Każdy sekret prędzej czy później powstaje z martwych.
Rebeka od lat skrywa pewien sekret – posiada zakazany dar. Moc nekromancji może sprowadzić na nią śmiertelne niebezpieczeństwo, dlatego czarownica udaje specjalistkę od magii roślin. Prowadzi sklepik z ziołami i eliksirami.
Jeden telefon sprawia, że jej życie wywraca się do góry nogami. Rebeka zostaje zmuszona do zaopiekowania się młodą czarownicą Alice. Musi nauczyć ją ukrywać moc, zanim dziewczyna trafi na celownik komisji tropiącej nekromantów.
Tymczasem w Nowym Jorku zaczynają znikać magiczni. Kolejne tropy prowadzą do wydarzeń, o których Rebeka od dawna próbuje zapomnieć. Szybko staje się jasne, że przeszłość właśnie się o nią upomniała.
Sięgnęłam po nią bez jakichkolwiek oczekiwań i muszę przyznać, że całkiem dobrze się bawiłam. Technicznie pozostawia sporo do życzenia, wiele wątków jest nierozwiniętych, ekspozycja jest trochę nieudolna, a zakończenie bardzo pośpieszone. Niemniej klasyfikuję ją wciąż jako dobrą rozrywkę.
Sekretna sztuka nekromancji to literacki debiut Emilii Jaśko znanej również jako @books_and_caffe. Książka została wydana przez Wydawnictwo Czarowne.
Rebeka jest nekromantką mieszkającą w Nowym Jorku. Ukrywa swój talent i dla pozostałych magicznych jest zwykłą czarownicą roślin oraz zielarką prowadzącą sklep z różnymi naturalnymi specyfikami. Pewnego dnia pod jej opiekę trafia Alice, młoda czarownica z tym samym darem. By zapewnić im obu bezpieczeństwo Rebeka zaczyna ją uczyć, jak panować nad magią i nie dać się porwać zaświatom. Tymczasem w Nowym Jorku zaczynają znikać czarownice…
Przyznam szczerze, że gdy pierwszy raz zetknęłam się z tą książką, przeczytałam opis i przyjrzałam się okładce, to byłam przekonana, że będzie to książka z… wątkiem romantycznym między głównymi bohaterkami. I ta myśl jakoś została mi w głowie tylko na podstawie skojarzeń i wizualnych punktów wspólnych z tego rodzaju książkami. Możecie sobie wyobrazić moje zdziwienie, gdy okazało się, że Alice ma raptem piętnaście lat, a relacja między nią a Rebeką jest czysto przyjacielska czy nawet mentorska. Trudno mi jednak powiedzieć, jak się z tym odkryciem czułam.
Jeśli chodzi zaś o samą książkę, to odczucia z pewnością mam mieszane. To nie jest tak, że mi się nie podobała – wiele jej elementów bardzo przypadło mi do gustu. Ale równocześnie nie mogę też powiedzieć, że mi się podobała. Utknęłam w pewnym zawieszeniu i ilekroć myślę o Sekretnej sztuce nekromancji, to… nie wiem, co o niej myśleć. Niestety nie jest to takie w pełni pozytywne, nie wiem, co myśleć.
Pierwszym, co rzuciło mi się bardzo mocno w oczy przy lekturze jest ogromna ilość ekspozycji. Praktycznie wszystko jest czytelnikowi powiedziane wprost, a zasady magii, magicznego świata czy historie postaci opowiedziane są bezpośrednio albo w dialogu, albo w narracji. Nie zostaje miejsce dla czytelnika, by łączyć kropki czy snuć teorie, bo wszystko, co trzeba wiedzieć (a także mnóstwo rzeczy, które nigdzie nie prowadzą) są powiedziane przy pierwszej okazji i jeszcze podkreślone, by na pewno nie umknęły – niezależnie od ich wagi dla historii.
To samo dotyczy postaci. O ile zarówno Rebeka, jak i Alice rysują się całkiem ciekawie, tak działa to tylko na papierze. Tak wiem, książka to papier, wiem. Chodzi mi o to, że nie da się wejść głębiej w ich kreacje i są po prostu płaskie. Więcej, wszystko o nich zostaje czytelnikowi powiedziane i niewiele cech zdradzonych przez narrację udało mi się znaleźć w zachowaniach bohaterek. W szczególności dotyczy to Alice, której postać niekiedy wydała mi się strasznie sprzeczna – już pomijając fakt, że miała być zbuntowaną i trudną nastolatką, a była bardzo grzeczna.
