Aleksy wierzy, że nie zasługuje na miłość. Kiedy zdobywa licencję guślarza, odcina się od najbliższych i wyrusza w Polskę. Uzbrojony w wiedzę i wyszkolony przez ojca samotnie wysyła w zaświaty zbłąkane dusze. Złożył przysięgę, że nigdy nie wróci do Akademii, choć była jego jedynym domem.
Dwa lata później musi ją złamać.
Jego dawny przyjaciel ginie rozszarpany przez biesa i zostawia po sobie serię zagadkowych wiadomości. Rosnąca brutalność potworów nie wygląda na dzieło przypadku. Łowcy zwierają szyki. Aby odkryć prawdę, Aleksy musi połączyć siły z Gabrielem Olszewskim – mężczyzną, którego nigdy nie przestał pragnąć, a od którego uciekł.
Coraz więcej poszlak prowadzi Aleksego z powrotem w mury uczelni. Pojawiają się kolejne pytania, a on nie potrafi odpuścić. Drąży, aż jest już za późno, by się wycofać.
Co odkrył jego przyjaciel i dlaczego zapłacił za to życiem?
Dylogia urban fantasy o prawie do życia na własnych zasadach.
Mogę być lekko nieobiektywna, bo wystarczy, że pojawia się motyw mitologii słowiańskiej, a ja już przepadam. Uwielbiam ją i mogłabym czytać o tych wszystkich bestiach bez końca. Ale tak już całkiem obiektywnie muszę przyznać, że to naprawdę udany debiut. A po takim zakończeniu? No cóż, nie pozostaje mi nic innego, jak czekać na kolejny tom i następną wiedźmiarską dylogię! Bohaterowie urzekli mnie swoją niedoskonałością i słabościami. Uwielbiam postacie, które nie są czarno-białe, a tutaj mam wrażenie, że niektórzy skrywają znacznie więcej, niż początkowo mogłoby się wydawać. Każdy mierzy się z własnymi demonami (czasem dosłownie, a czasem w przenośni xD), co sprawia, że naprawdę łatwo się z nimi utożsamić.
Sama fabuła może nie była szczególnie dynamiczna. Tak naprawdę na dobre rozkręciła się dopiero pod koniec, kiedy wszystkie kropki zaczęły się łączyć. Ale wiecie co? Wcale mi to nie przeszkadzało! Bo przecież nie zawsze musi się dziać coś wielkiego. Czasami wystarczy, że jeden bohater próbuje poprawić humor swojemu przyjacielowi. Albo że pojawia się szczera rozmowa, która nie tylko popycha historię do przodu, ale przede wszystkim pozwala bohaterom zrobić kolejny krok w stronę uporania się z własnymi problemami. Szczególnie głównemu bohaterowi.
Muszę też wspomnieć o samych słowiańskich stworzeniach. Czytałam już kilka książek, w których pojawiały się nasze rodzime demony, ale tutaj naprawdę ucieszyła mnie różnorodność. Tyle różnych demonów, zjaw, duszków i innych stworzeń! Zdecydowanie czuć ten słowiański klimat. A DO TEGO MOTYW AKADEMII Dobra, po co ja się tak rozwodzę. Słowiańska gejoza... ahhh 👌🏼😌 Czekam na więcej, bo końcówka dowiozła!
PS. Nadal uważam, że w pudełku po lodach Algida był koperek...
Ten Guślarz to debiutancka powieść Agnieszki Yokoe, którą otwiera Guślarską Dylogię. Książka została wydana przez Wydawnictwo Nine Realms.
Aleksy jest guślarzem – zajmuje się odsyłaniem dziadów, pomaganiem duchom, które utknęły w świecie ludzi, a także mierzy się z demonami, choć akurat to nie należy do jego ulubionych obowiązków. Przemierza Polskę wzdłuż i wszerz, za wszelką cenę unikając miejsca, w którym odbył nauki, Akademii Guślarzy. Jednak przez narastającą aktywność demonów i ich coraz zuchwalsze zachowania zmuszony jest tam wrócić i pomóc swoim w coraz trudniejszej walce.
