A27

by Stefan Popa

Drie mensen, drie levens, één file Henri, Malines en Sjors delen ogenschijnlijk niets met elkaar, behalve de autosnelweg waar ze op rijden — of stilstaan: de a27. Ze behoren tot dezelfde ellenlange slang auto’s. Henri steekt een sigaret op en klapt de Zippo dicht. Hij drukt het gaspedaal maar weer wat dieper in, zoals hij dat iedere ochtend doet, zijn blik half op het verkeer gericht, bladerend door documenten, of flirtend met een mooie vrouw die naast hem opduikt. Puur voor zijn plezier snijdt hij de auto achter hem af. Mensen kunnen tegenwoordig niet meer rijden, denkt Malines. Normaal jakkert ze naar een kantoorpand waar ze haar beste jaren offert. Vandaag niet. Haar tweelingzusje staat met pech op de vluchtstrook. En wie mag haar weer redden? Ze pakt een Wilhelminaatje en gooit de pepermuntwikkel in de berm. Sjors schudt zijn hoofd. Hij houdt van orde, juist nu alle orde in zijn leven ontbreekt. Er is iets mis met hem. Althans, zo wordt in het dorp gefluisterd. Hij weet niet meer wie hij is. Sjors — maar je zegt George — voelt zich genoodzaakt een groot besluit te nemen. Met zijn roman A27 verbindt Stefan Popa de levens van de drie hoofdpersonen, die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn door dezelfde snelweg. Treffend illustreert hij het egoïsme, hedonisme en de sociale leegte van de hedendaagse wereld.

Genres: Roman

252 pages, Paperback

First published January 1, 2015

Reviews

[Anne · Rating 2 out of 5]

Niet veel aan dit boek. De personages waren enorm irritant en er gebeurt niet veel in het verhaal zelf.

[Majieke · Rating 3 out of 5]

Het gegeven van personen in een zelfde file leek me een leuk gegeven voor een roman en geeft de verwachting dat ergens in de roman de personen elkaar ontmoeten of dat de verhalen met elkaar samen hangen.
Het verhaal wordt vertelt vanuit het perspectief van de drie hoofdpersonen, je leest mee met de gedachten en mijmeringen van Sjors, Malines en Henri, die alle in een file op de A27 staan. Afwisselend komen de drie aan het woord en bekijk je de wereld vanuit hun ogen. Het kan gebeuren dat je al snel een hekel krijgt aan een of meerdere van de hoofdpersonen, desondanks wil je verder lezen. Sommige mensen zullen zich juist snel kunnen vereenzelvigen met een van hen.
Het boek is vlot geschreven en voelt aan als spreektaal, met weinig woorden wordt er direct wat gezegd. Het citaat op de achterkant dat hij treffend het egoïsme, hedonisme en de sociale leegte illustreert van de hedendaagse wereld, klopt helemaal.
Doordat de schrijfstijl mij persoonlijk minder aanspreekt en de personen mij minder boeien door te weinig diepgang , sprak het boek mij minder aan, maar dat is voor iedereen anders.
Ik kan goed begrijpen dat anderen het boek prijzen.