Dzieci z alei Rothschildow

Familie Sternberg #2

by Stefanie Zweig, Eliza Borg (Translator)

Lata dwudzieste XX wieku. Niecałe dziesięć lat po wojnie (w trakcie której zakończył się tom pierwszy) życie w Niemczech toczy się normalnym torem. Jest to jednak normalność inna niż ta, do której przywykli kupiec Johann Isidor Sternberg i jego żona Betsy – to czasy emancypacji kobiet, większej niż przed wojną swobody obyczajowej, a także ogromnej popularności kina, kabaretu i kawiarnianych spotkań. Taka rzeczywistość wiele obiecuje ich dzieciom. Dwudziestosześcioletni Erwin, student sztuk pięknych, ma nadzieję zostać wybitnym malarzem, Clara, jego siostra bliźniaczka, bryluje w towarzystwie, a osiemnastoletnia Victoria, wytworna i pewna siebie, a przy tym nieco naiwna, marzy o karierze aktorskiej. W rzeczywistości tej całkiem nieźle odnajdują się także skromna Anna, nieślubna córka Johanna Isidora i rówieśnica Victorii, jedenastoletnia Alice przeżywająca fascynację młodą nauczycielką niemieckiego, a także ośmioletnia córka Clary, Claudette.

To czasy powojennego kryzysu, w którym pojawiają się już zdarzenia zapowiadające nowy okres: właśnie ukazuje się Mein Kampf, rodzina zaczyna odczuwać rosnącą wrogość o podłożu antysemickim, a im bliżej do przejęcia władzy przez nazistów, stopniowo następują wydarzenia, które znamy z historii: ulicami przechodzą parady ludzi w brunatnych mundurach, płoną książki żydowskich autorów, niszczone są wystawy sklepów prowadzonych przez Żydów, zmieniają się nauczyciele w szkołach, władze miast i nazwy ulic. Większość osób pochodzenia żydowskiego, także Sternbergowie i Feuereisenowie, prędzej czy później traci pracę, dach nad głową, spokój, poczucie godności. Chociaż jednak fala nienawiści i przyzwolenie na nią są silne, pojawiają się także jednostki, które się jej nie poddają.

Jedynym ratunkiem przed tym, co dzieje się w kraju, wydaje się emigracja, na którą udaje się także część młodych Sternbergów: Alice wyjeżdża do Afryki, a Clara, Erwin i Claudette – nie bez trudu – zdobywają wizę do Palestyny. Emigruje także mąż Victorii.

Genres: German Literature

320 pages, Paperback

First published January 1, 2009

About the author

Zweig is best known for her autobiographical novel, Nirgendwo in Afrika (Nowhere in Africa, 1998), based on her early life in Kenya, which was filmed and won an Oscar in 2002 for "Best Foreign Film".[1] Her family, being Jewish, fled Nazi Germany, for Africa. They went from an urban life in Breslau (now Wrocław) to a farm in Kenya in 1938 when she was five. She attended an English boarding school while there.[2] In 1941, the family received a postcard from her grandmother saying "We are very excited, we are going to Poland tomorrow", which implied Auschwitz. Zweig has returned to Kenya twice since leaving in 1947 at the age of 15. She found the farm had been destroyed.

Her teenage years in Germany were recounted in the autobiographical novel Irgendwo in Deutschland (Somewhere in Germany). Her father was given work as a judge in post-World War II West Germany, partly because there was no need to "denazify" him.

Her first African novel was Ein Mund voll Erde (A Mouth Full of Earth) in 1980. It won several awards, and describes an infatuation with a Kĩkũyũ boy.

She had a long career as an arts editor on a Frankfurt tabloid. In later life, she began writing children's literature and then began her novels. Although she is a best-selling author in German, she is not well known in the English-speaking world, except for Nowhere in Africa.

Reviews

[Martyna Olasz · Rating 1 out of 5]

Byłam w stanie dużo znieść, dla literackiego sprawdzenia tego, o czym czytałam chwilę temu w "Rauszu", historycznej książce Haralda Jähnera o Republice Weimarskiej. Istnieje jednak jakaś granica przyswajalności barachła - u Zweig stanowi ją słaby warsztat, narracyjny chaos i nieznośna momentami emfaza. Przeczytałam, bo chciałam głębiej przenieść się do rzeczywistości przedhitlerowskiej, ale po lekturze czuję niesmak do literatury jako całości, coś więc chyba poszło nie tak.

[Bruno Laschet · Rating 4 out of 5]

Der zweite Teil der Familienchronik mit den Jahren 1926-1937. Traurig aber wahr... Die meisten Kinder wandern aus.

[Vera VB · Rating 3 out of 5]

Het gezin Sternberg heeft de eerste wereldoorlog goed doorstaan. Behalve de oudste zoon Otto is niemand overleden. Ze hebben de honger overleefd en het gaat het gezin goed. De kinderen worden groot en krijgen zelf kinderen. De ene dochter is ongehuwd, de andere is gehuwd met een Joodse jurist. Op het einde van de jaren 20, begin 30 beginnen ze last te krijgen van de ideologie van Hitler. Er komen alsmaar meer wetten die het Joden moeilijk tot onmogelijk maakt om hun beroep uit te oefenen. Echte Duitsers mogen niet meer bij Joden werken of in dienst zijn, joden zijn niet meer welkom in winkels waar letterlijk bordjes hangen. Hun eigendom is niets meer waard en ze worden gedwongen met verlies te verkopen. De kinderen van de familie Sternberg zien in dat er voor hen geen toekomst meer is in Duitsland en willen ze het overleven, dan zullen ze het land moeten ontvluchten. De tweeling vertrekt naar Palestina, de jongste Alice gaat naar Zuid-Afrika. Het verhaal eindigt deze keer eind jaren 30, de grote tweede wereldoorlog staat voor de deur. De oude patriarch van de familie beseft dat hij die mogelijks niet meer overleeft.

[Pavlína · Rating 5 out of 5]

Nádherné, dojemné, citlivě napsané. Kolik knih vás dožene k slzám? A kolik z nich více než jednou?
Kniha si přímo říká o zfilmování. Rozvětvená židovská rodina mezi dvěma válkami, možnost záchrany mladé generace jen za cenu ztráty. Zlomené srdce mají nejen postavy románu.

[Feodora · Rating 4 out of 5]

Schön, lebensnah, ergreifend, humorvoll, erschrecken.... gut zu lesen.