What do you think?
Rate this book
In het spoor van Ebola
Midden jaren zeventig ontdekt Guido van der Groen een uiterst dodelijk virus: ebola. Veertig jaar later zaait het virus opnieuw paniek in West-Afrika.
Hoe kan het dat het virus vandaag ogenschijnlijk niet tegen te houden is? Had de epidemie voorkomen kunnen worden, en moeten we vrezen voor een pandemie zonder weerga?
Om deze vragen te beantwoorden keert Guido van der Groen, internationaal gereputeerd virusjager, terug naar het prille begin. Hij was getuige van de eerste outbreak in Yambuku en volgde het dodelijke virus veertig jaar op de voet. Een aartsmoeilijke en gevaarlijke opdracht, die bemoeilijkt werd door de Koude Oorlog, bloedschandalen en erbarmelijke onderzoeksomstandigheden.
Het resultaat is een ongemeen spannend boek dat kritische kanttekeningen plaatst bij de huidige pandemiepsychose en over heden aanmaant te investeren in duurzame oplossingen.
Ontdek nog meer over dit boek via www.inhetspoorvanebola.be
Hoe kan het dat het virus vandaag ogenschijnlijk niet tegen te houden is? Had de epidemie voorkomen kunnen worden, en moeten we vrezen voor een pandemie zonder weerga?
Om deze vragen te beantwoorden keert Guido van der Groen, internationaal gereputeerd virusjager, terug naar het prille begin. Hij was getuige van de eerste outbreak in Yambuku en volgde het dodelijke virus veertig jaar op de voet. Een aartsmoeilijke en gevaarlijke opdracht, die bemoeilijkt werd door de Koude Oorlog, bloedschandalen en erbarmelijke onderzoeksomstandigheden.
Het resultaat is een ongemeen spannend boek dat kritische kanttekeningen plaatst bij de huidige pandemiepsychose en over heden aanmaant te investeren in duurzame oplossingen.
Ontdek nog meer over dit boek via www.inhetspoorvanebola.be
296 pages, Paperback
First published August 25, 2015
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
November 10, 2022
Interessant, over de oorsprong van Ebola
October 6, 2015
Emeritus Hoogleraar virologie Guido van der Groen vertelt in dit boek over zijn leven met virussen en dan vooral zijn fascinatie voor Ebola en HIV. Beide zijn hem tijdens zijn werk in het Instituut voor Tropische Geneeskunde als het ware in de schoot gevallen.
Guido van der Groen is een begenadigd verteller en dat merk je aan dit boek. Geen gortdroge wetenschappelijke verhandeling, maar korte anekdotes, dikwijls met een kwinkslag, maar altijd met respect voor zijn collega's, patiënten en voor het virus waarnaar hij onderzoek deed.
Hij is een veldman, al dat politiek gedoe, fondsenwerven en dergelijke, dat hoort erbij maar hij voelt zich het best wanneer hij in de epidemie staat. Zoeken, ontdekken, mijmeren, overleggen met confrators.
Ik heb enkele maanden geleden ook een boek over Ebola gelezen van een Amerikaan, daar kwam het ITG zelfs niet in voor, laat staan namen van andere wetenschappers dan Amerikanen. Dit boek geeft credit aan al de onderzoekers, ongeacht nationaliteit. Een eerlijker boek dus.
Hij begint zijn boek met het opbiechten dat hij een maïtresse heeft. Pagina 11 - Herfst 1976: "Tijdens die periode start ik een buitenechtelijke relatie. Ebola is de naam van mijn koele minnares en zoals dat wel vaker gaat met maîtresses, hult ze zich in mysterie. "
Hij eindigt zijn boek ook met diezelfde maîtresse. Pagina 234 - Februari 2015:"De ziel blootleggen voor de buitenwereld, daar heb ik het altijd moeilijk mee gehad. Dat ik nu toch een stukje van mezelf heb prijsgegeven, is de schuld van de maîtresse waarmee ik willens nillens vergroeid ben geraakt."
Dat is toch heerlijk lezen.
Het ITG is ook mijn werkplaats, niet als wetenschapper maar als informaticus. In het vierde kwartaal van 2014 en eerste-tweede kwartaal van 2015 stond alles binnen het ITG in het teken van ebola. Het starten van een klinische studie vraagt veel voorbereiding, er moeten heel wat commissies doorlopen worden voordat de uiteindelijke 'go' er is. En dan vertrekken collega's artsen, onderzoekers, laboranten, verpleegsteres, informatici naar Guinee om in het veld hun steentje bij te dragen.
Bij dit boek hoort ook een website met extra foto, beeld maar ook geluidsmateriaal. Kijk dus zeker ook eens op www.inhetspoorvanebola.be
Guido van der Groen is een begenadigd verteller en dat merk je aan dit boek. Geen gortdroge wetenschappelijke verhandeling, maar korte anekdotes, dikwijls met een kwinkslag, maar altijd met respect voor zijn collega's, patiënten en voor het virus waarnaar hij onderzoek deed.
Hij is een veldman, al dat politiek gedoe, fondsenwerven en dergelijke, dat hoort erbij maar hij voelt zich het best wanneer hij in de epidemie staat. Zoeken, ontdekken, mijmeren, overleggen met confrators.
Ik heb enkele maanden geleden ook een boek over Ebola gelezen van een Amerikaan, daar kwam het ITG zelfs niet in voor, laat staan namen van andere wetenschappers dan Amerikanen. Dit boek geeft credit aan al de onderzoekers, ongeacht nationaliteit. Een eerlijker boek dus.
Hij begint zijn boek met het opbiechten dat hij een maïtresse heeft. Pagina 11 - Herfst 1976: "Tijdens die periode start ik een buitenechtelijke relatie. Ebola is de naam van mijn koele minnares en zoals dat wel vaker gaat met maîtresses, hult ze zich in mysterie. "
Hij eindigt zijn boek ook met diezelfde maîtresse. Pagina 234 - Februari 2015:"De ziel blootleggen voor de buitenwereld, daar heb ik het altijd moeilijk mee gehad. Dat ik nu toch een stukje van mezelf heb prijsgegeven, is de schuld van de maîtresse waarmee ik willens nillens vergroeid ben geraakt."
Dat is toch heerlijk lezen.
Het ITG is ook mijn werkplaats, niet als wetenschapper maar als informaticus. In het vierde kwartaal van 2014 en eerste-tweede kwartaal van 2015 stond alles binnen het ITG in het teken van ebola. Het starten van een klinische studie vraagt veel voorbereiding, er moeten heel wat commissies doorlopen worden voordat de uiteindelijke 'go' er is. En dan vertrekken collega's artsen, onderzoekers, laboranten, verpleegsteres, informatici naar Guinee om in het veld hun steentje bij te dragen.
Bij dit boek hoort ook een website met extra foto, beeld maar ook geluidsmateriaal. Kijk dus zeker ook eens op www.inhetspoorvanebola.be
September 23, 2015
Dit is een boek dat opnieuw werkgerelateerd naar me toe komt gewaaid. Na Peter Piot (Geen tijd te verliezen) is het de beurt aan zijn vroegere collega Guido van der Groen om zijn memoires neer te schrijven die de ebolacrisis in 2014 als gelegenheid te baat neemt om zijn verhaal te vertellen over hoe hij samen met andere internationale onderzoekers dit virus ontdekt tijdens een uitbraak van dit virus in 1976 in Congo, toenmalig Zaïre. Hij doet dit met behulp van biografe Christine Caals en vriend-wetenschapsjournalist Marc Geenen. Als je Prof. Em. Guido van der Groen ook kon bezig zien op zijn boekpresentatie, kan je als jonge medewerker gerust denken 'daar had ik wel voor willen werken'. Voorgesteld worden als professioneel cartoonist en zelf zorgen voor de bijhorende foto-en videoreportages op de bijhorende website www.inhetspoorvanebola.be om daarnaast baanbrekend onderzoek verrichten op internationaal niveau, dan moet je wel een boeiend leven hebben gehad om te kunnen navertellen! Guido van der Groen doet dat dan ook met verve. Je hoeft geen schrik te hebben voor een saai, wetenschappelijk relaas. Zijn coauteurs hebben er mee voor gezorgd dat het boek leest als een trein, en helemaal geen boemel. Uiteraard komen er medische afkortingen en termen in voor. Hiervoor is dan ook een handige opzoeklijst achteraan toegevoegd. De boodschap is duidelijk en komt met een oranje knipperlicht: virussen kunnen boeien, maar ook doden. Meer onderzoek en geld blijft nodig om virussen te bestrijden en goed functionerende basisgezondheidssystemen op te zetten.
September 21, 2015
Autobiografie, geschiedschrijving, managementboek, politiek pamflet, wetenschappelijke thriller...het boek In het spoor van Ebola is het allemaal en het werkt op al die verschillende niveaus. Leest als een trein en verschaft de lezer inzichten die de lessen die moeten worden getrokken uit de ebola-epidemie ver overstijgen.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews