Λεωφόρος ηρώων

by Ανδρέας Οικονόμου

Η "Λεωφόρος Ηρώων" καταγράφει την ιστορία του Τριφυλλιού στα χρόνια του πολέμου και της Κατοχής (1940-1944). Παρουσιάζει -με απόλυτη προσοχή και προσήλωση στα πραγματικά γεγονότα- την αντιστασιακή, κοινωνική, πολιτική και φυσικά αθλητική δραστηριότητα των ανθρώπων του Παναθηναϊκού κατά την περίοδο αυτή. Η μελέτη στηρίζεται σε πρωτογενείς -ανέκδοτες μέχρι σήμερα- πηγές, όπως τα πρακτικά των διοικητικών συμβουλίων του Παναθηναϊκού από το 1940 έως το 1944. Πλούσιο είναι και το φωτογραφικό υλικό που εμπλουτίζει το βιβλίο με σπάνιες φωτογραφίες και έγγραφα.

288 pages, Paperback

First published January 1, 2014

Reviews

[Ἀλέξανδρος Οὖτις · Rating 5 out of 5]

Mε επιστημονική τεκμηρίωση, περιγραφική ζωντάνια, αγάπη για τους πρωταγωνιστές του και με αξιώσεις σημαντικής συμβολής μέσω πρωτότυπης ιστορικής έρευνας γενικά στην ιστοριογραφία του αθλητισμού κατά την σκληρή περίοδο του ελληνοϊταλικού πολέμου και της τριπλής Κατοχής της Ελλάδας από τον Άξονα (1941-44), ο Ανδρέας Οικονόμου, με πληρότητα, μέτρο και πολιτική αμεροληψία παρουσιάζει την εκπληκτική και άγνωστη ακόμα και στους πιο ένθερμους οπαδούς του ιστορία του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου κατά την περίοδο αυτή. Με αξιόπιστες και αδιαμφισβήτητες πηγές, σημαντικό φωτογραφικό υλικό και συνεντεύξεις πρωταγωνιστών της περιόδου και ειδικών, ζωντανεύει κεφάλαια της ζωής του Τριφυλλιού με τρόπο που νομίζεις ότι εκτυλίσσονται ξανά μπροστά σου. Ως απλό μέλος του Παναθηναϊκού ΑΟ, όπως ο γράφων, αλλά ακόμα και ως άσχετος με τον αθλητισμό αναγνώστης είναι αδύνατο να μείνεις ασυγκίνητος διαβάζοντας το ημιτελές γράμμα του Μίμη Πιερράκου στη μητέρα του, καθώς το θραύσμα της οβίδας κόβει το νήμα της ζωής του στις κορφές της Πίνδου. Βλέποντας τον επανιδρυτή του τμήματος καλαθοσφαίρισης Δημήτρη Γιαννάτο να αγκαλιάζει τον αδερφό του Κώστα για τελευταία φορά, πριν αντικρύσει όρθιος τις κάννες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Τον Μιχάλη Παπάζογλου, καταδικασμένο σε θάνατο, να διατρέφει με κάθε κίνδυνο τον συναγωνιστή του Γεώργιο Ιβανώφ στις τελευταίες του ώρες στις φυλακές Αβέρωφ. Τον Παπακυριακόπουλο να επιδιώκει ρεκόρ πολεμικών μεταλλίων πριν αφήσει την τελευταία του πνοή στο αεροδρόμιο του Ρίμινι. Τον Θανάση Νίκαινα να αγωνίζεται να βρει υλικά για να προσφέρει νεροζούμι στους λιμοκτονούντες αθλητές. Τον Απόστολο Νικολαϊδη να φτιάχνει "κρυφό σχολειό" με παιδιά ορφανοτροφείων και αθλητές στα υπόγεια της Λεωφόρου. Τον Καρασεβδά να γίνεται μέλος της κυβέρνησης του βουνού και να μη λογαριάζει τίποτα με το αειθαλές πνεύμα του. Τον Τσεπαπαδάκη και τον Καραδήμο να δίνουν γερό μάθημα στη μάχη της Κρήτης. Τον Βρεττό να πιάνει τη σημαία χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν, να την υψώνει στον ιστό της Λεωφόρου, μετά να τηλεγραφεί την ενέργειά του σε όλες τις αρχές της πόλης. Τον Καλογερόπουλο, τον Μπούμπουλη, τον Βήχο, τον Μερκούρη, τόσους ακόμα. Ατελείωτη σειρά ηρώων που συνθέτουν ένα (απροσδόκητα μεγάλο) μωσαϊκό της κατοχικής Αθήνας και που παρουσιάζονται ως άνθρωποι απλοί, που άφησαν τις πένες, τις μπάλες και τα ακόντια για να υπερασπιστούν την πατρίδα και την ελευθερία. Άνθρωποι με ιδεολογία, με πίστη, με άδολο πατριωτισμό, θαρρείς πως έχουν περάσει αιώνες και όχι μόλις 70 χρόνια από τότε που ήταν δυνατό να σκέπτονται με αυτόν τον υπέροχο τρόπο. Πολύτιμο ανάγνωσμα όχι για να επιδιωχθεί σύγκριση με την συνεισφορά άλλων σωματείων αλλά για να γίνει σύγκριση των αναστημάτων τους με τα δικά μας. Δεν θα μας αρέσει αυτό που θα δούμε ίσως, αλλά θα είναι μία λυτρωτική αποκάλυψη για τη σημερινή μας κατάσταση.