Jest to naprawdę dobrze napisane urban fantasy oparte na motywach i wierzeniach słowiańskich. Do tego książka czyta się sama – nawet nie zauważałam, kiedy uciekały mi strony, a już tym bardziej kiedy dotarłam do samego końca. To historia, która porywa od pierwszych stron i oczarowuje czytelnika, który nie jest w stanie się od niej oderwać. Nie tylko stanowi świetną rozrywkę, ale również porusza kilka ważnych (oraz trudnych) tematów.
Główny bohater, Aleksy, mierzy się nie tylko z demonami słowiańskimi, ale również własnymi. Wychowany przez przepełnionego nienawiścią ojca, od małego słyszał, że część jego osoby jest nienaturalna. Z tego powodu izolował się od bliskich, wybrał samotne życie i unikał wszystkiego, co mogło przywołać przepełniony jadem głos ojca. W tej właśnie samotności zaczęła się jego przemiana, ale podjął się jej w pełni i świadomie po tym, jak musiał się skonfrontować z samym sobą, czyli wrócić do Akademii.
Autorka w bardzo emocjonalny sposób poruszyła temat homofobii oraz odnajdywania siebie mimo zaszczepionej nienawiści. To wątek w pewnym sensie tła, ale równocześnie bardzo istotny, zwłaszcza w kontekście przemiany bohatera. Co prawda początkowo zerkałam na tę przemianę dość sceptycznie, bo na pierwszy rzut oka wyglądała jakby Aleksy powiedział sobie, że się zmieni i się zmienił – a to mało wiarygodne. Jednak autorka przez całą książkę poddawała go próbom, z których choć wychodził cało, to czytelnik czuł jego rozterki i walkę.
Sama główna fabuła powieści, czyli ta związana z demonami i ich niecodziennymi zachowaniami, jest bardzo ciekawa. Chociaż zabrakło mi jakiegoś punktu odniesienia, który pokazałby mi, co właściwie jest normą, to dzięki reakcjom postaci oraz informacjami wplecionymi zarówno w dialogi, jak i narrację, mogłam się w tym odnaleźć bez większych przeszkód. Nie jestem jednak fanką tego, jak ten główny wątek został rozwiązany na koniec pierwszego tomu. Dostaliśmy w gruncie rzeczy monolog złoczyńcy, w który mam mały problem uwierzyć – a już zwłaszcza że sam złoczyńca bierze się tak trochę znikąd.
Czy wpłynęło to mocno na mój odbiór? Nie. Autorka tak świetnie wykreowała trzy główne postaci – Aleksego, Konrada i Gabrysia – że ich reakcje oraz to, jak radzą sobie z odkrytymi informacjami, nadrabiają wszystkie mankamenty. To bohaterowie, którzy ożywają na kartach powieści. Do tego każdy z nich wnosi swoją własną historię, własne problemy, a także tajemnice, które mam nadzieję będą rozwinięte w drugim tomie, a już zwłaszcza tajemnice Gabrysia, które zdają się narastać w szczególności na końcówce.
W ciągu całej powieści dostrzegłam jedną rzecz, która lekko potrafiła mnie wybić z rytmu czytania. Mianowicie miałam wrażenie, że niekiedy na potrzeby dynamizmu opisów pewne niewielkie fragmenty były pomijane i trzeba było się ich domyślać z kontekstu sceny, który nie zawsze był taki oczywisty. Zdarza mi się pobieżnie przejść nad zdaniami i przywykłam, że czasami muszę przeczytać fragment drugi raz, bo coś mi umknęło. Robiłam to tutaj i zdawałam sobie sprawę, że wcale nie umknęło, a po prostu tego nie ma. Nie jest to coś wielkiego, myślę, że wielu czytelników nawet tego nie zauważy, mnie jednak momentami to wybijało z rytmu.
Mimo to Ten Guślarz to niesamowita książka wprowadzająca czytelnika w klimatyczną, mroczną historię, od której trudno się oderwać. To historia idealna dla fanów słowiańskich bestii, polowań na nie, a także dobrze zbudowanych postaci. Naprawdę nie mogę się doczekać drugiego tomu i mam nadzieję, że zarówno autorka, jak i wydawca nie każą czytelnikom na niego długo czekać.
