What do you think?
Rate this book
Het uur van Zimmerman
Loet Zimmerman denkt in acht blokken van vijftig minuten. Hij heeft veertig jaar als roostermaker op een middelbare school gewerkt en gaat met pensioen. Op de avond van zijn afscheid berooft een jongen hem van zijn horloge. Deze gebeurtenis werpt zijn gestructureerde bestaan omver en voert hem terug naar een weggestopt verdriet: het verlies van zijn vrouw Lucy. Zimmerman raakt ervan overtuigd dat zijn overvaller het nog steeds op hem gemunt heeft. Als zijn zoon noch de politie hem wil helpen, ziet hij zich genoodzaakt het heft in eigen handen te nemen.
Het uur van Zimmerman is een verhaal over een man die door een ongelukkige samenloop van omstandigheden gedwongen wordt om een verlies onder ogen te zien dat hij altijd zorgvuldig heeft weten weg te drukken.
Het uur van Zimmerman is een verhaal over een man die door een ongelukkige samenloop van omstandigheden gedwongen wordt om een verlies onder ogen te zien dat hij altijd zorgvuldig heeft weten weg te drukken.
144 pages, Paperback
First published September 24, 2015
16 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
October 21, 2015
De cover laat een wat grijs wordende man zien die een regenjas aanheeft. Uit zijn houding kun je afleiden dat het geen jonge man is.
'Het uur van Zimmerman' is een verhaal dat blijft boeien door de goede beschrijving van de personages. Vaak stereotiep, zoals de rector die joviaal voor de dag komt bij het afscheid van Zimmerman.
Karolien Berkvens laat de wat droge humor niet ontbreken in dit boek, zo ook bij deze gedachten van de hoofdpersoon bij datzelfde afscheid;
'Zimmerman buigt zijn hoofd en heft zijn glas. Het beleefde kuchen verraadt dat men meer van hem verwacht. Hij zuigt op de binnenkant van zijn wangen en slikt het daarbij ontstane speeksel door. 'Bedankt allemaal,' zegt hij. Goddank klinkt het definitief genoeg. Hij laat zijn ogen langs de gezichten op de foto glijden. Met sommige mensen heeft hij nooit een woord gewisseld, maar het is beter dan bowlen.'
De gedachten van de hoofdpersoon gaan nadat hij met pensioen is gegaan, steeds vaker terug naar de tijd dat zijn vrouw Lucy nog leefde. Hij krijgt meer tijd om na te denken en alle structuur is verdwenen. Deze man van de klok wordt letterlijk en figuurlijk zijn klok ontnomen, door het afscheid van zijn baan en door de diefstal van zijn horloge.
Het cadeau dat hij kreeg schijnt hem aan te kijken, zo ervaart hij dat in ieder geval. Het is een puzzel met een groepsfoto van zijn collega's.
Hij heeft het gevoel dat hij in de gaten gehouden wordt en kan daar niet meer omgaan. Als kind ontsnapte hij aan de werkelijkheid door onder zijn bed te kruipen, als volwassene had hij zijn baan waarin hij zich verstopte. Toen dat wegviel, had hij niets meer naar zijn gevoel;
'Tijd is alles wat hij nu nog heeft. Bij het indelen van zijn laatste jaren hoeft hij met niemand rekening te houden, behalve met zijn dood. Dat wordt misschien de grootste uitdaging die hij als roostermaker heeft gehad.'
Terwijl ik verder las, werd ik ook steeds nieuwsgieriger naar hoe het verder zou gaan met Loet Zimmerman. Een verrassend open einde, heeft mijn nieuwsgierigheid niet kunnen bevredigen.
De lezer kan zelf een einde bedenken. Ik bedacht er een waarmee ik tevreden kon zijn.
'Het uur van Zimmerman' is een verhaal dat blijft boeien door de goede beschrijving van de personages. Vaak stereotiep, zoals de rector die joviaal voor de dag komt bij het afscheid van Zimmerman.
Karolien Berkvens laat de wat droge humor niet ontbreken in dit boek, zo ook bij deze gedachten van de hoofdpersoon bij datzelfde afscheid;
'Zimmerman buigt zijn hoofd en heft zijn glas. Het beleefde kuchen verraadt dat men meer van hem verwacht. Hij zuigt op de binnenkant van zijn wangen en slikt het daarbij ontstane speeksel door. 'Bedankt allemaal,' zegt hij. Goddank klinkt het definitief genoeg. Hij laat zijn ogen langs de gezichten op de foto glijden. Met sommige mensen heeft hij nooit een woord gewisseld, maar het is beter dan bowlen.'
