Τελευταία φορά που διάβασα βιβλίο του Γκράχαμ Μάστερτον, ήταν τον Αύγουστο του 2016, τότε που απόλαυσα το πολύ καλό "Τένγκου". Στο μεταξύ, θα μπορούσα να είχα διαβάσει ένα εκ των δυο βιβλίων του που κυκλοφόρησαν από τότε ("Πληγωμένοι άγγελοι" και "Πορφυρή χήρα"), ή κάποιο από τα υπόλοιπα αδιάβαστα που έχω, αλλά δεν έτυχε. Τώρα όμως, είπα μετά από τόσο καιρό να ξαναπιάσω τον Μάστερτον στα χέρια μου, με ένα φρέσκο στα ελληνικά βιβλίο του, το οποίο έγραψε πριν από τριάντα εφτά ολόκληρα χρόνια.
Μια αρχαία και ανίερη δύναμη φαίνεται να ξυπνάει στην μικρή και ήσυχη πόλη Νιου Μίλφορντ του Κονέκτικτατ, μια δύναμη που ζητάει καινούργια θύματα για να ενισχυθεί και να κυριαρχήσει ξανά. Όλα αρχίζουν με την αρρωστημένη κιτρινωπή απόχρωση του νερού σ'ένα σπίτι που τροφοδοτείται από ένα πηγάδι, τον αλλόκοτο θάνατο ενός μικρού παιδιού και την εξαφάνιση των γονιών του, αλλά και με τις φήμες ύπαρξης φολιδωτών... καβουροπλασμάτων. Ένας υδραυλικός -και παράλληλα αφηγητής της ιστορίας-, οι δυο επιστήμονες φίλοι του ονόματι Νταν και Ρίτα, καθώς και ο σερίφης της πόλης, καλούνται να βγάλουν μια άκρη και, τελικά, να αντιμετωπίσουν και να σταματήσουν το απόλυτο Κακό...
Μιλάμε τώρα για ένα μυθιστόρημα τρόμου με τέρατα, που μυρίζει έντονα δεκαετία του '80. Πως είναι οι αντίστοιχες ταινίες της εποχής, με τα τέρατα, τους χοντροκομμένους χαρακτήρες, τις διάφορες τρελές και υπερβολικές καταστάσεις, τις απίθανες σκηνές ωμότητας και σιχαμάρας; Ε, με κάτι τέτοιο έχουμε να κάνουμε. Όμως, όπως πολλές από αυτές τις ταινίες είναι ψυχαγωγικές, έτσι είναι και το βιβλίο: Προσωπικά το ευχαριστήθηκα πολύ. Μου άρεσαν τα σκηνικά, οι κάμποσες σκηνές δράσης, η όλη ένταση της πλοκής, η ολίγον τι σαχλή αίσθηση του χιούμορ, οι γλαφυρές περιγραφές, γενικά αυτή η μπρουτάλ και χοντροκομμένη ατμόσφαιρα βιβλίων τρόμου της δεκαετίας του '80. Επίσης μου άρεσε η όλη σύνδεση με την μυθολογία Κθούλου. Ας πούμε ότι πρόκειται για ένα ψυχαγωγικό παλπ μυθιστόρημα τρόμου, τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.
Υ.Γ. Η μετάφραση μου φάνηκε αρκετά καλή και γλαφυρή, όμως συνάντησα ορισμένα λαθάκια επιμέλειας εδώ και κει, που σίγουρα θα μπορούσαν να λείπουν (τίποτα το τρομερό πάντως). Δεν ενοχλήθηκα από την ύπαρξή τους, απλώς το αναφέρω.