Gdybym miała to podsumować jednym słowem byłoby to: AAAAAAA!!!!! Gdyby miało być to zdanie to: JA CHCĘ WIĘCEJ! Ja wiem, że mówię o połowie książek, że ja je kocham, ale po prostu wiem czego szukam w nich i czego unikać (i zazwyczaj moje przeczucia do książek się sprawdzają). I tutaj też trafiłam. Tylko co ja mogę wam powiedzieć o guślarzu bez zdradzanie zbyt dużo... Przed wszystkimi akcja rozgrywa się w Polsce. I ja wiem, że wiele ludzi teraz stwierdzi, że teraz tego nie ruszy, bo akcja w Polsce i fuj i ble. Nie wiem czemu wolelibyście kolejną książkę z akcją w Ameryce zamiast tego. Polski klimat, słowiańskie wierzenia, problemy życiowe, miłosne, rodzinne... Dużo tych problemów mają nasi bohaterowie to trzeba im przyznać, ale mi się przejadły kolejni Johni Smithowie, którzy jadą metrem i idą do Starbacksa na kawę (teraz ironizuje). Tutaj są tylko drogie auta pożyczone od nie-chłopaka lub podskurne autobusy. Kolejną ważną częścią tej historii jest relacja męsko męska. I nie jest tu ani słodko i kolorowo. Znaczy jest, ale do ostatniej strony nasze gołąbki mają pod górkę i coś nie wierzę, aby w drugim tomie mieli łatwiej. Aleksy (nasz główny bohater) długo nie akceptuję tego kim jest. Autorka wyraźnie to podkreśla. Ale nie pisze słowo w słowo, że miał kryzys i koniec tematu. Opisuje nam to tak pięknie i dokładnie, że mi samej stawały łzy w oczach, gdy czytałam o zmaganiach Aleksy'ego. (Ja wiem, że zaraz mnie ktoś posadzi o to że przesadzam bo to patronat. Ale tak nie jest. Gadała bym to samo nawet nie mając patronatu.) Motyw akademii... Czy ja wiem. Znaczy mamy akcję w akademii/szkole dla wiedźm i guślarzyz ale zawsze jak widzę gdzieś ten motyw kojarzy mi się albo z fanfikami o dramione (lub czymkolwiek z HP) albo ze scenami zbliżeń w jakiś opuszczonych salach. TUTAJ TEGO NIE MA (na szczęście). Jest tylko powolne wyk.rw.awie.nie się na korytarzu, ale to inna historia. Wiec tak. Kocham guślarza i to będzie moja nowa osobowość na najbliższy czas. Przynajmniej do czasu, aż nie ukarze się drugi tom. Oby jak najszybciej bo ja wiem wytrzymam. Muszę wiedzieć co się stanie dalej.
Aleksy żyje sam. Nie potrzebuje nikogo nawet jeśli jego praca jest niebezpieczna. Pracuje jako guślarz i odsyła te duchy, które nie przeszły samodzielnie na drugą stronę. Podróżuje po całej Polsce i robi co może być pomoc ludziom. Obiecał sobie, że już nigdy nie postawi stopy w akademii. Wszystkie te wspomnienia są zbyt bolesne. Wspomnienia o nim... Ten rozdział jest już zamknięty, ojciec wystarczająco wiele razy powtarzał mu co sądzi o TAKICH ludziach. Ale minęły ledwo dwa lata gdy zdobył licencję guślarza, gdy musi wrócić do akademii, do miejsca, które było jego domem. Dawny przyjaciel Aleksego gin.ie rozszar.pany przez biesa. Tragiczny koniec, ale w ich zawodzie nie taki rzadki. Tylko, że zostawia po sobie zagadkowe wiadomości, które wzbudzają niepewności. To, że potwory zaczynają być coraz brutalniejsze i mściwe nie unika nikomu. Łowcy i wiedźmy muszą działać ramię w ramię, aby przeżyć i poznać prawdę. Aleksy może z całych sił unikać pewnego mężczyzny, ale nie może uciekać wiecznie. Kiedyś będzie musiał stanąć oko w oko z mężczyzną przed, którym uciekł. Wszystko zaczyna prowadzić do uczelni. Wszystkie ślady wskazują, że jakiekolwiek zło czai się w Polsce swój zalążek ma właśnie tam. W miejscu gdzie młodzi guślarze i wiedźmy mieli czuć się bezpiecznie. Jaka prawda kryje się za tym wszystkim? Jakie tajemnice wyjdą na jaw? Kto jest dobry, a kto zły? I najważniejsze czy Aleksy odważy się zmierzyć z własnymi emocjami czy dalej będzie uciekać?
