Ο Καρλ Μπαρκς είναι ένας από τους μεγαλύτερους σχεδιαστές κόμιξ με τους ήρωες του Ντίσνεϋ και οι ιστορίες του στην Ελλάδα έχουν γίνει ανάρπαστες, όπως σε όλες τις χώρες του κόσμου. Το εκδοτικό επιτελείο της Καθημερινής αποφάσισε το 2014 να εκδώσει σε συλλεκτικούς σκληρόδετους τόμους τα άπαντα των ιστοριών του Μπαρκς και συνεχίζουν αυτήν την προσπάθεια και το 2015. Ο εικοστός ένατος αυτός τόμος της Μεγάλης Βιβλιοθήκης Disney συνεχίζει την δημοσίευση των ιστοριών που δημιούργησε ο Μπαρκς τη δεκαετία του 1960. Ο τόμος έχει κεντρική ιστορία την ιστορία Το Σαφάρι του Δισεκατομμυρίου.
Στην ιστορία Το Σαφάρι του Δισεκατομμυρίου, ο Μπαρκς ξεναγεί τον αναγνώστη στον ζωολογικό κήπο του θείου Σκρουτζ, τον <<πιο μεγάλο ζωολογικό κήπο του κόσμου>>, όπου φιλοξενούνται παντός είδους σπάνια και ασυνήθιστα ζώα. Ο θείος Σκρουτζ, θέλοντας να αυξήσει την προσέλευση κοινού, αποφασίζει να δώσει μια αδρή αμοιβή σε όποιον του φέρει στον ζωολογικό ένα παράξενο ζώο: έναν πιτσιλωτό ελέφαντα με τετράγωνη προβοσκίδα! Ξέφρενες αναζητήσεις και ξεκαρδιστικά καρέ συνθέτουν την πλοκή μιας ιστορίας, της οποίας το σενάριο μοιάζει πολύ με αυτό της ιστορίας Στα Ίχνη του Μονόκερω του 1950.
Carl Barks was an American cartoonist, author, and painter. He is best known for his work in Disney comic books, as the writer and artist of the first Donald Duck stories and as the creator of Scrooge McDuck. He worked anonymously until late in his career; fans dubbed him "The Duck Man" and "The Good Duck Artist". In 1987, Barks was one of the three inaugural inductees of the Will Eisner Comic Book Hall of Fame. Barks worked for the Disney Studio and Western Publishing where he created Duckburg and many of its inhabitants, such as Scrooge McDuck (1947), Gladstone Gander (1948), the Beagle Boys (1951), The Junior Woodchucks (1951), Gyro Gearloose (1952), Cornelius Coot (1952), Flintheart Glomgold (1956), John D. Rockerduck (1961) and Magica De Spell (1961). He has been named by animation historian Leonard Maltin as "the most popular and widely read artist-writer in the world". Will Eisner called him "the Hans Christian Andersen of comic books." Beginning especially in the 1980s, Barks' artistic contributions would be a primary source for animated adaptations such as DuckTales and its 2017 remake.
Κάποιες ιστορίες αρχίζουν να ανακυκλώνονται σε κάποιο βαθμό, αλλά η αφήγηση παραμένει στα γνωστά υψηλά επίπεδα και δε λείπουν τα απολαυστικά καρέ.
~~~~~~~~~
The usual, exciting Barks.
Some of his stories may start to be recycled from older ones to some degree, but the storytelling remains on the usual high level and enjoyable frames are the norm.
Για κάποιο λόγο ο Barks εκείνης της εποχής ασχολείται λίγο υπερβολικά με τα της εποχής του και χάνει κάπως την timeless μαγεία που τον χαρακτήριζε στη χρυσή του περίοδο.
Σίγουρα δεν φτάνει την ποιότητα των προηγούμενων τόμων, αλλά περιέχει δύο από τσιγάρα καλύτερες ιστορίες του Barks: Ο λαμπαδηδρόμος και Χρυσός Σεληνιασμός.