De vermaledijde vaders

Van Puynbroeckx #2

by Monika van Paemel

Dutch

Genres: Dutch Literature

422 pages, Paperback

First published January 1, 1985

About the author

Barones Monique (Monika) Maria van Paemel is een Vlaamse schrijfster.

Monika van Paemel in de Nederlandstalige Wikipedia

Monika van Paemel in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Monika van Paemel bij "Schrijversgewijs"


Baroness Monique (Monika) Maria van Paemel is a Flemish writer.

Monika van Paemel in the English Wikipedia

Reviews

[Sylvie · Rating 5 out of 5]

Begin april las ik 'Wat ik haar niet vertelde' van Sigrid Bousset uit. Ook al had ik nog nooit iets gelezen van Ivo Michiels, toch boeide het boek mij, ook omdat het ook het verhaal van Sigrid Bousset was. Als dochter van prof. Hugo Bousset leerde ze Michiels en zijn vrouw heel goed kennen maar als dochter van moest ze het beeld van Michiels bijstellen en schreef ze vooral haar eigen verhaal. Heerlijk om in het zuiden van Frankrijk te vertoeven. Interessant was dat je de hele literaire scène de revue ziet passeren: Hermans, Claus, De Wispelaere, ... en ook Monika van Paemel.
Ik was haar een beetje uit het oog verloren. Een 20-tal jaar geleden las ik 'Celestien' nog maar dan niks meer.
Hoog tijd om in haar magnum opus te duiken, 'De vermaledijde vaders'. Ik was er een tijdje zoet mee en in het begin twijfelde ik of ik zou doorzetten maar wat een plezier heb ik eraan beleefd!
Een prachtige geschiedenis van Vlaanderen in de 20ste eeuw. Je hoort de ene stem na de andere. Poëtische taal wordt afgewisseld met sarcasme, ironie. Woede, liefde, afkeer, genegenheid, ... het zit er allemaal in. Sommige passages lees je alsof je in trance zit. Heel speciaal! Ik kan me niet herinneren dat ik aan 'Celestien' zoveel plezier beleefde.
Zou Monika van Paemel nog schrijven? Ik vermoed van niet. Fans van Monika hier? Het is van 2013 geleden dat nog iets van haar verscheen, 'Weduwenspek'. Dat wil ik ook zeker nog lezen.
Wel gek dat 'Wat ik haar niet vertelde' me niet naar het werk van Michiels leidde maar wel naar dat van van Paemel. Dit zegt meer over Michiels. Intrigerende maar onsympathieke mens, leek me, en niemand die ik ken die iets las van Michiels is daar lovend over, integendeel, voor de meesten was de lectuur van zijn werk een traumatiserende ervaring.

[Marc Lamot · Rating 2 out of 5]

Monika van Paemel draagt de naam een ultra-feministe te zijn, en geregeld wordt haar ook het epitheton “mannenhaatster” toegedicht. Als je dit werk leest, zie je wel waar die kwalijke reputatie vandaan kan komen, maar terecht is ze zeker niet! Van Paemel schetst in dit boek inderdaad op heel pregnante wijze een patriarchale wereld waarin mannen de dienst uitmaken en vrouwen meedraaien, slaafs en dus medeplichtig; de mannenfiguren, en vooral de vader van hoofdfiguur Pamela, komen er niet fraai uit, maar ook de vrouwen kan je bezwaarlijk sympathiek noemen. Het lijkt me dat het de auteur vooral te doen is om het in beeld brengen van de machts- en onderdrukkingsmechanismen, en dat ze – met de aan literatuur eigen retorische overdrijvingen – al bij al een realistisch beeld schetst. Markant vond ik vooral haar haarscherpe focus op de tegenstelling tussen schijn en werkelijkheid, de alomtegenwoordige hypocrisie.

Op die manier krijgen we een indrukwekkende evocatie van het Vlaanderen van de eerste helft en het midden van de twintigste eeuw te zien; wat mij betreft beklijvender dan in “Het verdriet van België” van Claus; overigens speelt net als bij Claus ook hier de oorlog een belangrijke rol.
Moeilijk heb ik het wel met haar stijl. Die is op het randje van het experimentele. Je vindt in deze roman conventioneel-verhalende passages, maar ook innerlijke monologen, reportage-achtige episoden en tenslotte heel veel fragmenten met korte-associatieve zinnen in staccato-tempo. Die stijlverschillen verrijken uiteraard het verhaal (briljant bijvoorbeeld vind ik de passage in het eerste deel waarin op drie pagina’s een indringend beeld van het Vlaanderen van de jaren ’50 wordt gegeven), maar ze maken de lectuur ook erg moeilijk, vooral omdat er voortdurend heen en weer wordt gesprongen in de tijd, zonder dat de functie daarvan duidelijk wordt. Het is die gezochte stijl, denk ik, die maakt dat boek intussen helemaal weggedeemsterd is in de belangstelling. Spijtig, want inhoudelijk verdient dit boek beter. (2.5 stars)

[Ilse baetslé · Rating 3 out of 5]

Klassieker. En een vrouw. Vlaams postmodernisme op zijn best.

[Bieke Huyst · Rating 4 out of 5]

Kan voor mij naast LPB staan. Bildungsroman met borsten.

[Nicky · Rating 2 out of 5]

Lang geleden gelezen en me erdoor geworsteld. Ik wou het lezen, want het werd in de jaren 80 voorgesteld als een feministisch boek, een tegenhanger van Claus vanuit vrouwelijk standpunt. Het is zeker in een rijke en intelligente taal geschreven, maar het was ook zwaar en intellectualistisch.

[Yvan De · Rating 4 out of 5]

Zweeft zeker tussen vier en vijf in. Een roman die een vuist maakt. Een naoologse klassieker van formaat.

[Matya · Rating 2 out of 5]

Postmodernisme is dus echt niet mijn ding.

[Marc Dilliën · Rating 4 out of 5]

Een heel rijk en gelaagd boek, een opeenstapeling van verhalen en vooral een warme waterval van taal. De auteur verdeelt haar boek in een aantal delen, hierdoor kan er heel traag en vol genoten worden van dit coming-of-age verhaal dat veel meer wil zijn, ook een sachets van de tweede helft van de 20e eeuw, verwerking van twee oorlogen, vrouwenemancipatie en de eeuwige strijd tussen de seksen.

[Karine · Rating 2 out of 5]

Een heel rijk boek; veel ideeën en reflecties. Maar heb het gevoel dat elke bladzijde stof biedt voor een apart boek van telkens totaal verschillende inhoud. Niet altijd te volgen van wie bepaalde gedachtespinsels komen en in welke levensfase. Wat verbeelding is en wat echt. Dit maakt het heel moeilijk te lezen.

'Ik wil langzaam leven. Alles laten bezinken. Nog eens bekijken. Vastleggen. Opschrijven... Ik wil het leven niet laten voorbijrazen als een sneltrein. Niet in een donker gat vallen. Als die uitgebeende mij wenkt. Met zijn sleutels rammelt. Zal ik treuzelen, nog eens aan een bloem ruiken. Naar de geliefde gezichten kijken. Een kilogram meikevers bestellen...'(p 382)

[Barbara · Rating 3 out of 5]

Moeilijk boek, vraagt tijd om erin te komen.