his plane into a nearby mountain. O’Shaugnessy finds the scientist and the stange Nova, who immediately captivates him. Believing Nova is a prisoner he escapes from the lab with Nova at his side.
Now in Chicago and married to Nova, O’Shaugnessy gets involved with mobsters who recognize Nova who, in her life before regeneration, was their bosses girl and they think she might know where the boss stashed some cash. There's a fast chase, a shoot-out, and some good ole Woolrich suspense. O’Shaugnessy and his girl Nova flee Chicago and take flight to China to escape the reach of the mobsters.
But in Shanghai Nova starts to decay and Woolrich supplies readers with some vivid descriptions of her reversion to death. O’Shaugnessy realizes he must rush back to the mad scientist with the hope of finding a cure to Nova's situation but also back into the grips of the mobsters.
One of Woolrich's greatest stories!
Cornell George Hopley-Woolrich (4 December 1903 – 25 September 1968) is one of America's best crime and noir writers who sometimes wrote under the pseudonyms William Irish and George Hopley. He's often compared to other celebrated crime writers of his day, Dashiell Hammett, Erle Stanley Gardner and Raymond Chandler.
Woolrich is considered the godfather of film noir and is often referred to as the Edgar Allen Poe of the 20th century, writing well over 250 works including novels, novelettes, novellas and short stories.
He attended New York's Columbia University but left school in 1926 without graduating when his first novel, "Cover Charge", was published.
93 pages, Kindle Edition
First published October 1, 1951
2 people are currently reading
19 people want to read
About the author
Cornell Woolrich
439 books472 followersCornell Woolrich is widely regarded as the twentieth century’s finest writer of pure suspense fiction. The author of numerous classic novels and short stories (many of which were turned into classic films) such as Rear Window, The Bride Wore Black, The Night Has a Thousand Eyes, Waltz Into Darkness, and I Married a Dead Man, Woolrich began his career in the 1920s writing mainstream novels that won him comparisons to F. Scott Fitzgerald. The bulk of his best-known work, however, was written in the field of crime fiction, often appearing serialized in pulp magazines or as paperback novels. Because he was prolific, he found it necessary to publish under multiple pseudonyms, including "William Irish" and "George Hopley" [...] Woolrich lived a life as dark and emotionally tortured as any of his unfortunate characters and died, alone, in a seedy Manhattan hotel room following the amputation of a gangrenous leg. Upon his death, he left a bequest of one million dollars to Columbia University, to fund a scholarship for young writers.
Source: [http://www.hardcasecrime.com/books_bi...]
Source: [http://www.hardcasecrime.com/books_bi...]
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
April 26, 2017
Woolrich, like Bradbury, wrote differently from everyone else. Also like Bradbury, it’s rare that I run across one of his stories, even an early pulp story, that doesn’t work for me on some level. I even enjoy his whiz-bang stuff, written years before this one. This one is later, when he was on the cusp of literary immortality with The Bride Wore Black, the novel which would propel him to greatness, penning a string of suspense novels unlike any that had ever been written before, creating a genre all his own. This novelette, however, has an odd narrative voice, and while I’m giving it three stars, I can only recommend it for Woolrich completists. It’s included in one of the older collections of his short stories and novelettes, and also as a single story on Kindle.
You accept coincidence and some implausibility when reading Woolrich, because he’s so entertaining you don’t care. There’s quite a bit here, but even that is made more palatable because here he is telling a story which borders on Science Fiction, rather than weird menace. I can hardly believe I’m saying this, because there’s no bigger fan of his work, but it isn’t the story that let me down on this one — the premise, in fact, is terrific — but the execution. More than any other writer I’ve ever read, Woolrich was genius at finding the right voice (male or female) from which to tell the story. If first person worked best, or third person, that’s where he went. Here, the narrator feels like some unseen person relating a minute by minute account of the story as it unfolds. Because we’re not hearing it from O’Shaughnessy’s head, nor Nova’s — which would have been difficult, but interesting — we don’t get any warm connection to them, or the story. As pulp, it’s okay, but as Woolrich, it’s subpar.
The opening is atmospheric enough, as we follow a man racing through the night with a sleeping woman — though she may not be just sleeping — in the back of the car. But that narrative voice I mentioned, and the odd tone Woolrich gives it is distracting from the get-go. Eventually we change scenes to O’Shaughnessy, and the story begins unfolding. It concerns a scientist named Denholt, who has created a serum for revivification. At a remote location, a young woman named Nova, sweet, almost child-like, is trapped. When O’Shaughnessy, who has always been lucky, survives a plane crash, he seeks help, and comes across the lovely Nova. This leads him to Denholt. What follows is a tale of escape, tremendous coincidence once they do, and the revelation that Nova must return, because she is beginning to decay…
The ending should be poignant, deeply sad, but that odd narrative tone has kept us distanced from the heart of either character. While that isn’t unusual for pulp, it’s unusual for Woolrich. As pulp, it’s middle of the road, but as Woolrich, it’s way, way down on the list. Recommended only to devotees like myself, and Woolrich completists. I suspect the average reader will find this odd and hokey.
You accept coincidence and some implausibility when reading Woolrich, because he’s so entertaining you don’t care. There’s quite a bit here, but even that is made more palatable because here he is telling a story which borders on Science Fiction, rather than weird menace. I can hardly believe I’m saying this, because there’s no bigger fan of his work, but it isn’t the story that let me down on this one — the premise, in fact, is terrific — but the execution. More than any other writer I’ve ever read, Woolrich was genius at finding the right voice (male or female) from which to tell the story. If first person worked best, or third person, that’s where he went. Here, the narrator feels like some unseen person relating a minute by minute account of the story as it unfolds. Because we’re not hearing it from O’Shaughnessy’s head, nor Nova’s — which would have been difficult, but interesting — we don’t get any warm connection to them, or the story. As pulp, it’s okay, but as Woolrich, it’s subpar.
The opening is atmospheric enough, as we follow a man racing through the night with a sleeping woman — though she may not be just sleeping — in the back of the car. But that narrative voice I mentioned, and the odd tone Woolrich gives it is distracting from the get-go. Eventually we change scenes to O’Shaughnessy, and the story begins unfolding. It concerns a scientist named Denholt, who has created a serum for revivification. At a remote location, a young woman named Nova, sweet, almost child-like, is trapped. When O’Shaughnessy, who has always been lucky, survives a plane crash, he seeks help, and comes across the lovely Nova. This leads him to Denholt. What follows is a tale of escape, tremendous coincidence once they do, and the revelation that Nova must return, because she is beginning to decay…
The ending should be poignant, deeply sad, but that odd narrative tone has kept us distanced from the heart of either character. While that isn’t unusual for pulp, it’s unusual for Woolrich. As pulp, it’s middle of the road, but as Woolrich, it’s way, way down on the list. Recommended only to devotees like myself, and Woolrich completists. I suspect the average reader will find this odd and hokey.
February 28, 2019
B.R.A.CE. 2019
19:Ένα βιβλίο συγγραφέα που δεν έχεις ξαναδιαβάσει
Μην αφήσετε την περίληψη να σας μπερδέψει, είναι μία καλογραμμένη, σκοτεινή, καταθλιπτική νουάρ νουβέλα, στην οποία θα βυθιστείτε και δεν θα το πάρετε και χαμπάρι. Και την ανατροπή της έχει, και το σπασπένς έχει, και το περίεργο έχει, και το "γαμώτο" έχει.
Μόνο μου παράπονο, τον έπαιρνε τον Cornell να το κάνει μυθιστόρημα κανονικό. Ήθελα κάποιες σκηνές παραπάνω να ζήσουν οι πρωταγωνιστές.