Fabuła to ten element, który rozwija się najdłużej. Pierwsze elementy są naprawdę intrygujące – postać w zaświatach, ginący magiczni, dawne opowieści, którymi straszy się młodych czarodziejów. To naprawdę buduje świetną atmosferę dla historii, zwłaszcza że wprowadzane są ze sporą dozą tajemniczości. Ale (niestety jest ale) główne bohaterki mało co z tym robią. Przez większość książki zajmują się swoim życiem i biorą udział w codziennych sprawach, które praktycznie w ogóle nie łączą się z tą główną fabułą. Więcej, pojawiają się sceny z dość silnie przedstawionymi postaciami, które… już nigdy nie powracają na karty powieści. Pojawiają się raz i to w zasadzie tylko po to, by się pojawić i stanowić… reprezentację? Symbol walki ze stereotypami?
Jak już przy stereotypach jestem, to warto powiedzieć o nich coś więcej. Czuć w tej książce, że autorka próbuje się z nimi mierzyć i je obalać. Robi to przy ograch czy przy osobie niskorosłej. Sama Rebeka nieraz gani Alice za myślenie stereotypami. Tylko że sama Rebeka po nie sięga. Narracja niejednokrotnie przywołuje mające brzmieć sarkastycznie lub zabawnie myśli bohaterek i te… nie dość, że nie wypadają zabawnie, to jeszcze są tak silnie zakorzenione w stereotypach, że wybrzmiewają bardzo nieczule. W pewnym momencie zaczęły mi przeszkadzać, a do tego sprawiły, że postaciom przypisałam łatkę hipokrytów.
Ale fabuła. Jak już się coś zaczęło z tą fabułą dziać, to nie przekonywała mnie motywacja Alice, która jako pierwsza się zainteresowała sprawą. Zbyt mocno się zaangażowała w sprawy zaginięć, kiedy jeszcze nie miała żadnych podstaw sądzić, że to zaginięcia. Dodatkowo fakt, że w ogóle się w to zaangażowała, kiedy dopiero co odkryła magiczny świat i własne magiczne moce, też wypadł nieco naciąganie. Trudno mi było w to uwierzyć.
W całości zabrakło mi też samej nekromancji. Początek w tej kwestii był świetny, a potem długo nie było nic. Dopiero przy końcówce coś się w tym temacie działo. Ale przez całą resztę książki poza jednym wskrzeszeniem kota ten temat powraca tylko w momentach, kiedy Rebeka beształa Alice za mówienie o nekromancji, bo to niebezpiecznie (zagrożenia nie dało się wyczuć, tylko ciągle była o nim mowa). W gruncie rzeczy dałoby się zapomnieć, że to książka o nekromantkach.
Wiem, że skupiłam się głównie na negatywach, niestety tak mi łatwiej, gdy nie wiem, co dokładnie myśleć o danej pozycji. Z całą pewnością jest to historia, który ma niemały potencjał, bo sama fabuła i niektóre elementy wprowadzania informacji czy budowania napięcia naprawdę mnie intrygowały. Jednak całość mi się dłużyła przez ogrom nadprogramowych rzeczy. Sporo rzeczy, które dla mnie nie zagrały, to kwestie związane z warsztatem pisarskim, który jeszcze nie wydaje się wystarczająco wyćwiczony, by dźwignąć taką historię.
Sekretna sztuka nekromancji to książka, o której sporo myślałam, by ustalić, co właściwie o niej myślę. I naprawdę jest to dla mnie trudne, bo wciąż nie wiem. Wiem tylko, że nie jestem fanką tej książki, mimo że ma spory potencjał. Sam potencjał to jednak niekiedy mało i nie sposób oprzeć całej opowieści z wątkiem kryminalnym na atmosferze, opisie codzienności i naciąganych motywacjach postaci. Nie jest to coś, czego oczekuję po fantasy. Po kontynuację, jeśli się pojawi, raczej nie sięgnę.
Wiedźmy, nekromancja, eliksiry, sąsiad ogr i parę nierozwiązanych spraw z przeszłości.