Słowiańskie demony, guślarze, tajemnice i rodzina, którą czasem trzeba sobie po prostu znaleźć.
📖
Aleksy jest guślarzem – odsyła zbłąkane dusze w zaświaty i mierzy się z istotami, które zdecydowanie nie powinny kręcić się po świecie żywych. Po zdobyciu licencji odcina się od bliskich i rusza w Polskę, unikając Akademii Guślarzy, która niegdyś była jego domem. Dwa lata później śmierć dawnego przyjaciela i niepokojąca aktywność demonów zmuszają go do powrotu.
🧙 Bohaterowie
Aleksy – młody guślarz, który zmaga się z niskim poczuciem wartości, trudną przeszłością i przekonaniem, że nie zasługuje na miłość. Wychowany pod presją surowego ojca musi nauczyć się odróżniać własne pragnienia od narzuconych mu zasad
Gabriel –konkretny, poukładany i zdecydowanie nieobojętny na obecność dawnego znajomego. Powiedzmy, że jest jednym z powodów, dla których Aleksy kiedyś wziął nogi za pas
Konrad – przyjaciel i bezwarunkowe wsparcie Aleksego
Najważniejszy jest tu found family – ludzie, którzy stają się rodziną nie przez więzy krwi, ale obecność i wzajemne wsparcie. Mamy też delikatnie poprowadzony wątek MLM, który pozostaje na drugim planie. To dobry wybór również dla osób, które dopiero chcą spróbować tego rodzaju historii.
🌒 Klimat
Polskie urban fantasy czerpiące garściami z rodzimej demonologii i osadzone we współczesnych realiach. Duchy, guślarze, demony i akademickie mury tworzą świetny klimat. Całość jest solidnie skonstruowana, dopracowana i napisana z dobrze prowadzoną narracją. Akcja nie pędzi na złamanie karku, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało. Nie każda historia musi przecież biec sprintem.
🎯 Dla kogo
Dla fanów słowiańskich klimatów, folkloru, nadnaturalnych stworzeń i fantasy osadzonego w swojskich realiach, a także osób ceniących found family i subtelnie poprowadzone wątki romantyczne.
⭐ Werdykt
Solidne, wciągające otwarcie dylogii, które łączy elementy kryminalne z rodzimymi wierzeniami. Yokoe ma świetne pióro i buduje świat, w którym chce się zostać na dłużej. Jeśli szukacie fantastyki mocno osadzonej w polskim folklorze – zdecydowanie warto sprawdzić!
Zwykle nie czytam polskiej fantastyki, jednak ta zaintrygowała mnie na tyle, by po nią sięgnąć.
Niemal wszystko działało. Postacie zostały dobrze napisane, ich charaktery wybrzmiewały, świetnie czytało się ich wzajemne interakcje, a relacje miały głębię (Właśnie tak tworzy się motyw found family!). Styl pisania był dobry i momentami wręcz płynęło się przez tę książkę. Do tego przedstawienie różnych potworów czy duchów, z którymi mierzyli się bohaterowie, naprawdę się sprawdziło. Klimat był świetny.
Na największą pochwałę zasługuje postać Aleksego. Autorka cudownie nakreśliła jego nienawiść do samego siebie, wahania oraz miłość do osób ze swojego otoczenia, którą próbował zniszczyć toksyczny wpływ ojca.
W całej powieści najmniej zadziałała fabuła. Miałam momentami wrażenie, że autorka wiedziała, w którą stronę poprowadzić książkę, ale po drodze lekko zaczęła się gubić. Przez to finałowe zwroty akcji nie wybrzmiały aż tak, jak powinny. Ostatnie segmenty książki stały się trochę „zapychaczami” – jakby dodano je tylko po to, by zwiększyć objętość i móc domknąć historię. Zamiast nich wolałabym zobaczyć nieco bardziej rozbudowany finał.
Do tego cała książka miała momentami formę serii side questów, które ostatecznie miały doprowadzić do finału. Średnio przekonuje mnie do siebie taka struktura, chociaż tutaj nie była aż tak źle wykonana.
Ostatecznie i tak jestem pozytywnie zaskoczona. Raczej stronię od polskiej fantastyki, a ta naprawdę miło mnie zaskoczyła. To, co najbardziej się sprawdziło, to postacie, ich interakcje i serce, które aż wylewa się ze stron. Polecam.