Μην αφήσετε την περίληψη να σας μπερδέψει, είναι μία καλογραμμένη, σκοτεινή, καταθλιπτική νουάρ νουβέλα, στην οποία θα βυθιστείτε και δεν θα το πάρετε και χαμπάρι. Και την ανατροπή της έχει, και το σπασπένς έχει, και το περίεργο έχει, και το "γαμώτο" έχει.
Μόνο μου παράπονο, τον έπαιρνε τον Cornell να το κάνει μυθιστόρημα κανονικό. Ήθελα κάποιες σκηνές παραπάνω να ζήσουν οι πρωταγωνιστές.
February 2, 2022
Ίσως το πιο γρήγορο και αγωνιώδες βιβλίο του Woolrich με έντονα στοιχεία μυστηρίου, ψυχολογικού θρίλερ ακόμα και φαντασίας, κυρίως, στα 2/3 του. Στο τελευταίο μέρος, όμως, η έντονη επίδραση του 'Φρανκενστάιν' της Σέλλυ το κάνει αντιφατικό, αλλά και αρκετά δραματικό - ωστόσο προτείνεται ανεπιφύλακτα, γιατί είναι αρκετά πρωτότυπο με μεταφυσικές προεκτάσεις. Είναι εδώ και αρκετό καιρό εξαντλημένο και σπάνιο, και καλό είναι να επανεκδοθεί.
Βαθμολογία: 4,1/5 ή 8,2/10.
Θα γίνει και εκτενέστερη κριτική.
Βαθμολογία: 4,1/5 ή 8,2/10.
Θα γίνει και εκτενέστερη κριτική.
January 19, 2016
Τρίτο βιβλίο του Κόρνελ Γούλριτς που διαβάζω, μετά τα "Η νύφη φορούσε μαύρα" και "Φάντομ Λέιντυ", μου φάνηκε και αυτό αρκούντως καλογραμμένο, ατμοσφαιρικό και σκοτεινό. Ουσιαστικά πρόκειται για νουβέλα, και όχι για μυθιστόρημα, στην οποία συμμετέχουν ένας κλασικός τρελός επιστήμονας, μια πανέμορφη κοπέλα που επιστρέφει από τον κόσμο των νεκρών, ένας τυχοδιώκτης Ιρλανδός αεροπόρος και μια συμμορία εγκληματιών από το Σικάγο. Περίληψη της ιστορίας δεν γράφω, το καλύτερο είναι να αρχίσετε το βιβλιαράκι αυτό γνωρίζοντας ελάχιστα πράγματα για την πλοκή.
Έχουμε να κάνουμε με μια πολύ ενδιαφέρουσα και καλογραμμένη ιστορία, που συνδυάζει το αστυνομικό νουάρ με τον τρόμο και το αλλόκοτο. Η ατμόσφαιρα είναι αρκετά σκοτεινή έως ζοφερή, η εξέλιξη της ιστορίας αγωνιώδης και η γραφή ξεχωριστή και ευκολοδιάβαστη, σκληρή και συνάμα ποιητική. Σίγουρα κάποια γεγονότα από την μέση της ιστορίας και μετά προχωράνε κάπως γρήγορα (μην πω βιαστικά), αλλά αυτό συμβαίνει συνήθως με τις νουβέλες. Η αλήθεια είναι ότι η αρχή της ιστορίας μου φάνηκε εξαιρετική, όπως και το τέλος, απλά ορισμένα γεγονότα στα μισά ήθελαν περισσότερο... άπλωμα. Κατά τ'άλλα πρόκειται για μια πάρα πολύ καλή νουβέλα, σκοτεινή και απαισιόδοξη, που προτείνω χωρίς δεύτερη σκέψη.
Έχουμε να κάνουμε με μια πολύ ενδιαφέρουσα και καλογραμμένη ιστορία, που συνδυάζει το αστυνομικό νουάρ με τον τρόμο και το αλλόκοτο. Η ατμόσφαιρα είναι αρκετά σκοτεινή έως ζοφερή, η εξέλιξη της ιστορίας αγωνιώδης και η γραφή ξεχωριστή και ευκολοδιάβαστη, σκληρή και συνάμα ποιητική. Σίγουρα κάποια γεγονότα από την μέση της ιστορίας και μετά προχωράνε κάπως γρήγορα (μην πω βιαστικά), αλλά αυτό συμβαίνει συνήθως με τις νουβέλες. Η αλήθεια είναι ότι η αρχή της ιστορίας μου φάνηκε εξαιρετική, όπως και το τέλος, απλά ορισμένα γεγονότα στα μισά ήθελαν περισσότερο... άπλωμα. Κατά τ'άλλα πρόκειται για μια πάρα πολύ καλή νουβέλα, σκοτεινή και απαισιόδοξη, που προτείνω χωρίς δεύτερη σκέψη.
September 3, 2020
Το εξώφυλλο παραπλανει.
Το οπισθόφυλλο παραπλανει.
Μια γυναίκα νεκροζωντανη,ένας τρελός επιστήμονας (ο ιγκορ λείπει μονο),ένας κωλοφαρφδος αεροπόρος και μια συμμορία συνθέτουν αυτή τη νουβέλα.
Σικάγο του '38 πανω κάτω. Λίγο η ποταπαγορευση,το πιστολίδι(γιατί έτσι λύνονται οι λογαριασμοί),τα πρώτα αναγνώσματα τρόμου και δεν μπορείς να το καταταξεις σε κάποιο συγκεκριμένο είδος.
Ενδιαφέρουσα ιστορία αν και το ήθελα λίγο μεγαλύτερο και να την αναπτύξει παραπάνω.
Το οπισθόφυλλο παραπλανει.
Μια γυναίκα νεκροζωντανη,ένας τρελός επιστήμονας (ο ιγκορ λείπει μονο),ένας κωλοφαρφδος αεροπόρος και μια συμμορία συνθέτουν αυτή τη νουβέλα.
Σικάγο του '38 πανω κάτω. Λίγο η ποταπαγορευση,το πιστολίδι(γιατί έτσι λύνονται οι λογαριασμοί),τα πρώτα αναγνώσματα τρόμου και δεν μπορείς να το καταταξεις σε κάποιο συγκεκριμένο είδος.
Ενδιαφέρουσα ιστορία αν και το ήθελα λίγο μεγαλύτερο και να την αναπτύξει παραπάνω.
July 1, 2025
Cornell Woolrichs "Die Leiche der Jane Brown" ist ein typisches Beispiel für den unnachahmlichen Stil des Autors, der ihn zum Meister des Noir gemacht hat. Wer seine Werke kennt, weiß, dass er eine einzigartige Fähigkeit besitzt, eine beklemmende Atmosphäre zu schaffen und den Leser in ein Netz aus Verzweiflung und Schicksal zu ziehen. Dieses Buch ist da keine Ausnahme und bietet eine packende, wenn auch düstere Leseerfahrung.
Die Geschichte um den Piloten Penny O'Shaughnessy, der nach einem Absturz in der Wildnis auf ein abgelegenes Anwesen stößt und dort auf mysteriöse Ereignisse trifft, ist von Anfang an hochspannend. Woolrich zieht die Schraube der Spannung immer weiter an und lässt den Leser kaum Luft holen. Die surreal anmutende Handlung, in der eine tote Frau immer wieder zum Leben erweckt wird, ist genial verdreht und sorgt für eine ständige Grundspannung, die sich bis zum bitteren Ende hält.
Woolrichs Prosa ist schnörkellos und prägnant, was der Geschichte ein rasantes Tempo verleiht. Er ist ein Meister darin, mit wenigen Worten maximale Wirkung zu erzielen und Bilder im Kopf des Lesers zu erzeugen, die sich festsetzen. Die klaustrophobische Stimmung des abgelegenen Hauses und die undurchsichtigen Motive der Charaktere tragen maßgeblich zur beklemmenden Atmosphäre bei. Die typischen Woolrich-Themen wie Isolation, Paranoia und das unentrinnbare Schicksal sind allgegenwärtig und verleihen der Geschichte eine zusätzliche Tiefe.