Książka zaczęła się dość powoli. Wprowadzenie ciągnie się praktycznie do połowy. Jest to jednak moja ulubiona cześć tej historii. Czekałam z niecierpliwością na rozwinięcie, ale zostało one uszyte tak grubymi nićmi, że aż niedowierzałam. Zdawało mi się, że część informacji została pominięta, a bohaterowie stracili trochę rozumu.
MINI SPOJLER
Scena, w której np. nasza główna bohaterka po latach ukrywania nagle opowiada wszystkie swoje tajemnice Camille, którą spotkała godzinę temu i uważa za swojego wroga. Wampirzyca grozi jej, szantażuje, nawet jawnie wypala, że to powinno być zgłoszone. Nic. Taką sobie wybrali powierniczke sekretów. Natomiast bibliotekarka, która mówi im, że od początku wiedziała oraz, że za jej czasów było inaczej i nakromantów traktowało się lepiej, jest postrzegana jako zagrożenie numer jeden. Acha. No spoko.
KONIEC SPOJLERA
Na to jak mroczne niektóre tematy były, książka zbyt bardzo stara sie wpadać w cozy fantasy. To zgrzyta. Bo skoro mamy zaginięcia, morderstwa, przechodzenie do świata duchów oraz mroczne piwnice, to ciężko potem nagle przerzucić się na drożdżówki z cynamonem kupowane w piekarni. Wydaje mi się również, że to też język, którym ta powieść została napisana tak działa. Nie ma on w sobie takiego pazura, który dodałby dreszczyku tej przygodzie.
Mega podobał mi się koncept, ale został on po prostu nie wykorzystany w pełni. Wszystko, co mnie interesowało zostało potraktowane po macoszemu. Nawet ta nekromancja była tylko muśnięta. Niby jakieś informacje się pojawiły, ale ogólnie sztuka była sekretna również i dla naszych czarownic, więc obie niewiele wiedziały.
Muszę przyznać, że nie byłam pewna jak ocenić tą książkę. Z jednej strony chciałam dać 2,5 krowy, z drugiej nie pasowało mi to, bo jednak jakaś jej część naprawdę mi sie podobała. Potem wstawiłam 3, ale mi zgrzytało i wydawało mi się, że kłamię przed samą sobą. Postawiłam więc na coś gdzieś pomiędzy. Jest to taki typowy debiut. Mam nadzieję, że dzięki niemu autorka nauczy się czegoś, a kolejny tytuł wyda o wiele lepszy. Wierzę w to i trzymam kciuki.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Urban fantasy z akcją osadzoną w Nowym Jorku i czarownicami w rolach głównych? Oczywiście, że nie mogłam się powstrzymać przed sięgnięciem po tę książkę.
Poznajemy tutaj historię nekromantki Rebeki, która pewnego dnia musi spłacić dług z przeszłości i zaopiekować się młodszą czarownicą, Alice, u której dopiero co objawiła się moc nekromancji uważana za Komisję Kontroli za coś nielegalnego. W międzyczasie w Nowym Jorku zaczynają znikać magiczni. Czy Rebece uda się okiełznać młodą czarodziejkę, a przy okazji rozwiązać zagadkę tajemniczych zaginięć?
Podczas lektury aż trudno było mi uwierzyć, że to debiut. Książka wciągnęła mnie niesamowicie, a do tego została napisana tak lekkim językiem, że czytała się dosłownie sama. Bohaterowie zdecydowanie trafili w mój gust. Zarówno Rebeka, jak i Alice oraz wampirzyca Camille nie gryzą się w język i dogryzają sobie na każdym kroku. Słowne przepychanki potrafią być czasami męczące, ale tutaj absolutnie tego nie odczułam.
Podobało mi się również to, jak relacje dziewczyn stopniowo się zacieśniały, mimo że początkowo nie pałały do siebie sympatią. Szczególnie przypadła mi do gustu Alice, która jako młoda nekromantka została wykreowana w świetny sposób. Potrafiła odpyskować i dać popalić, a jednocześnie była niezwykle inteligentna jak na nastolatkę.
Magiczny świat, który wykreowała Emilia Jaśko, jest po prostu prześwietny! Kamienica przeznaczona wyłącznie dla magicznych, sklepik zielarski, który po godzinie 14 zamieniał się w sklep dla istot obdarzonych magią, czy targ północy… Te miejsca niesamowicie mnie przyciągały i chętnie odwiedziłabym każde z nich. Do tego spotykamy tutaj mnóstwo przeróżnych postaci: wilkołaki, elfy, krasnoludy, ogry, wampiry, triklopkę, skrzaty… No, mnóstwo tego było! Magiczne istoty co chwilę pojawiały się na kartach powieści i bardzo mi się to podobało.
Fajnym dodatkiem były również nawiązania do popkultury. Odniesienia do Harry’ego Pottera czy Shreka sprawiały, że cała opowieść wydawała się bardziej „teraźniejsza”. No bo kto z Was nie zna Shreka? 🤪
Sam wątek rozwiązywania tajemnicy i współpracy nekromantek z wampirzycą, przy niewielkiej pomocy ogra, również bardzo przypadł mi do gustu. Czuć było, że mimo wzajemnej niechęci bohaterowie obrali wspólny cel, a to powoli ich do siebie zbliżało i pozwalało zacieśniać więzi.
„Sekretna sztuka nekromancji” to historia pełna tajemnic, przesycona magią, która otula z każdej strony i wciąga w swój świat. Nie brakuje tutaj również szczypty humoru, co bardzo doceniam. Bardzo cozy lektura i ogromnie udany debiut!
Z niecierpliwością czekałam na "Sekretną sztukę nekromancji" i z pozytywnym nastawieniem zabrałam się za lekturę! Od początku byłam bardzo zaciekawiona tym światem, systemem magii i bohaterami.
Jednak muszę przyznać, że takie pierwsze osiemdziesiąt stron dłużyło mi się... rozdziały były bardzo długi i zawierały obszerne opisy. Nie mówię tu, że opisy są niepotrzebne, bo wręcz przeciwnie! To dzięki nim poznajemy świat w książce, a w "Sekretnej sztuce nekromancji" były bardzo dobrze napisane, ale miałam wrażenie, że niektóre były zbędne i nie wznosiły za dużo do aktualnej akcji, a do budowy świata. Bez nich nadal ta książka byłaby tak samo magiczna 💫
No właśnie - klimat Nowego Jorku, magicznego Nowego Jorku jest niezwykły. Mamy tu nie tylko czarownice, ale też ogry, wampiry, galaretkowate osoby i innych magicznych. Autorka stworzyła niepowtarzalny, bogaty świat, który całkowicie mnie zachwycił!
Głównymi bohaterkami są Rebeka i Alice. Różni je wiele, ale łączy zakazana magia nekromancji, nad którą panowania uczy Rebeka młodą wiedźmę. Choć wiekiem bliżej mi do Alice, to charakterem do Rebeki hahah ich relacja jest cudownie wykreowana. Widziałam to wsparcie, budowane zaufanie i bliskość, która się między nimi rodziła. Potrzebujemy więcej książek mentor x uczeń, które nie kończą się romansem 👏🏻
Pozwólcie jeszcze dwa słowa o Camilli - wampirzycy, która dołącza do dziewczyn, by odzyskać ukochanego. Naprawdę dobrze napisana postać i cieszę się, że dostaliśmy choć trochę wydarzeń z jej perspektywy, co pomogło mi ją lepiej zrozumieć.
Sama fabuła mnie oczarowała! Po początkach, które opisałam powyżej, tak się wciągnęłam, że już nie mogłam odłożyć książki. Chciałam jak najszybciej dowiedzieć się kto stoi za porwaniami magicznych. Zakończenie trzymało w napięciu i umiało mnie zaskoczyć, jednocześnie zamknęło rozpoczęte wątki i nie zostawiło żadnych dziur fabularnych.
W "Sekretnej sztuce nekromancji" nie zabrakło też humoru, nawiązań do popkultury, ale i smutnych wspomnień. Wszystko to było idealnie wyważone, tworząc z tej książki m a g i c z n ą historię! Warto poznać historię Rebeki i Alice, a ja czekam na kolejny tom ich przygód 🤞💜
„Sekretna sztuka nekromancji” to naprawdę udany debiut. Ma kilka potknięć, ale z chęcią sięgnę po kontynuację i tak jak wspominałam wcześniej z chęcią zobaczę tą książkę w wersji długiej serii. Tutaj nekromancja nie zawsze oznacza najgorszych odmętów mroku, tak czasami może być zagrożeniem, towarzyszą jej przerażające rytuały czy igranie z siłami, których nie powinniśmy przywoływać, ale w gruncie rzeczy to całkiem przydatna moc.
To historia, która udowadnia, że nawet tematy kojarzące się z czymś mrocznym mogą zostać przedstawione w łagodniejszy, bardziej przytulny sposób. Książka ma w sobie ten rodzaj atmosfery, który pozwala na chwilę zwolnić i zanurzyć się w świecie przedstawionym bez potrzeby ciągłego napięcia czy wielkich, dramatycznych zwrotów akcji. Choć momentami miałam wrażenie, że historia traci nieco dynamiki.
Sporym minusem było dla mnie ciągłe powtarzanie się imion bohaterów. Już w epilogu brakło mi palców u rąk, tyle razy powtórzyło się imię Rebeka. Zauważyłam również powtarzające się określanie bohaterów za pomocą koloru ich włosów czy profesji. Początkowo było to dla mnie dość mocno irytujące i wybijało z rytmu czytania. Z czasem zdołałam się do tego przyzwyczaić, ale mój dyskomfort nie zniknął na dobre.
„Sekretna sztuka nekromancji” to całkiem dobra, spokojna opowieść, która może przypaść do gustu osobom szukającym czegoś lekkiego, magicznego i nieco nietypowego. Książka skradła moje serce, doceniam jej klimat, pomysł na fabułę i kreacje bohaterów. Trio nekromantek i wampirzycy ma naprawdę spory potencjał. I nie zapominajmy o Trupie, myślę że jeszcze sporo nabroi 😊
Czy polecam? Tak, szczególnie miłośnikom cozy fantasy, którzy lubią magię, nietypowe motywy i spokojniejsze historie. 🕯️📚
💜 Jaka byłaby wasza moc jako czarodzieja/czarownicy? Jakiś żywioł czy jednak coś bardziej specyficznego?
Ja nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Zawsze jednak marzyłam o możliwości teleportacji, więc gdybym mogła wybrać to skusiłabym się pewnie na to.
//współpraca recenzencka//
𝑻𝒚𝒕𝒖𝒍: Sekretna sztuka nekromancji
𝑨𝒖𝒕𝒐𝒓: Emilia Jaśko
𝑾𝒚𝒅𝒂𝒘𝒏𝒊𝒄𝒕𝒘𝒐: Czarowne
𝑫𝒂𝒕𝒂 𝒑𝒓𝒆𝒎𝒊𝒆𝒓𝒚: 19.11.2026 r.
𝑺𝒕𝒓𝒐𝒏𝒚: 368
𝑪𝒛𝒚𝒕𝒂𝒏𝒂: 13-15.11.2026 r.
Na wstępie chciałam podziękować za możliwość przeczytania tej książki przedpremierowo. Spędziłam z nią cudny weekend i nawet nie wiedziałam jak bardzo jej potrzebowałam w tej chwili. Przede wszystkim książkę czyta się bardzo lekko. Trudno jest nie polubić głównych bohaterek i wczuć się w ich historie. Na początku myślałam, że moją ulubioną postacią będzie Rebeca, jednak gdy pojawiła się Camille, a potem Erik… przepadłam. Z Camille dzielę upodobanie do liczb, a z Erikiem podejście do życia. Na cito chciałabym przeczytać jego historię, nawet jeśli miałyby być to tylko opowieści o grach.
Tak jak wspomniałam, książkę czyta się bardzo szybko. Wpada się w akcje, świat nie jest skomplikowany by trzeba było uczyć się obcych nazw. Wszystko dzieje się w Nowym Jorku i tylko czeka się na to, co wydarzy się za moment. A od połowy książka jest niemal nieodkładalna. Gdyby nie to, że musiałam zająć się w sobotę pracą, od razu przeczytałabym te ostatnie 85 stron. Jestem zachwycona książką, sądzę, że będzie to moja comfort seria, bo rozumiem, że kolejne części powstaną (I czekam na nie niecierpliwie!). Książka dla każdego, kto potrzebuje teraz odskoczni i czegoś przyjemnego na wieczór. Wierzcie mi, nie zawiedziecie się!