De gedachten van de hoofdpersoon gaan nadat hij met pensioen is gegaan, steeds vaker terug naar de tijd dat zijn vrouw Lucy nog leefde. Hij krijgt meer tijd om na te denken en alle structuur is verdwenen. Deze man van de klok wordt letterlijk en figuurlijk zijn klok ontnomen, door het afscheid van zijn baan en door de diefstal van zijn horloge.
Het cadeau dat hij kreeg schijnt hem aan te kijken, zo ervaart hij dat in ieder geval. Het is een puzzel met een groepsfoto van zijn collega's.
Hij heeft het gevoel dat hij in de gaten gehouden wordt en kan daar niet meer omgaan. Als kind ontsnapte hij aan de werkelijkheid door onder zijn bed te kruipen, als volwassene had hij zijn baan waarin hij zich verstopte. Toen dat wegviel, had hij niets meer naar zijn gevoel;
'Tijd is alles wat hij nu nog heeft. Bij het indelen van zijn laatste jaren hoeft hij met niemand rekening te houden, behalve met zijn dood. Dat wordt misschien de grootste uitdaging die hij als roostermaker heeft gehad.'
Terwijl ik verder las, werd ik ook steeds nieuwsgieriger naar hoe het verder zou gaan met Loet Zimmerman. Een verrassend open einde, heeft mijn nieuwsgierigheid niet kunnen bevredigen.
De lezer kan zelf een einde bedenken. Ik bedacht er een waarmee ik tevreden kon zijn.
October 28, 2015
Loet Zimmerman is een gewone man, geen held, geen supermens, geen tafelspringer. Iemand die, zoals zovelen, de weg van de minste weerstand kiest in het leven. Niemand tegen het hoofd stoten en niet opvallen is een doel op zich. Zo leidt hij een tamelijk kleurloos leven, zonder echte vrienden maar zeker ook geen vijanden. Hij vindt genoegen in zijn werk, dat perfect bij zijn aard past, technisch, routineus, niemand anders wil of kan het doen. Laat getrouwd met een vrouw die zijn tegenpool is en hem aanvoelt en aanvult, compleet maakt tot een normaal sociaal iemand. Ze krijgen 1 kind, een zoon die langzaam van hem vervreemd.
Dan sterft zijn vrouw in een verkeersongeluk. Zimmerman kan/wil dat niet verwerken en duwt dat weg uit zijn leven. Zonder de invloed van zijn vrouw komt er bijna een totale vervreemding van zijn zoon en valt hij in een vaste routine gedomineerd door zijn werk.
Op de vooravond van zijn pensioen, wordt hij overvallen en beroofd van zijn horloge.
Hij raakt hierbij gewond en getraumatiseerd. Hij doorloopt het gebruikelijke proces, woede, onmacht, angst om buiten te komen, paranoia. Goedbedoelende mensen - collega, politie, zijn zoon, sociaal helper - maken het enkel erger. Zijn angst neemt de bovenhand en wordt nog versterkt als zijn pogingen om eraan te ontsnappen mislukken. Eerst realiseert hij zich dat hij toch niet zo veilig is in zijn 'burcht' want de overvaller heeft zijn sleutel. Dan ziet hij in een etalage de overvaller die hem volgt.
Zijn zoon wimpelt hem af en begrijpt hem niet als hij daar in paniek hulp zoekt.
Via flashbacks moet hij dan ook nog eens de verdrongen herinneringen aan zijn vrouw en de verslechterde relatie met zijn zoon verwerken die nu allemaal ineens op hem afkomen. Hij verliest zijn greep op de werkelijkheid als alles door mekaar begint te lopen.
Als alles er hopeloos begint uit te zien vindt hij terug kracht en zelfrespect in het kostuum en vooral het jachtgeweer van zijn grootvader.
Ik ben enkele jaren terug zelf overvallen en in mekaar geschopt en herken me hier in: eerst sluit je je thuis op (veilige burcht) en durf je niet meer buitenkomen. Uiteindelijk moet je wel: voor je werk (maar Loet is met pensioen) en om naar de winkel te gaan (maar Loet wordt dan achtervolgd door zijn overvaller). Bij mij werd in die tijd ook nog ingebroken zodat je je thuis ook niet meer veilig voelt (nieuw slot en de tuin bij Zimmerman) en dan krijg je inderdaad een vorm van paranoia. Alcohol kan dan een schijnbare uitweg bieden maar Loet is nooit een drinker geweest, hij sluit zich meer en meer op in zichzelf (autisme). Bij mij sleten de herinneringen en het leven ging verder, bij Loet gaat het van kwaad naar erger omdat niemand echt naar zijn verhaal wil luisteren en ook niemand hem serieus neemt of zelfs maar begrijpt.
Ik vindt niet echt dat het boek een open einde heeft. 'Hij hoort hoe regelmatige stoten het slot verbrijzelen.' Daniel heeft de reservesleutel, bonafide bezoekers bellen aan of kloppen. Dus, óf het is zijn overvaller - en dan had Loet heel de tijd gelijk! - of een andere inbreker. In elk geval wacht er een onaangename verrassing. Voor mij is het open einde: Heeft Loet de kracht om de trekker over te halen (en wat is het resultaat), laat hij het wapen gewoon afpakken of valt hij flauw, wordt hij helemaal gek, ...?
In functie van het einde heeft elke verhaallijn (roosteren, pensioen, overval, angst, Lucy, Daniel, verwarring) in het boek zijn doel en is nodig om het geheel compleet te maken.
Daarom geef ik het boek een 9.
Dan sterft zijn vrouw in een verkeersongeluk. Zimmerman kan/wil dat niet verwerken en duwt dat weg uit zijn leven. Zonder de invloed van zijn vrouw komt er bijna een totale vervreemding van zijn zoon en valt hij in een vaste routine gedomineerd door zijn werk.
Op de vooravond van zijn pensioen, wordt hij overvallen en beroofd van zijn horloge.
Hij raakt hierbij gewond en getraumatiseerd. Hij doorloopt het gebruikelijke proces, woede, onmacht, angst om buiten te komen, paranoia. Goedbedoelende mensen - collega, politie, zijn zoon, sociaal helper - maken het enkel erger. Zijn angst neemt de bovenhand en wordt nog versterkt als zijn pogingen om eraan te ontsnappen mislukken. Eerst realiseert hij zich dat hij toch niet zo veilig is in zijn 'burcht' want de overvaller heeft zijn sleutel. Dan ziet hij in een etalage de overvaller die hem volgt.
Zijn zoon wimpelt hem af en begrijpt hem niet als hij daar in paniek hulp zoekt.
Via flashbacks moet hij dan ook nog eens de verdrongen herinneringen aan zijn vrouw en de verslechterde relatie met zijn zoon verwerken die nu allemaal ineens op hem afkomen. Hij verliest zijn greep op de werkelijkheid als alles door mekaar begint te lopen.
Als alles er hopeloos begint uit te zien vindt hij terug kracht en zelfrespect in het kostuum en vooral het jachtgeweer van zijn grootvader.
Ik ben enkele jaren terug zelf overvallen en in mekaar geschopt en herken me hier in: eerst sluit je je thuis op (veilige burcht) en durf je niet meer buitenkomen. Uiteindelijk moet je wel: voor je werk (maar Loet is met pensioen) en om naar de winkel te gaan (maar Loet wordt dan achtervolgd door zijn overvaller). Bij mij werd in die tijd ook nog ingebroken zodat je je thuis ook niet meer veilig voelt (nieuw slot en de tuin bij Zimmerman) en dan krijg je inderdaad een vorm van paranoia. Alcohol kan dan een schijnbare uitweg bieden maar Loet is nooit een drinker geweest, hij sluit zich meer en meer op in zichzelf (autisme). Bij mij sleten de herinneringen en het leven ging verder, bij Loet gaat het van kwaad naar erger omdat niemand echt naar zijn verhaal wil luisteren en ook niemand hem serieus neemt of zelfs maar begrijpt.
Ik vindt niet echt dat het boek een open einde heeft. 'Hij hoort hoe regelmatige stoten het slot verbrijzelen.' Daniel heeft de reservesleutel, bonafide bezoekers bellen aan of kloppen. Dus, óf het is zijn overvaller - en dan had Loet heel de tijd gelijk! - of een andere inbreker. In elk geval wacht er een onaangename verrassing. Voor mij is het open einde: Heeft Loet de kracht om de trekker over te halen (en wat is het resultaat), laat hij het wapen gewoon afpakken of valt hij flauw, wordt hij helemaal gek, ...?
In functie van het einde heeft elke verhaallijn (roosteren, pensioen, overval, angst, Lucy, Daniel, verwarring) in het boek zijn doel en is nodig om het geheel compleet te maken.
Daarom geef ik het boek een 9.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews