'What I fear most in the whole wide world is that I might end up in a dream that was so deep and so well documented that I'd believe it was real. And I'd go to sleep in that dream and then start dreaming again and fall asleep in that dream. And so on and so forth, until Iost count after a while. And from then on, whenever I woke up I'd never be sure what was real (and what was make believe).'
Ik heb de graphic novel slaapkoppen van Randall C. gelezen. Ik vond dat deze graphic novel wel een leuk verhaal had dat je in één keer volledig kunt uitlezen. Dit boek gaat ook over echte levensvragen die ik mezelf soms ook afvraag. Daarom wilde ik ook zo graag in één keer het boek uitlezen zodat ik wist wat het antwoorden op die vragen waren. Soms was er ook geen antwoord en kun je daar zelf nog over blijven nadenken.
Ik snapte niet zo goed waarom er tussenstukjes in zitten omdat het eigenlijk een aansluitend verhaal was. Ik vond het wel vervelend dat er twee verschillende situaties in zaten die uiteindelijk samen kwamen. Vanaf het stuk dat ze samen kwamen was het soms niet duidelijk wie dat zijn. Het geschrift waarin de tekst geschreven was voor mij soms niet duidelijk welk woord er stond en moest ik soms woorden 2 à 3 keer lezen. Het was wel heel handig dat het doek dikke en stevige pagina’s had. Dit maakte het lezen voor mij ook veel aangenamer. Het boek bevat ook een beetje psycholoog vind ik door de levensvragen die erin gesteld worden en waar jij zelf nog over kunt blijven nadenken. Soms was het wel lastig om te weten waar het zich nu precies afspeelt. De oriëntatie was soms een kleine uitdaging. Ik had de plot in dit boek ook zeker niet verwacht. Maar bij verder nadenken na het lezen snapte ik wel van waar het plot komt en dat het eigenlijk wel een beetje logisch is.
Zou ik dit boek aanraden? Ja, ik zou dit boek zeker aanraden aan mensen die soms ook met bepaalde levensvrager zitten en daar graag verder over nadenken. Zelf heb ik die boek al aangeraden aan mijn ouders. Ik vind dat het boek geschikt is voor jong en oud door de psychologische vragen in dit boek waar iedereen over kan nadenken. Ik zou het boek wel niet aanraden aan mensen die overal een antwoord op moeten hebben omdat ze anders daar altijd over nadenken. Er komen vrager voor waar je nooit een antwoord op zult vinden en de antwoorden hangen van persoon tot persoon af. Dit maakt het boek ook zo leuk om te lezen omdat er geen juiste of foute antwoorden op die vragen zijn. Ik zou dit boek 4 sterren geven omdat het wel een leuk en boeiend verhaal is maar het lettertypen was voor mij een beetje onduidelijk.
http://nwhyte.livejournal.com/2067597.html[return][return]The story - if indeed it is a story - is about a couple, talkative bloke and quiet woman, and their loquacious dog, exploring a series of peculiar dreamscapes - caves, dinosaurs, the ocean floor, clouds, all the interesting places from Freud and Jung. At the same time Olav and Igor, shipwrecked rom a Russian submarine via a Portuguese whaling boat, discuss the meaning of life and the charms of the long-lost Natasha on their desert island.[return][return]The art is rather beautiful, and the basic ideas are pretty sound. It is notable, however, that even the dream world is bounded by Portugal to the west and Russia to the east, and Olav and Igor unfortunately lurch into Russian stereotype a bit. I was also a bit confused by repeated references to the sea being to the east, which of course it isn't in Flanders; I suppose it is a wider metaphor about dawn and waking up, but it jars a bit with the sense of Western Europe (even in Britain and Ireland, which do have east coasts, one does not think of the sea as being purely to the east).[return][return]Still I think I recommend Slaapkoppen (or the English translation, Sleepyheads) for the reader who wants to try something a bit different.
De Randall waarvan sprake, dat is Randall C., of voluit Randall Casaer. U kent deze meneer misschien uit een heel ver verleden van Vrolijk België, het lichtjes legendarische cabaretduo dat hij samen met Wim Helsen vormde en dat ooit Humorologie won. Dat was in 1998, zowat de comedy-oertijd, dus het is u vergeven als u het niet meer weet. Sinds 2000 staat Randall niet meer zelf op het podium, maar regisseert hij grote namen uit de Vlaamse cabaretwereld. Voorgenoemde Wim Helsen bijvoorbeeld, maar ook Wouter Deprez en de immer onderschatte sneeuwdoosjesverzamelaar Begijn Le Bleu.
Wie een beetje vertrouwd is met het werk van de hier genoemde cabaretiers, weet dat monkelende schoonheid en poëtische woorden sterke troeven zijn in elk van hun voorstellingen. Er wordt gespeeld met personages, een suggestieve werkelijkheid en een absurde maar tegelijkertijd ongelooflijk evidente logica. En kijk, na een eerste lezing van Slaapkoppen kan ik niet anders dan daar toch een beetje de hand van Randall in zien.
Deze strip is niet alleen mooi getekend, maar de scenario’s zijn pareltjes en de teksten zijn tegelijk grappig én erg literair. Dat maakt het boek een pracht van een geschenk om te geven. Aan vrienden en geliefden, maar vooral ook aan uzelf.