Comfort book • Komfortowa książka • Polska fantastyka • Urban Fantasy • Książka na wieczór
Jeśli szukacie książki, która idealnie pasuje do jesiennego wieczoru, kubka czegoś ciepłego i chwili odpoczynku od bardziej wymagających historii, to mam coś dla Was! 🍂
Rebeka jest nekromantką, a w świecie, w którym żyje, nie jest to raczej powód do dumy. Nekromanci są uważani za największe zagrożenie wśród magicznych i bezlitośnie ścigani. Dlatego od lat ukrywa swoje prawdziwe zdolności, udając zwyczajną czarownicę ziemi i prowadząc niewielki sklepik zielarski w Nowym Jorku. Jej spokojne życie zmienia się jednak, kiedy zostaje poproszona o pomoc piętnastoletniej Alice. Dziewczyna właśnie odkryła w sobie talent nekromantyczny, a Rebeka ma zostać jej mentorką i nauczyć ją panować nad niebezpieczną mocą.
Szybko okazuje się jednak, że nauka nekromancji to nie jedyny problem, z którym przyjdzie im się zmierzyć. W tajemniczych okolicznościach zaczynają znikać czarownice i czarodzieje, a Rebeka wraz z Alice i dość nietypową ekipą zostaje wciągnięta w śledztwo.
I właśnie to połączenie tak bardzo mi się spodobało! Z jednej strony mamy nekromancję, magiczny świat i zagadkę kryminalną, a z drugiej mnóstwo ciepła, humoru i takiego przyjemnego, trochę zwariowanego klimatu. To zdecydowanie nie jest ciężka, mroczna historia, jak mogłaby sugerować sama tematyka.
Autorka dorzuciła do tego naprawdę fantastyczne pomysły na magiczne postacie i sytuacje. Wampir z alergią na koty? Proszę bardzo! A koty wybierające się na wycieczkę krajoznawczą z aparatami w łapkach? No tutaj już kompletnie przepadłam! 😂 Takie drobiazgi sprawiają, że ten świat ma w sobie mnóstwo uroku, a humor pojawiający się w historii jest naprawdę fajnym dodatkiem.
Bardzo podoba mi się też sam pomysł na relację Rebeki i Alice. Mamy tutaj dwie bohaterki z zupełnie różnych etapów życia, które muszą nauczyć się sobie ufać. Jest miejsce na przyjaźń, wzajemne wsparcie i budowanie więzi, a obok tego pojawiają się również inne relacje i miłosne wątki.
Dla mnie to przede wszystkim bardzo przyjemne cozy fantasy z kryminalną zagadką w tle. Takie, które pozwala na chwilę oderwać się od codzienności, pośmiać się z absurdalnych sytuacji i zanurzyć w świecie, w którym magia jest częścią zwyczajnego życia.
Jeśli lubicie jesienne historie z czarownicami, nietypowymi magicznymi stworzeniami, odrobiną tajemnicy i dużą dawką humoru, zdecydowanie warto zwrócić na nią uwagę.
Na książkę natrafiłam przypadkiem i zaintrygowała mnie na tyle, że od razu zaczęłam czytać (był to strzał w dziesiątkę). Od razu polubiłam bohaterów, którym choć może nie od samego początku było po drodze, ale jednak ostatecznie umieli ze sobą współpracować. Lekki zarys trójkąta miłosnego nie był moim ulubionym, dlatego bardzo podobał mi się kierunek w jakim ten wątek się rozwinął. Historia sama w sobie jest naprawdę ciekawa, do tego przedstawiona nam jest bardzo przystępnie, z nutą humorystyczną, co tylko umilało jej czytanie. Jak dla mnie delikatnym minusem jest długo rozkręcająca się akacja, rozumiem że mieliśmy poznać świat i bohaterów, ale mam wrażenie że tempo akcji mogłoby zostać poprawione. Nie zmienia to jednak faktu, że super bawiłam się przy czytaniu i polecam po nią sięgnąć każdemu. Skrycie mam także nadzieję, że będzie kontynuacja tej historii, czego już nie mogę się doczekać.
Jest potencjał, ale wykonanie pozostawia sporo do życzenia. Słaba akspozycja - pierwszych kilka rozdziałów czyta się jak streszczenie, a nie właściwą opowieść, informacje są wykładane bardzo wprost, w wielu miejscach szwankuje wewnętrzna logika. Środek lepszy, narracja łapie trochę oddechu. Zakończenie niestety fatalne - to już nawet nie jest deus ex machina, to jest brak jakiejkolwiek machiny.
(Ebook dostępny przed oficjalną premierą w abonamencie Legimi).