Ein kleiner Kritikpunkt ist, dass die Charaktere manchmal etwas blass bleiben und eher als Werkzeuge der Handlung dienen, um die bizarre Geschichte voranzutreiben. Manchmal wünschte man sich eine tiefere psychologische Ausleuchtung, um die Beweggründe noch besser zu verstehen. Dennoch ist dies typisch für Woolrichs Stil, bei dem die dichte Atmosphäre und die unerwarteten Wendungen im Vordergrund stehen.
Zusammenfassend ist "Die Leiche der Jane Brown" ein Muss für Liebhaber des Noir-Genres und für alle, die Cornell Woolrichs einzigartige Erzählweise schätzen. Es ist ein Buch, das man nicht so schnell vergisst und das beweist, warum Woolrich zu Recht als einer der größten Spannungsschriftsteller gilt. Es ist ein düsterer, verstörender, aber auch brillanter Trip in die Abgründe der menschlichen Existenz
Die Geschichte um den Piloten Penny O'Shaughnessy, der nach einem Absturz in der Wildnis auf ein abgelegenes Anwesen stößt und dort auf mysteriöse Ereignisse trifft, ist von Anfang an hochspannend. Woolrich zieht die Schraube der Spannung immer weiter an und lässt den Leser kaum Luft holen. Die surreal anmutende Handlung, in der eine tote Frau immer wieder zum Leben erweckt wird, ist genial verdreht und sorgt für eine ständige Grundspannung, die sich bis zum bitteren Ende hält.
Woolrichs Prosa ist schnörkellos und prägnant, was der Geschichte ein rasantes Tempo verleiht. Er ist ein Meister darin, mit wenigen Worten maximale Wirkung zu erzielen und Bilder im Kopf des Lesers zu erzeugen, die sich festsetzen. Die klaustrophobische Stimmung des abgelegenen Hauses und die undurchsichtigen Motive der Charaktere tragen maßgeblich zur beklemmenden Atmosphäre bei. Die typischen Woolrich-Themen wie Isolation, Paranoia und das unentrinnbare Schicksal sind allgegenwärtig und verleihen der Geschichte eine zusätzliche Tiefe.
Ein kleiner Kritikpunkt ist, dass die Charaktere manchmal etwas blass bleiben und eher als Werkzeuge der Handlung dienen, um die bizarre Geschichte voranzutreiben. Manchmal wünschte man sich eine tiefere psychologische Ausleuchtung, um die Beweggründe noch besser zu verstehen. Dennoch ist dies typisch für Woolrichs Stil, bei dem die dichte Atmosphäre und die unerwarteten Wendungen im Vordergrund stehen.
Zusammenfassend ist "Die Leiche der Jane Brown" ein Muss für Liebhaber des Noir-Genres und für alle, die Cornell Woolrichs einzigartige Erzählweise schätzen. Es ist ein Buch, das man nicht so schnell vergisst und das beweist, warum Woolrich zu Recht als einer der größten Spannungsschriftsteller gilt. Es ist ein düsterer, verstörender, aber auch brillanter Trip in die Abgründe der menschlichen Existenz
May 2, 2023
Πολύ καλό νουάρ! Φοβερή γραφή που συνδυάζει το νουάρ με ιστορίες τρόμου. Ένας τρελός επιστήμονας, μια γοητευτική γυναίκα, μια συμμορία, ένας πεισματάρης, σκληροτράχηλος πιλότος. Γοητευτικό αλλά μικρό σε έκταση ενώ θα μπορούσε να αναλύσει περισσότερο τους χαρακτήρες.
August 30, 2021
Υπέροχο!!!!! Επειδή οι 500,000 χιλιάδες αποχρώσεις του Μαύρου θα είναι αιώνια στη Μόδα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
February 5, 2013
Mind, I didn't read the Greek version.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews