What do you think?
Rate this book
L'Enfant de la haute mer
Quelque part dans l'Océan, une petite fille marche dans une rue flottante. Qui est-elle ? Comment vit-elle ? Dès qu'un navire s'approche, elle s'endort et le village disparaît sous les flots. Mails, un jour, un cargo passe et fait retentir sa sirène. " Au secours ! " s'écrie la petite fille, animée d'un fol espoir. Les marins entendront-ils l'appel de l'enfant de la haute mer ? Une rêverie en mer née au cours des longues traversées que Jules Supervielle effectua entre l'Europe et l'Amérique du Sud. Un conte poétique bouleversant
160 pages, Paperback
First published December 4, 1930
5 people are currently reading
188 people want to read
About the author
Jules Supervielle
134 books23 followersJules Supervielle (16 January 1884 – 17 May 1960) was a French poet and writer born in Uruguay.
Jules Supervielle always kept away from Surrealism which was dominant in the first half of the twentieth century. Eager to propose a more human poetry and to rejoin the real world, Supervielle rejected automatic writing (that the Surrealists very quickly gave up themselves) and the dictatorship of the unconscious, without disavowing the assets of modern poetry since Baudelaire, Rimbaud and Apollinaire, like certain fundamental innovations of surrealism.
Attentive to the universe which surrounded him, as he was to the phantoms of his interior world, he was one of the first to recommend this vigilance, this control that the following generations, moving away from the surrealist movement, put at the forefront. He anticipated the movements of the years 1945-50, dominated by the powerful personalities of René Char, Henri Michaux, Saint-John Perse or Francis Ponge, then - after the bracket avant-gardist of the years 1960-70 - those of the poets eager to create a new lyricism and to introduce a certain form of crowned or, at least, a more modest approach to the mysteries of the universe, without radical questioning of the language: Yves Bonnefoy, Philippe Jaccottet, Jacques Dupin, Eugène Guillevic, Jean Grosjean, Andre Frénaud, Andre du Bouchet, Jean Follain, to mention only a few.
Amongst his admirers are René-Guy Cadou, Alain Bosquet, Lionel Ray, Claude Roy, Philippe Jaccottet and Jacques Réda
reat events in the life of Supervielle
A very plain family
From 1880 to 1883, Bernard, uncle of the poet, founded a bank in Uruguay with his wife Marie-Anne. This company quickly became a family-orientated business. Bernard asked his brother Jules, the father of the poet, to come to join him in Uruguay. Jules made the trio a perfect quartet by marrying his own sister-in-law, Marie, sister of Marie-Anne and mother of the poet.
Birth of an orphan
Supervielle was born in Montevideo, Uruguay, to a father from Béarn and a Basque mother. The same year, the little Jules and his parents returned to France to visit their family. It is in Oloron-Sainte-Marie that a tragic accident occurs - his father and mother die brutally, either poisoned by tap water or victims of cholera. The child is therefore initially raised by his grandmother.
In 1886, his uncle Bernard brought the young Jules back to Uruguay, where he was raised by his aunt and uncle as if he was their own son.
Beginnings of a literary vocation
1893: At the age of nine, the young Jules learns by chance that he is only the adoptive son of his uncle and his aunt. He begins the drafting of a book of fables on a register of the Supervielle bank.
1894: His uncle and his aunt settle in Paris. Jules will receive all his secondary education there.
1898: Jules discovers Musset, Hugo, Lamartine, Leconte de Lisle and Sully Prudhomme. He starts to write poems in secret.
1901: He publishes in account of author a plate of poems entitled Brumes du passé. He spends his summer holidays in Uruguay in 1901, 1902, and 1903.
From 1902 to 1906: Jules continues his studies, from the baccalaureat to the licence of literature. He makes also his military service but, of fragile health, he badly supports the life of barracks.
Entry into the adult life
1907: He marries Pilar Saavedra in Montevideo. From this union will be born six children, born between 1908 and 1929.
1910: He deposits a subject of thesis on the feeling of nature in Spanish-American poetry. Extracts will appear in the Bulletin of the American library.
1912: After many voyages, he settles in Paris, in an apartment (located at 47, boulevard Lannes) where it will remain during twenty-three years. But, very often, he will cross the Atlantic Ocean to go to Uruguay, his second homeland.
From 1914 to 1917: Jules is conscripted. He will carry on in particular activities with the Ministry of Wa
Jules Supervielle always kept away from Surrealism which was dominant in the first half of the twentieth century. Eager to propose a more human poetry and to rejoin the real world, Supervielle rejected automatic writing (that the Surrealists very quickly gave up themselves) and the dictatorship of the unconscious, without disavowing the assets of modern poetry since Baudelaire, Rimbaud and Apollinaire, like certain fundamental innovations of surrealism.
Attentive to the universe which surrounded him, as he was to the phantoms of his interior world, he was one of the first to recommend this vigilance, this control that the following generations, moving away from the surrealist movement, put at the forefront. He anticipated the movements of the years 1945-50, dominated by the powerful personalities of René Char, Henri Michaux, Saint-John Perse or Francis Ponge, then - after the bracket avant-gardist of the years 1960-70 - those of the poets eager to create a new lyricism and to introduce a certain form of crowned or, at least, a more modest approach to the mysteries of the universe, without radical questioning of the language: Yves Bonnefoy, Philippe Jaccottet, Jacques Dupin, Eugène Guillevic, Jean Grosjean, Andre Frénaud, Andre du Bouchet, Jean Follain, to mention only a few.
Amongst his admirers are René-Guy Cadou, Alain Bosquet, Lionel Ray, Claude Roy, Philippe Jaccottet and Jacques Réda
reat events in the life of Supervielle
A very plain family
From 1880 to 1883, Bernard, uncle of the poet, founded a bank in Uruguay with his wife Marie-Anne. This company quickly became a family-orientated business. Bernard asked his brother Jules, the father of the poet, to come to join him in Uruguay. Jules made the trio a perfect quartet by marrying his own sister-in-law, Marie, sister of Marie-Anne and mother of the poet.
Birth of an orphan
Supervielle was born in Montevideo, Uruguay, to a father from Béarn and a Basque mother. The same year, the little Jules and his parents returned to France to visit their family. It is in Oloron-Sainte-Marie that a tragic accident occurs - his father and mother die brutally, either poisoned by tap water or victims of cholera. The child is therefore initially raised by his grandmother.
In 1886, his uncle Bernard brought the young Jules back to Uruguay, where he was raised by his aunt and uncle as if he was their own son.
Beginnings of a literary vocation
1893: At the age of nine, the young Jules learns by chance that he is only the adoptive son of his uncle and his aunt. He begins the drafting of a book of fables on a register of the Supervielle bank.
1894: His uncle and his aunt settle in Paris. Jules will receive all his secondary education there.
1898: Jules discovers Musset, Hugo, Lamartine, Leconte de Lisle and Sully Prudhomme. He starts to write poems in secret.
1901: He publishes in account of author a plate of poems entitled Brumes du passé. He spends his summer holidays in Uruguay in 1901, 1902, and 1903.
From 1902 to 1906: Jules continues his studies, from the baccalaureat to the licence of literature. He makes also his military service but, of fragile health, he badly supports the life of barracks.
Entry into the adult life
1907: He marries Pilar Saavedra in Montevideo. From this union will be born six children, born between 1908 and 1929.
1910: He deposits a subject of thesis on the feeling of nature in Spanish-American poetry. Extracts will appear in the Bulletin of the American library.
1912: After many voyages, he settles in Paris, in an apartment (located at 47, boulevard Lannes) where it will remain during twenty-three years. But, very often, he will cross the Atlantic Ocean to go to Uruguay, his second homeland.
From 1914 to 1917: Jules is conscripted. He will carry on in particular activities with the Ministry of Wa
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 27 of 27 reviews
January 25, 2021
Η κριτική περιέχει spoiler.
Βαθμολογία: la constellation du Taureau/5 étoiles
Τα πλάσματα του Jules Supervielle είναι φτιαγμένα από εκείνη την σπάνια, ψιλή ύλη των ονείρων. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί τα όνειρα να γίνονται εφιάλτες, αλλά δεν πειράζει, γιατί, λίγο -πολύ, όλοι μας έχουμε έναν τρόπο για να δραπετεύουμε από τα όνειρά μας. Μπορούμε να επιστρέφουμε πίσω στην πραγματικότητα αφού αιωρηθούμε μέσα σε φανταστικούς ωκεανούς, σιωπηλούς βυθούς, ουράνια στερεώματα, πυκνά τροπικά δάση και αχανείς ερήμους γιατί το φυσικό μας σώμα βρίσκεται ασφαλές κάτω από τα ζεστά μας σκεπάσματα.
Όσα συναντούμε στις νυχτερινές περιπλανήσεις μας, τα αλλόκοτα παραμύθια του υποσυνειδήτου μας, συνήθως τα ξεχνάμε με μεγάλη ευκολία. Είναι ευαίσθητα στο φως της μέρας και χρειάζεται ένας διάμεσος - ένας ποιητής - προκειμένου να διασωθεί κάτι από την εύθραυστη υπόστασή τους. Γιατί νιώθω πως ο Supervielle έγραψε αυτές τις ιστορίες του προκειμένου κάποια μέρα να φτάσουν ως εμένα; Γιατί η λογοτεχνία του με κάνει να νιώθω μια βαθιά φιλία που όμοιά της έχω αισθανθεί μόνο για τα ζωντανά πλάσματα της πραγματικότητας; Ο θάνατος δεν έχει, δεν πρέπει να έχει, τίποτε το γοητευτικό αλλά ετούτοι εδώ οι πεθαμένοι αισθάνομαι πως είναι συγγενείς μου και τις ιστορίες τους τις ήξερα προτού να τις διαβάσω.
1. L'enfant de la haute mer (Το παιδί της ανοιχτής θάλασσας)
Ένα δωδεκάχρονο κορίτσι ζει ολομόναχο σε ένα χωριό που πλέει αόρατο μέσα στον Ατλαντικό Ωκεανό. Κάθε μέρα περιφέρεται στους υδάτινους δρόμους, παίζει, τρώει, πηγαίνει στο σχολείο, φροντίζει να επικρατεί η τάξη στον μικρό, ερημικό τόπο που την κρύβει από την πραγματικότητα και εξαφανίζεται από το οπτικό πεδίο των ναυτικών, όταν τυχαίνει να συναντά κάποιο περαστικό καράβι. Από που προέκυψε αυτός ο κόσμος και τι είδους ζωή είναι αυτή που γεννιέται μέσα από πράγματα και πρόσωπα πεθαμένα; Η ανάγκη του ανθρώπου να θυμάται είναι η αιτία που γεννά φαντάσματα, αντικατοπτρισμούς περασμένων υπάρξεων, οφθαλμαπάτες που φέρουν ψήγματα ανθρώπινων ψυχών.
Υπάρχουν τρεις ταινίες μικρού μήκους βασισμένες στο ανωτέρω διήγημα, οι δύο είναι κινουμένων σχεδίων: του Patrick Deniau παραγωγής 1984, και μιας ομάδας σκηνοθετών: Laetitia Gabrielli, Pierre Marteel, Mathieu Renoux, Max Tourret παραγωγής του 2003. Η τρίτη είναι μια δυσεύρετη ασπρόμαυρη ταινία του Roger Kahane παραγωγής 1968.
https://www.youtube.com/watch?v=2kiRM...
https://www.youtube.com/watch?v=w2PwR...
https://twitter.com/madelen_ina/statu...
Πρώτη δημοσίευση του L'enfant de la haute mer στο περιοδικό La Revue hebdomadaire : romans, histoire, voyages, ημ. εκδ. 16 Ιουνίου 1928, πηγή gallica
2. Le bœuf et l'âne de la crèche (Το βόδι και το γαϊδουράκι της φάτνης)
Ο Supervielle επιλέγει να διηγηθεί την ιστορία της γέννησης του Ιησού από την πλευρά των δύο ζώων. Οι φωνές τους είναι παιδικές και η σκέψη τους φέρει ένα ζωικό δέος, μια άκρα ταπείνωση που δεν μπορεί να υπαχθεί σε καμία από τις κατηγορίες της ανθρώπινης, πρακτικής και λογικής, σκέψης. Ωστόσο, από τα δύο ζώα, είναι το βόδι εκείνο που συνταράσσεται από την ένταση του θρησκευτικού φαινομένου σε σημείο εξουθένωσης και εκμηδένισης, η συναίσθηση της ανεπάρκειας απέναντι στο Θείο είναι μια μορφή αυτοκαταστροφής, ένα είδος αυτοκτονίας, γιατί η ύπαρξη απορροφάται από κάτι ανώτερο μέχρι να σβήσει:
Κάποια νύχτα ο αστερισμός του Ταύρου φύλαγε σκοπός πάνω από τη φάτνη, επάνω σε ένα κομμάτι μαύρου ουρανού. Το κόκκινο μάτι του Αλδεβαράν έλαμπε ωραίο και τρομερό, από πολύ κοντά. Και τα κέρατα, οι ταυρικές πλευρές, ήταν στολισμένες με γιγάντιους πολύτιμους λίθους. Το βόδι ένιωσε περηφάνεια για την τόση φροντίδα που περιέβαlλε το Βρέφος. Όλοι κοιμούνταν ειρηνικά, και το γαϊδουράκι με τα αυτιά κατεβασμένα, όλο σιγουριά. Όμως το βόδι, αν και ενισχυμένο από την υπερφυσική παρουσία του συγγενικού, φιλικού αστερισμού, ένιωσε να καταβάλλεται από αδυναμία. Αναλογιζόταν τις θυσίες που έκανε για το Βρέφος, για το άχρηστο ξενύχτι του, για τη γελοία προστασία του. "Άραγε να με βλέπει ο αστερισμός του Ταύρου;" αναρωτήθηκε. "Αυτό το μεγάλο κόκκινο, αστρικό μάτι που λάμπει τρομαχτικά, ξέρει πως βρίσκομαι εδώ; Αυτά τα αστέρια είναι τόσο ψηλά, τόσο μακρινά που δεν ξέρουμε καν κατά πούθε κοιτάζουν".
Αυτή η φαινομενικά naïf διήγηση είναι χρήσιμη για την κατανόηση του έργου του Supervielle. Η Carmen Mara στο άρθρο της με τίτλο Supervielle y la vaca (Ο Supervielle και η αγελάδα) αναφέρει πως η σημασία που δίνει ο Jules Supervielle σε αυτά τα ζώα έχει ως αφετηρία την παιδική του ηλικία και πηγάζει από τις estancias και τις αχανείς εκτάσεις της Πάμπας μέσα στις οποίες μεγάλωσε και οι οποίες του ενέπνευσαν ένα βίωμα και μια αίσθηση ελευθερίας. Σε ένα τομίδιο με τίτλο Uruguay αναφέρει πως "πάνω από όλα τα ζώα του κόσμου [...] αγαπώ τις αγελάδες της Πάμπας". Σε αυτά τα ζώα προσδίδει ανθρώπινες ιδιότητες και ευαισθησίες οι οποίες συχνά έρχονται σε αντιδιαστολή με την σκληρότητα και αδιαφορία των ανθρώπινων χαρακτήρων του. Για τον Supervielle είναι τα κατεξοχήν ζώα που μπορούν να διαθέτουν ανθρωπιά με τον ίδιο τρόπο που οι άνθρωποι μπορεί να εμφορούνται από ζωώδη ένστικτα.
(βλέπε σχετικά: José Pedro Diaz, Coloquio Supervielle: Actas del Coloquio Supervielle 25, 26 y 27 de octubre de 1995 Montevideo - Uruguay, εκδ. Ediciones de la Banda Oriental, Uruguay 1997, σελ. 51-6 και Jules Supervielle, Uruguay, εκδ. Emile-Paul Frères, 1928, σελ. 11-13).
3. L'Inconnue de la Seine (Η άγνωστη του Σηκουάνα)
Μια όμορφη, νεαρή κοπέλα πέφτει στο ποτάμι και πνίγεται. Το σώμα της ταξιδεύει στην επιφάνεια του νερού μέχρι τη στιγμή που ένα πλάσμα του βυθού την τραβάει μαζί του στην υποβρύχια κοινωνία των Ruisselants, είναι οι άνθρωποι των υδάτινων ρευμάτων, τα σώματά τους εκπέμπουν φωσφορίζοντα σήματα και με αυτά επικοινωνούν, έχουν ως ηγέτη τον Grand Mouillé (Μεγάλος Υγρός) και, δεμένες στους αστραγάλους τους, φέρουν μολύβδινες ράβδους προκειμένου να παραμένουν πάντα στον πυθμένα. Είναι οι ζωντανοί -πνιγμένοι, πλάσματα που συνεχίζουν την ύπαρξή τους μέσα στο μυστικό τους βασίλειο.
Η άγνωστη του Σηκουάνα είναι ένας Γαλλικός αστικός μύθος σχετικά με μια νέα, το πτώμα της οποίας ανασύρθηκε από τον ομώνυμο Παρισινό ποταμό, στα τέλη του 19ου αιώνα, και λόγω της σπάνιας ομορφιάς της κάποιος έφτιαξε ένα εκμαγείο - μάσκα θανάτου με γύψο αποτυπώνοντας τα χαρακτηριστικά της, για να διασώσει στην αιωνιότητα τη μοναδική ωραιότητα του προσώπου της. Η μειδιώσα όψη της συνέχισε να αναπαράγεται σε διακοσμητικά κειμήλια και το μυστήριο γύρω από τη μορφή της ενέπνευσε πολλούς λογοτέχνες και ποιητές. Μάλιστα μια δημοφιλής κούκλα καρδιοπνευμονικής ανάνηψης φέρει τα χαρακτηριστικά της.
4. Les Boiteux du ciel (Οι κουτσοί του ουρανού)
Σε έναν αχανή ουράνιο χώρο ζουν οι σκιές των ανθρώπων που πέθαναν στη γη. Είναι καμωμένοι από μια ψιλή, αέρινη ύλη, υποστάσεις χωρίς ουσία, ομοιώματα των ζωντανών εκδοχών τους που συνεχίζουν την ύπαρξή τους σε αυτό το μεταθανάτιο σύμπαν. Κάθε υλικό αντικείμενο της γης υπάρχει εκεί σαν αντικατοπτρισμός. Ανάμεσά τους ο ντροπαλός φοιτητής Charles Delsol, κουτσός και δειλός μέχρι θανάτου που όσο ζούσε δεν τόλμησε να εξομολογηθεί τα συναισθήματά του στο εξίσου κουτσό κορίτσι που του άρεσε. Όταν κι εκείνη πεθαίνει, ξανασυναντιούνται και η ιστορία τους έχει καλό τέλος, γιατί ο Supervielle αποφάσισε πως στην περίπτωσή τους αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία.
5. Rani (Ρανί)
Ένας ιθαγενής της Νότιας Αμερικής γίνεται cacique (βασιλιάς) της φυλής του καθώς καταφέρνει να νικήσει στη δοκιμασία της νηστείας. Καταπονημένος και εξαντλημένος από την ασιτία, λιποθυμά και πέφτει με το πρόσωπο στη φωτιά. Τώρα πλέον κανένας δεν τον θέλει εξαιτίας της παραμορφωμένης όψης του. Μέσα στη μοναξιά του τροπικού δάσους αποκτηνώνεται και στο τέλος επανέρχεται ως όφις, ως Ερπετό -των - ημερών - που - μας - απέμειναν - να - ζήσουμε (le-Serpent-des-jours-qui-nous-restent-à-vivre) προκειμένου να εξορίσει με τη σειρά του τον άκαρδο λαό του. Υπάρχει ένα ποίημα του Supervielle με τίτλο Le survivant (Ο επιζών) όπου γίνεται αναφορά στο ερπετό και σε άλλα κοσμογονικά θηρία της παιδικής του ηλικίας:
Et voici venir à moi des paisibles environs
Les bêtes de mon enfance et de la
Création
Et le tigre me voit tigre, le serpent me voit serpent,
Chacun reconnaît en moi son frère, son revenant.
Et l'abeille me fait signe de m'envoler avec elle
Et le lièvre qu'il connaît un gîte au creux de la terre
Où l'on ne peut pas mourir.
Κι εδώ μου παρουσιάζονται μέσα από τα ειρηνικά περίχωρα
τα θηρία της παιδικής μου ηλικίας και
της Δημιουργίας
Και η τίγρης με βλέπει ως τίγρη, το ερπετό με βλέπει ως ερπετό
το καθένα αναγνωρίζει μέσα σε μένα τον αδερφό του, το πνεύμα του.
Και η μέλισσα με καλεί να πετάξω μαζί της
και ο λαγός γνωρίζει μια κατοικία βαθιά μέσα στη γη
όπου κανένας δεν πεθαίνει.
Σε αυτήν την ιστορία δεν έχουμε ανθρωποποίηση κάποιου ζώου, αντιθέτως είναι ο άνθρωπος που μεταμορφώνεται σε κτήνος, όταν βιώνει την απόλυτη μοναξιά οπότε και χάνει όλες τις ανθρώπινες ιδιότητές του. Και η ιστορία του δεν είναι μια απλή ιστορία εκδίκησης α��λά μια ακραία ιστορία επιβίωσης κι εδώ ο θάνατος προκύπτει από την απώλεια της ανθρωπιάς, ο Rani πεθαίνει ως άνθρωπος προκειμένου να αναγεννηθεί ως αρχέγονο κοσμογονικό θηρίο. Μια ειδοποιός διαφορά αν��μεσα στην προηγούμενη ιστορία και σε ετούτη εδώ είναι ο τρόπος που οι άνθρωποι διαχειρίζονται και βιώνουν την απομόνωση και την περιθωριοποίηση που προκύπτει από μια μορφή αναπηρίας. Ο άτυχος Rani, σε αντίθεση με τον ευτυχισμένο Charles Delsol, χάνει το κορίτσι που αγαπάει.
6. La Jeune Fille à la voix de violon (Το κορίτσι με τη φωνή ενός βιολιού)
Στην περίπτωση αυτή, έχουμε ένα νεαρό κορίτσι που πάσχει από μια αναπηρία των φωνητικών της χορδών με αποτέλεσμα κάθε φορά που μιλάει να βγάζει από το στόμα της ήχους βιολιού. Ωστόσο στην περίπτωσή της δεν είναι η αγάπη που την θεραπεύει αλλά η απώλειά της. Το πρόβλημα εδώ είναι πως η μουσική της ιδιότητα θεωρείται ως απόκλιση, ως ασθένεια και ως πάθηση από τους άλλους (γονείς, γιατρούς, φίλους, συγγενείς). Για την ίδια, όμως, είναι ό,τι πιο βαθύ κρύβεται στην ψυχή της. Κι επειδή όποτε μιλάει νιώθει γυμνή και εκτεθειμένη, καταλήγει να προτιμά την αφωνία και τη μοναξιά. Όταν ο αγαπημένος της την προδίδει, πεθαίνει εντός της το ωραιότερο και μοναδικότερο στοιχείο του εαυτού της. Κι απομένει μόνο φαινομενικά "φυσιολογική" και αθεράπευτα απαρηγόρητη.
7. Les Suites d'une course (Η κατάληξη ενός ιππικού αγώνα)
Σε αυτήν την ιστορία παράλληλα με το στοιχείο της αποκτήνωσης συνυπάρχει ο φόνος. Είναι αυτή η εκδοχή του θανάτου, προμελετημένου ή εν βρασμώ ψυχής, που προκύπτει από τον ανθρώπινο εγωισμό. Ο πλούσιος και κακομαθημένος Sir Rufus Flox επιλέγει να ταυτιστεί με το άλογό του αλλά όταν εκείνο πνίγεται στον Σηκουάνα, αυτός επιλέγει να ζήσει και να μην το ακολουθήσει σε μια κοινή μοίρα. Ίσως να πρόκειται για το ίδιο άλογο που αναφέρεται στην "Άγνωστη του Σηκουάνα" (μάλλον όχι, εκείνο έφερε une selle d'amazone). Όπως και να έχει, ο Rufus Flox μεταμορφώνεται σε άλογο παρά τη θέλησή του και γίνεται το υποζύγιο της αρραβωνιαστικιάς του, μέχρι που εκείνη τον απατά. Η ζήλεια φέρνει την εκδικητική μανία με διπλό αποτέλεσμα: Αφενός το άλογο Rufus Flox σκοτώνει τη γυναίκα και τον εραστή της αφετέρου επιστρέφει στην αρχική ανθρώπινη μορφή του.
Η τελευταία φράση του κειμένου κόβεται στη μέση κι έτσι η απόδοση της δικαιοσύνης στο συγκεκριμένο διήγημα αναβάλλεται επ' αόριστον:
Il essaya d'enlever le mors et la gourmette, mais empêtré dans les courroies et les guides, ce n'était vraiment pas facile, d'autant plus que ses gestes étaient encore un peu chevalins et que.
Προσπάθησε να αφαιρέσει το χαλινάρι και την αλυσίδα, αλλά αυτό δεν ήταν εύκολο καθώς είχε μπλεχτεί στις λωρίδες και τα γκέμια, κι επιπλέον οι κινήσεις του ήταν ακόμα λιγάκι αλογίσιες κι επίσης.
8. La Piste et la Mare (Το μονοπάτι και η λίμνη).
Αν ο ζωώδης, εν βρασμώ, φόνος, έχει ένα ελαφρυντικό, ο προμελετημένος, αυτός που προκύπτει από τον ρατσισμό (το θύμα είναι ένας οικονομικός μετανάστης) και την ανθρώπινη απληστία πρέπει πάντα να τιμωρείται αυστηρά. Κι αν οι άνθρωποι δεν είναι διατεθειμένοι να επιδιώξουν την απόδοση της δικαιοσύνης, τότε υπάρχει κάτι άλλο, πάντα θα υπάρχει κάτι άλλο, πρέπει να υπάρχει κάτι άλλο, που να φανερώνει τον ένοχο ώστε να αποκαθίσταται η φυσική τάξη των πραγμάτων.
Το L'enfant de la haute mer έχει κυκλοφορήσει τρεις φορές στα ελληνικά, μάλλον πρόκειται για την ίδια μετάφραση, με τίτλο Το παιδί της ανοιχτής θάλασσας από την Ωκεανίδα το 1983, από τις εκδ. Λαβύρινθος το 1999 και από τις εκδ. Λαγουδέρα το 2007 αλλά δεν γνωρίζω αν αυτές οι εκδόσεις περιέχουν το σύνολο των διηγημάτων, μάλλον όχι, δεν τις έχω ελέγξει.
Vanité
Βαθμολογία: la constellation du Taureau/5 étoiles
Τα πλάσματα του Jules Supervielle είναι φτιαγμένα από εκείνη την σπάνια, ψιλή ύλη των ονείρων. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί τα όνειρα να γίνονται εφιάλτες, αλλά δεν πειράζει, γιατί, λίγο -πολύ, όλοι μας έχουμε έναν τρόπο για να δραπετεύουμε από τα όνειρά μας. Μπορούμε να επιστρέφουμε πίσω στην πραγματικότητα αφού αιωρηθούμε μέσα σε φανταστικούς ωκεανούς, σιωπηλούς βυθούς, ουράνια στερεώματα, πυκνά τροπικά δάση και αχανείς ερήμους γιατί το φυσικό μας σώμα βρίσκεται ασφαλές κάτω από τα ζεστά μας σκεπάσματα.
Όσα συναντούμε στις νυχτερινές περιπλανήσεις μας, τα αλλόκοτα παραμύθια του υποσυνειδήτου μας, συνήθως τα ξεχνάμε με μεγάλη ευκολία. Είναι ευαίσθητα στο φως της μέρας και χρειάζεται ένας διάμεσος - ένας ποιητής - προκειμένου να διασωθεί κάτι από την εύθραυστη υπόστασή τους. Γιατί νιώθω πως ο Supervielle έγραψε αυτές τις ιστορίες του προκειμένου κάποια μέρα να φτάσουν ως εμένα; Γιατί η λογοτεχνία του με κάνει να νιώθω μια βαθιά φιλία που όμοιά της έχω αισθανθεί μόνο για τα ζωντανά πλάσματα της πραγματικότητας; Ο θάνατος δεν έχει, δεν πρέπει να έχει, τίποτε το γοητευτικό αλλά ετούτοι εδώ οι πεθαμένοι αισθάνομαι πως είναι συγγενείς μου και τις ιστορίες τους τις ήξερα προτού να τις διαβάσω.
1. L'enfant de la haute mer (Το παιδί της ανοιχτής θάλασσας)
Ένα δωδεκάχρονο κορίτσι ζει ολομόναχο σε ένα χωριό που πλέει αόρατο μέσα στον Ατλαντικό Ωκεανό. Κάθε μέρα περιφέρεται στους υδάτινους δρόμους, παίζει, τρώει, πηγαίνει στο σχολείο, φροντίζει να επικρατεί η τάξη στον μικρό, ερημικό τόπο που την κρύβει από την πραγματικότητα και εξαφανίζεται από το οπτικό πεδίο των ναυτικών, όταν τυχαίνει να συναντά κάποιο περαστικό καράβι. Από που προέκυψε αυτός ο κόσμος και τι είδους ζωή είναι αυτή που γεννιέται μέσα από πράγματα και πρόσωπα πεθαμένα; Η ανάγκη του ανθρώπου να θυμάται είναι η αιτία που γεννά φαντάσματα, αντικατοπτρισμούς περασμένων υπάρξεων, οφθαλμαπάτες που φέρουν ψήγματα ανθρώπινων ψυχών.
Υπάρχουν τρεις ταινίες μικρού μήκους βασισμένες στο ανωτέρω διήγημα, οι δύο είναι κινουμένων σχεδίων: του Patrick Deniau παραγωγής 1984, και μιας ομάδας σκηνοθετών: Laetitia Gabrielli, Pierre Marteel, Mathieu Renoux, Max Tourret παραγωγής του 2003. Η τρίτη είναι μια δυσεύρετη ασπρόμαυρη ταινία του Roger Kahane παραγωγής 1968.
https://www.youtube.com/watch?v=2kiRM...
https://www.youtube.com/watch?v=w2PwR...
https://twitter.com/madelen_ina/statu...
Πρώτη δημοσίευση του L'enfant de la haute mer στο περιοδικό La Revue hebdomadaire : romans, histoire, voyages, ημ. εκδ. 16 Ιουνίου 1928, πηγή gallica
2. Le bœuf et l'âne de la crèche (Το βόδι και το γαϊδουράκι της φάτνης)
Ο Supervielle επιλέγει να διηγηθεί την ιστορία της γέννησης του Ιησού από την πλευρά των δύο ζώων. Οι φωνές τους είναι παιδικές και η σκέψη τους φέρει ένα ζωικό δέος, μια άκρα ταπείνωση που δεν μπορεί να υπαχθεί σε καμία από τις κατηγορίες της ανθρώπινης, πρακτικής και λογικής, σκέψης. Ωστόσο, από τα δύο ζώα, είναι το βόδι εκείνο που συνταράσσεται από την ένταση του θρησκευτικού φαινομένου σε σημείο εξουθένωσης και εκμηδένισης, η συναίσθηση της ανεπάρκειας απέναντι στο Θείο είναι μια μορφή αυτοκαταστροφής, ένα είδος αυτοκτονίας, γιατί η ύπαρξη απορροφάται από κάτι ανώτερο μέχρι να σβήσει:
Κάποια νύχτα ο αστερισμός του Ταύρου φύλαγε σκοπός πάνω από τη φάτνη, επάνω σε ένα κομμάτι μαύρου ουρανού. Το κόκκινο μάτι του Αλδεβαράν έλαμπε ωραίο και τρομερό, από πολύ κοντά. Και τα κέρατα, οι ταυρικές πλευρές, ήταν στολισμένες με γιγάντιους πολύτιμους λίθους. Το βόδι ένιωσε περηφάνεια για την τόση φροντίδα που περιέβαlλε το Βρέφος. Όλοι κοιμούνταν ειρηνικά, και το γαϊδουράκι με τα αυτιά κατεβασμένα, όλο σιγουριά. Όμως το βόδι, αν και ενισχυμένο από την υπερφυσική παρουσία του συγγενικού, φιλικού αστερισμού, ένιωσε να καταβάλλεται από αδυναμία. Αναλογιζόταν τις θυσίες που έκανε για το Βρέφος, για το άχρηστο ξενύχτι του, για τη γελοία προστασία του. "Άραγε να με βλέπει ο αστερισμός του Ταύρου;" αναρωτήθηκε. "Αυτό το μεγάλο κόκκινο, αστρικό μάτι που λάμπει τρομαχτικά, ξέρει πως βρίσκομαι εδώ; Αυτά τα αστέρια είναι τόσο ψηλά, τόσο μακρινά που δεν ξέρουμε καν κατά πούθε κοιτάζουν".
Αυτή η φαινομενικά naïf διήγηση είναι χρήσιμη για την κατανόηση του έργου του Supervielle. Η Carmen Mara στο άρθρο της με τίτλο Supervielle y la vaca (Ο Supervielle και η αγελάδα) αναφέρει πως η σημασία που δίνει ο Jules Supervielle σε αυτά τα ζώα έχει ως αφετηρία την παιδική του ηλικία και πηγάζει από τις estancias και τις αχανείς εκτάσεις της Πάμπας μέσα στις οποίες μεγάλωσε και οι οποίες του ενέπνευσαν ένα βίωμα και μια αίσθηση ελευθερίας. Σε ένα τομίδιο με τίτλο Uruguay αναφέρει πως "πάνω από όλα τα ζώα του κόσμου [...] αγαπώ τις αγελάδες της Πάμπας". Σε αυτά τα ζώα προσδίδει ανθρώπινες ιδιότητες και ευαισθησίες οι οποίες συχνά έρχονται σε αντιδιαστολή με την σκληρότητα και αδιαφορία των ανθρώπινων χαρακτήρων του. Για τον Supervielle είναι τα κατεξοχήν ζώα που μπορούν να διαθέτουν ανθρωπιά με τον ίδιο τρόπο που οι άνθρωποι μπορεί να εμφορούνται από ζωώδη ένστικτα.
(βλέπε σχετικά: José Pedro Diaz, Coloquio Supervielle: Actas del Coloquio Supervielle 25, 26 y 27 de octubre de 1995 Montevideo - Uruguay, εκδ. Ediciones de la Banda Oriental, Uruguay 1997, σελ. 51-6 και Jules Supervielle, Uruguay, εκδ. Emile-Paul Frères, 1928, σελ. 11-13).
3. L'Inconnue de la Seine (Η άγνωστη του Σηκουάνα)
Μια όμορφη, νεαρή κοπέλα πέφτει στο ποτάμι και πνίγεται. Το σώμα της ταξιδεύει στην επιφάνεια του νερού μέχρι τη στιγμή που ένα πλάσμα του βυθού την τραβάει μαζί του στην υποβρύχια κοινωνία των Ruisselants, είναι οι άνθρωποι των υδάτινων ρευμάτων, τα σώματά τους εκπέμπουν φωσφορίζοντα σήματα και με αυτά επικοινωνούν, έχουν ως ηγέτη τον Grand Mouillé (Μεγάλος Υγρός) και, δεμένες στους αστραγάλους τους, φέρουν μολύβδινες ράβδους προκειμένου να παραμένουν πάντα στον πυθμένα. Είναι οι ζωντανοί -πνιγμένοι, πλάσματα που συνεχίζουν την ύπαρξή τους μέσα στο μυστικό τους βασίλειο.
Η άγνωστη του Σηκουάνα είναι ένας Γαλλικός αστικός μύθος σχετικά με μια νέα, το πτώμα της οποίας ανασύρθηκε από τον ομώνυμο Παρισινό ποταμό, στα τέλη του 19ου αιώνα, και λόγω της σπάνιας ομορφιάς της κάποιος έφτιαξε ένα εκμαγείο - μάσκα θανάτου με γύψο αποτυπώνοντας τα χαρακτηριστικά της, για να διασώσει στην αιωνιότητα τη μοναδική ωραιότητα του προσώπου της. Η μειδιώσα όψη της συνέχισε να αναπαράγεται σε διακοσμητικά κειμήλια και το μυστήριο γύρω από τη μορφή της ενέπνευσε πολλούς λογοτέχνες και ποιητές. Μάλιστα μια δημοφιλής κούκλα καρδιοπνευμονικής ανάνηψης φέρει τα χαρακτηριστικά της.
4. Les Boiteux du ciel (Οι κουτσοί του ουρανού)
Σε έναν αχανή ουράνιο χώρο ζουν οι σκιές των ανθρώπων που πέθαναν στη γη. Είναι καμωμένοι από μια ψιλή, αέρινη ύλη, υποστάσεις χωρίς ουσία, ομοιώματα των ζωντανών εκδοχών τους που συνεχίζουν την ύπαρξή τους σε αυτό το μεταθανάτιο σύμπαν. Κάθε υλικό αντικείμενο της γης υπάρχει εκεί σαν αντικατοπτρισμός. Ανάμεσά τους ο ντροπαλός φοιτητής Charles Delsol, κουτσός και δειλός μέχρι θανάτου που όσο ζούσε δεν τόλμησε να εξομολογηθεί τα συναισθήματά του στο εξίσου κουτσό κορίτσι που του άρεσε. Όταν κι εκείνη πεθαίνει, ξανασυναντιούνται και η ιστορία τους έχει καλό τέλος, γιατί ο Supervielle αποφάσισε πως στην περίπτωσή τους αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία.
5. Rani (Ρανί)
Ένας ιθαγενής της Νότιας Αμερικής γίνεται cacique (βασιλιάς) της φυλής του καθώς καταφέρνει να νικήσει στη δοκιμασία της νηστείας. Καταπονημένος και εξαντλημένος από την ασιτία, λιποθυμά και πέφτει με το πρόσωπο στη φωτιά. Τώρα πλέον κανένας δεν τον θέλει εξαιτίας της παραμορφωμένης όψης του. Μέσα στη μοναξιά του τροπικού δάσους αποκτηνώνεται και στο τέλος επανέρχεται ως όφις, ως Ερπετό -των - ημερών - που - μας - απέμειναν - να - ζήσουμε (le-Serpent-des-jours-qui-nous-restent-à-vivre) προκειμένου να εξορίσει με τη σειρά του τον άκαρδο λαό του. Υπάρχει ένα ποίημα του Supervielle με τίτλο Le survivant (Ο επιζών) όπου γίνεται αναφορά στο ερπετό και σε άλλα κοσμογονικά θηρία της παιδικής του ηλικίας:
Et voici venir à moi des paisibles environs
Les bêtes de mon enfance et de la
Création
Et le tigre me voit tigre, le serpent me voit serpent,
Chacun reconnaît en moi son frère, son revenant.
Et l'abeille me fait signe de m'envoler avec elle
Et le lièvre qu'il connaît un gîte au creux de la terre
Où l'on ne peut pas mourir.
Κι εδώ μου παρουσιάζονται μέσα από τα ειρηνικά περίχωρα
τα θηρία της παιδικής μου ηλικίας και
της Δημιουργίας
Και η τίγρης με βλέπει ως τίγρη, το ερπετό με βλέπει ως ερπετό
το καθένα αναγνωρίζει μέσα σε μένα τον αδερφό του, το πνεύμα του.
Και η μέλισσα με καλεί να πετάξω μαζί της
και ο λαγός γνωρίζει μια κατοικία βαθιά μέσα στη γη
όπου κανένας δεν πεθαίνει.
Σε αυτήν την ιστορία δεν έχουμε ανθρωποποίηση κάποιου ζώου, αντιθέτως είναι ο άνθρωπος που μεταμορφώνεται σε κτήνος, όταν βιώνει την απόλυτη μοναξιά οπότε και χάνει όλες τις ανθρώπινες ιδιότητές του. Και η ιστορία του δεν είναι μια απλή ιστορία εκδίκησης α��λά μια ακραία ιστορία επιβίωσης κι εδώ ο θάνατος προκύπτει από την απώλεια της ανθρωπιάς, ο Rani πεθαίνει ως άνθρωπος προκειμένου να αναγεννηθεί ως αρχέγονο κοσμογονικό θηρίο. Μια ειδοποιός διαφορά αν��μεσα στην προηγούμενη ιστορία και σε ετούτη εδώ είναι ο τρόπος που οι άνθρωποι διαχειρίζονται και βιώνουν την απομόνωση και την περιθωριοποίηση που προκύπτει από μια μορφή αναπηρίας. Ο άτυχος Rani, σε αντίθεση με τον ευτυχισμένο Charles Delsol, χάνει το κορίτσι που αγαπάει.
6. La Jeune Fille à la voix de violon (Το κορίτσι με τη φωνή ενός βιολιού)
Στην περίπτωση αυτή, έχουμε ένα νεαρό κορίτσι που πάσχει από μια αναπηρία των φωνητικών της χορδών με αποτέλεσμα κάθε φορά που μιλάει να βγάζει από το στόμα της ήχους βιολιού. Ωστόσο στην περίπτωσή της δεν είναι η αγάπη που την θεραπεύει αλλά η απώλειά της. Το πρόβλημα εδώ είναι πως η μουσική της ιδιότητα θεωρείται ως απόκλιση, ως ασθένεια και ως πάθηση από τους άλλους (γονείς, γιατρούς, φίλους, συγγενείς). Για την ίδια, όμως, είναι ό,τι πιο βαθύ κρύβεται στην ψυχή της. Κι επειδή όποτε μιλάει νιώθει γυμνή και εκτεθειμένη, καταλήγει να προτιμά την αφωνία και τη μοναξιά. Όταν ο αγαπημένος της την προδίδει, πεθαίνει εντός της το ωραιότερο και μοναδικότερο στοιχείο του εαυτού της. Κι απομένει μόνο φαινομενικά "φυσιολογική" και αθεράπευτα απαρηγόρητη.
7. Les Suites d'une course (Η κατάληξη ενός ιππικού αγώνα)
Σε αυτήν την ιστορία παράλληλα με το στοιχείο της αποκτήνωσης συνυπάρχει ο φόνος. Είναι αυτή η εκδοχή του θανάτου, προμελετημένου ή εν βρασμώ ψυχής, που προκύπτει από τον ανθρώπινο εγωισμό. Ο πλούσιος και κακομαθημένος Sir Rufus Flox επιλέγει να ταυτιστεί με το άλογό του αλλά όταν εκείνο πνίγεται στον Σηκουάνα, αυτός επιλέγει να ζήσει και να μην το ακολουθήσει σε μια κοινή μοίρα. Ίσως να πρόκειται για το ίδιο άλογο που αναφέρεται στην "Άγνωστη του Σηκουάνα" (μάλλον όχι, εκείνο έφερε une selle d'amazone). Όπως και να έχει, ο Rufus Flox μεταμορφώνεται σε άλογο παρά τη θέλησή του και γίνεται το υποζύγιο της αρραβωνιαστικιάς του, μέχρι που εκείνη τον απατά. Η ζήλεια φέρνει την εκδικητική μανία με διπλό αποτέλεσμα: Αφενός το άλογο Rufus Flox σκοτώνει τη γυναίκα και τον εραστή της αφετέρου επιστρέφει στην αρχική ανθρώπινη μορφή του.
Η τελευταία φράση του κειμένου κόβεται στη μέση κι έτσι η απόδοση της δικαιοσύνης στο συγκεκριμένο διήγημα αναβάλλεται επ' αόριστον:
Il essaya d'enlever le mors et la gourmette, mais empêtré dans les courroies et les guides, ce n'était vraiment pas facile, d'autant plus que ses gestes étaient encore un peu chevalins et que.
Προσπάθησε να αφαιρέσει το χαλινάρι και την αλυσίδα, αλλά αυτό δεν ήταν εύκολο καθώς είχε μπλεχτεί στις λωρίδες και τα γκέμια, κι επιπλέον οι κινήσεις του ήταν ακόμα λιγάκι αλογίσιες κι επίσης.
8. La Piste et la Mare (Το μονοπάτι και η λίμνη).
Αν ο ζωώδης, εν βρασμώ, φόνος, έχει ένα ελαφρυντικό, ο προμελετημένος, αυτός που προκύπτει από τον ρατσισμό (το θύμα είναι ένας οικονομικός μετανάστης) και την ανθρώπινη απληστία πρέπει πάντα να τιμωρείται αυστηρά. Κι αν οι άνθρωποι δεν είναι διατεθειμένοι να επιδιώξουν την απόδοση της δικαιοσύνης, τότε υπάρχει κάτι άλλο, πάντα θα υπάρχει κάτι άλλο, πρέπει να υπάρχει κάτι άλλο, που να φανερώνει τον ένοχο ώστε να αποκαθίσταται η φυσική τάξη των πραγμάτων.
Το L'enfant de la haute mer έχει κυκλοφορήσει τρεις φορές στα ελληνικά, μάλλον πρόκειται για την ίδια μετάφραση, με τίτλο Το παιδί της ανοιχτής θάλασσας από την Ωκεανίδα το 1983, από τις εκδ. Λαβύρινθος το 1999 και από τις εκδ. Λαγουδέρα το 2007 αλλά δεν γνωρίζω αν αυτές οι εκδόσεις περιέχουν το σύνολο των διηγημάτων, μάλλον όχι, δεν τις έχω ελέγξει.
Vanité
April 2, 2017
The short story collection I chose for my senior work translation project. My affection for it is largely due to the first (and title) story, which is very charming, but all the stories are interesting and the collection as a whole has a coherent feel to it, nostalgic and fantastical. It's going to be fun to translate.
ETA: my translation is linked on my public LinkedIn profile at https://www.linkedin.com/in/halliegam...
ETA: my translation is linked on my public LinkedIn profile at https://www.linkedin.com/in/halliegam...
May 27, 2020
Bien que l'on colle l'étiquette de surréaliste sur Jules Supervielle, je trouve que le style des huit nouvelles de "L'enfant de la haute mer" ressemble passablement à celui des "Diaboliques" de Barbey d'Aurevilly. Elles sont dérangeantes et dans plusieurs cas très macabres. On voit partout dans ce recueil la main d'un grand maitre. Néanmoins le volume est trop mince pour mériter plus que trois étoiles.
December 30, 2022
Ça parle de la mort mais c’est bizarre mais j’ai bien aimé mais j’ai rien compris mais c’était intéressant mais je vais faire des cauchemars mais je le recommande. J’ai mis trois étoiles de confusion.
March 19, 2025
Imaginative, dreamlike, bizarre. 2.5⭐️
In summary, we've had: a girl that may or may not exist in a floating town of equally unclear status in the ocean, a dead girl floating in the sea, a dead guy floating in the sky, a guy ending up dead in a pond. Also, the ox and the donkey at Jesus' crib (one of which dies), a young girl with the voice of a violin, a young Indian partaking in some sort of ritual (I believe he died at the end or at least some parts of him did not survive the story), and, finally, a man who becomes a horse (literally!).
I am glad that this was a very short read as I did not care sufficiently for any of these stories to actually look up and learn a few new words. My loss.
In summary, we've had: a girl that may or may not exist in a floating town of equally unclear status in the ocean, a dead girl floating in the sea, a dead guy floating in the sky, a guy ending up dead in a pond. Also, the ox and the donkey at Jesus' crib (one of which dies), a young girl with the voice of a violin, a young Indian partaking in some sort of ritual (I believe he died at the end or at least some parts of him did not survive the story), and, finally, a man who becomes a horse (literally!).
I am glad that this was a very short read as I did not care sufficiently for any of these stories to actually look up and learn a few new words. My loss.
February 5, 2024
Des nouvelles surréalistes, oniriques, avec la mer en sujet et la poésie en filigrane.
February 6, 2022
Un monde onirique pour une réflexion énigmatique sur la mort, la souffrance, la cruauté de certains hommes. Une petite touche d'amour dans "les boiteux du ciel". On sort de cette lecture avec un point d'interrogation dans la tête.
March 5, 2021
Mélancolique et onirique. A mi-chemin entre le réalisme magique des auteurs sud-américains et les romans roses d'érotisme grotesque japonais, ce "livre pour enfants" n'en est pas vraiment un, sauf pour prendre place bien méritée sur l'étagère de ces petits recueils des "histoires d'épouvante", que les bibliothécaires et les parents détestaient, et dont on raffolaient quand on était au collège et qu'on avait 11 ans.
Je voudrais ajouter, qu'avec le développement des jeux vidéo, ce volume retrouvera une vie nouvelle, car certains incidents sombres et dramatiques ici, en rappellent ce qu'on a tous vécu en jouant, mais vécu par le fait que le médium du jeu est un vie par correspondance interactive - souvent de façon comique et absurde, bien qu'avec les mêmes degrés de violence que dans ces récits.
Je voudrais ajouter, qu'avec le développement des jeux vidéo, ce volume retrouvera une vie nouvelle, car certains incidents sombres et dramatiques ici, en rappellent ce qu'on a tous vécu en jouant, mais vécu par le fait que le médium du jeu est un vie par correspondance interactive - souvent de façon comique et absurde, bien qu'avec les mêmes degrés de violence que dans ces récits.
April 12, 2016
Pour commencer, et c'est l'avantage que les livres auront toujours sur les versions numériques, j'ai eu un grand plaisir physique à le tenir dans mes mains. L'odeur des livres de la collection Livre de Poche, ceux des années 60 à 80, est inimitable, et leur jaunissement naturel est beau (légèrement plus foncé sur les bords). Et puis, petit cadeau, lorsque je l'ai feuilleté, s'en est échappé un ticket de métro ou de bus, poinçonné plusieurs fois, probablement de l'époque où des humains poinçonnaient les tickets comme dans la chanson de Gainsbourg. Salut à toi, précédent lecteur et usager des transports publics, peut-être mort à présent, j'espère que tu as aimé ta lecture autant que moi.
Cette collection de nouvelles est-elle classable? Je suppose qu'on pourrait la ranger avec les surréalistes, et certaines ont une bonne dose de naïveté, qui n'est qu'apparente. Supervielle aime les fantômes, pas tellement pour leur capacité à hanter les vivants, mais pour leur solitude, leurs douleurs irrésolues et, sans doute, la liberté qu'ils offrent à un auteur. La première nouvelle, celle qui donne son titre au recueil, est un exemple d'efficacité, avec un finale qui vous perce le cœur. Une autre parmi mes préférées est "Les suites d'une course", sur un homme qui se transforme en cheval, mais est-ce le cas? Supervielle ose rompre les fils de la logique interne dans cette nouvelle qui se termine d'ailleurs par une phrase inachevée (littéralement), quelque chose que je n'avais jamais vu faire auparavant.
Imaginatif, poétique et expérimental: ce recueil devrait plaire à ceux pour qui ces trois adjectifs sont des qualités. J'en suis.
Cette collection de nouvelles est-elle classable? Je suppose qu'on pourrait la ranger avec les surréalistes, et certaines ont une bonne dose de naïveté, qui n'est qu'apparente. Supervielle aime les fantômes, pas tellement pour leur capacité à hanter les vivants, mais pour leur solitude, leurs douleurs irrésolues et, sans doute, la liberté qu'ils offrent à un auteur. La première nouvelle, celle qui donne son titre au recueil, est un exemple d'efficacité, avec un finale qui vous perce le cœur. Une autre parmi mes préférées est "Les suites d'une course", sur un homme qui se transforme en cheval, mais est-ce le cas? Supervielle ose rompre les fils de la logique interne dans cette nouvelle qui se termine d'ailleurs par une phrase inachevée (littéralement), quelque chose que je n'avais jamais vu faire auparavant.
Imaginatif, poétique et expérimental: ce recueil devrait plaire à ceux pour qui ces trois adjectifs sont des qualités. J'en suis.
March 8, 2020
Un petit recueil comme on aime, amusant par la diversité des thèmes qu’il réunit, et ce brin du genre fantastique qu’il revêt.
De courtes nouvelles traitant de personnages en marge, délaissés, en décalage, perdus entre la vie et la mort, là où la fiction pure prend les devants.
L’Enfant de la Haute Mer
Un univers détaché de ce monde dépendant de liaisons humaines, de ressentiments et de vives émotions : Face à la mer, dans une contrée lointaine et méconnue, avide de rencontres et de palpitations humaines, une petite fillette gisant dans une terre sans relief, sans passé, sans appartenance aucune.
Une enfant qui mène son train de vie quotidien en aspirant à voir ressurgir une présence, quelque part, voguant dans l’océan, à l’image d’un souvenir émanant d’un malheureux père de sa fille décédée, attaché à la mer et à ses plaisirs, et à toutes les péripéties émotives qui en découlent.
Le Bœuf et l’Âne de la Crèche
Un récit fantastique touchant à la Nativité Chrétienne, narré sur fonds de représentations divines parlantes, et semble si long par l’émerveillement qu’il suscite, au travers des personnages du « Bœuf » et de « l’Âne » qui couvrent de leur tendre œil et bienveillance l’enfant qu’est Jésus.
Un fragment de temps et des attributs religieux sont réunis dans cette nouvelle, dont les dialogues forment matière à réflexion sur la réalité du Monde et de la foi chrétienne.
L’Inconnue de la Seine
Un au-delà imaginaire baigné dans de profondes eaux, ou quand la mort prend des teintes inhabituelles.
C’est dans le confus induit par la mort que l’on retrouve une jeune noyée, s’imaginant s’attacher à la surface (la vie) alors qu’elle s’enlise sans relâche dans un gouffre imprécis, à la croisée de chemins avec d’autres noyés qui se sont appropriés le côté éphémère et obscur de la mer pour en faire un univers.
Des inspirations éclectiques que procure la lecture de cette nouvelle et un drame autrement remodelé qui fait rêver.
Les Boiteux du Ciel
Intrigant récit, fruit d’une imagination obscure tissée autour du désespoir induit par une vie amoureuse avortée à mi-chemin débouchant sur le monde des ombres.
A la croisée du réel, l’irréel jette son voile sur des âmes ayant traversé l’autre fil, avec de grandes ambitions pour renouer avec le passé mortel.
Boiteuse est cette représentation narrative d’un amour entre un mort et une vivante, pourchassés par les relents de vagues souvenirs d’admiration inopportune. Et de ces ombres qui lorgnent toujours le ressuscitement.
Rani
Supervielle se balance d’un univers à l’autre et nous invite dans cette nouvelle à une aventure en Inde, avec « Rani », un individu renié par sa tribu, jeté au danger sans repentir, couvert de honte, ayant perdu sa bien-aimée et s’étant enveloppé d’une horrible laideur à la suite d’un accident.
Ecarté de sa tribu donc, il renoue en profondeur avec la nature et s’en inspire pour développement un trait de vengeance incroyable à l’égal de ses pairs, et de cette horreur qu’il suscita auprès d’eux à son retour.
La Jeune Fille à la Voix de Violon
Une des nouvelles les plus loufoques de ce recueil, et cette fille à la voix mélodieuse de violon.
Un fait bizarre et incompréhensible qui lui arrive donc, et qui l’empêche de vivre ses relations sociales dans l’étendue de leur spontanéité, quand apparut le sauveur magique qui donna au timbre de sa voix son cachet ordinaire.
Et le regret d’avoir secrètement lié la mélodie à l’amour...
Les Suites d’une Course
Le titre sonne un mal à venir après coup : Une course effrénée qui conduit à un drame inévitable, et d’où naît une terrible vengeance.
Sir-Rufus qui noya son cheval dans le Seine après une maudite course, et la hantise chevaline qui le prit et le réprimanda, avant de tourner ce drame passé en vengeance assurée.
Et de voir Sir-Rufus se transformer petit à petit en cheval, et de se voir adopter par son ex-fiancée avant de voir surgir un mal nouveau !
La Piste et la Mare
Et l’on clôture la lecture de ce recueil sur une scène de crime !
Dans un endroit tout à fait désert et méconnu se trouve une ferme aux propriétaires rustres, et s’y rend un vagabond turc à la recherche d’hospitalité.
Un récit dont les émanations sont emplies de crainte et d’animosité de la part des « hôtes » qui voient d’un mauvais œil la présence de ce turc dans leur domaine.
Celui-ci se verra assassiné et volé, et gisera dans la mare d’un côté pendant quelques jours afin qu’un chien ne vengeasse son âme.
De courtes nouvelles traitant de personnages en marge, délaissés, en décalage, perdus entre la vie et la mort, là où la fiction pure prend les devants.
L’Enfant de la Haute Mer
Un univers détaché de ce monde dépendant de liaisons humaines, de ressentiments et de vives émotions : Face à la mer, dans une contrée lointaine et méconnue, avide de rencontres et de palpitations humaines, une petite fillette gisant dans une terre sans relief, sans passé, sans appartenance aucune.
Une enfant qui mène son train de vie quotidien en aspirant à voir ressurgir une présence, quelque part, voguant dans l’océan, à l’image d’un souvenir émanant d’un malheureux père de sa fille décédée, attaché à la mer et à ses plaisirs, et à toutes les péripéties émotives qui en découlent.
Le Bœuf et l’Âne de la Crèche
Un récit fantastique touchant à la Nativité Chrétienne, narré sur fonds de représentations divines parlantes, et semble si long par l’émerveillement qu’il suscite, au travers des personnages du « Bœuf » et de « l’Âne » qui couvrent de leur tendre œil et bienveillance l’enfant qu’est Jésus.
Un fragment de temps et des attributs religieux sont réunis dans cette nouvelle, dont les dialogues forment matière à réflexion sur la réalité du Monde et de la foi chrétienne.
L’Inconnue de la Seine
Un au-delà imaginaire baigné dans de profondes eaux, ou quand la mort prend des teintes inhabituelles.
C’est dans le confus induit par la mort que l’on retrouve une jeune noyée, s’imaginant s’attacher à la surface (la vie) alors qu’elle s’enlise sans relâche dans un gouffre imprécis, à la croisée de chemins avec d’autres noyés qui se sont appropriés le côté éphémère et obscur de la mer pour en faire un univers.
Des inspirations éclectiques que procure la lecture de cette nouvelle et un drame autrement remodelé qui fait rêver.
Les Boiteux du Ciel
Intrigant récit, fruit d’une imagination obscure tissée autour du désespoir induit par une vie amoureuse avortée à mi-chemin débouchant sur le monde des ombres.
A la croisée du réel, l’irréel jette son voile sur des âmes ayant traversé l’autre fil, avec de grandes ambitions pour renouer avec le passé mortel.
Boiteuse est cette représentation narrative d’un amour entre un mort et une vivante, pourchassés par les relents de vagues souvenirs d’admiration inopportune. Et de ces ombres qui lorgnent toujours le ressuscitement.
Rani
Supervielle se balance d’un univers à l’autre et nous invite dans cette nouvelle à une aventure en Inde, avec « Rani », un individu renié par sa tribu, jeté au danger sans repentir, couvert de honte, ayant perdu sa bien-aimée et s’étant enveloppé d’une horrible laideur à la suite d’un accident.
Ecarté de sa tribu donc, il renoue en profondeur avec la nature et s’en inspire pour développement un trait de vengeance incroyable à l’égal de ses pairs, et de cette horreur qu’il suscita auprès d’eux à son retour.
La Jeune Fille à la Voix de Violon
Une des nouvelles les plus loufoques de ce recueil, et cette fille à la voix mélodieuse de violon.
Un fait bizarre et incompréhensible qui lui arrive donc, et qui l’empêche de vivre ses relations sociales dans l’étendue de leur spontanéité, quand apparut le sauveur magique qui donna au timbre de sa voix son cachet ordinaire.
Et le regret d’avoir secrètement lié la mélodie à l’amour...
Les Suites d’une Course
Le titre sonne un mal à venir après coup : Une course effrénée qui conduit à un drame inévitable, et d’où naît une terrible vengeance.
Sir-Rufus qui noya son cheval dans le Seine après une maudite course, et la hantise chevaline qui le prit et le réprimanda, avant de tourner ce drame passé en vengeance assurée.
Et de voir Sir-Rufus se transformer petit à petit en cheval, et de se voir adopter par son ex-fiancée avant de voir surgir un mal nouveau !
La Piste et la Mare
Et l’on clôture la lecture de ce recueil sur une scène de crime !
Dans un endroit tout à fait désert et méconnu se trouve une ferme aux propriétaires rustres, et s’y rend un vagabond turc à la recherche d’hospitalité.
Un récit dont les émanations sont emplies de crainte et d’animosité de la part des « hôtes » qui voient d’un mauvais œil la présence de ce turc dans leur domaine.
Celui-ci se verra assassiné et volé, et gisera dans la mare d’un côté pendant quelques jours afin qu’un chien ne vengeasse son âme.
March 27, 2025
J'ai absolument adoré "L'enfant de la haute mer"! Si poétique et surréaliste... et si triste. Quelqu'un sait-il où je pourrais trouver une traduction en anglais de cette nouvelle?
Je connais un peu le français, mais pas assez pour naviguer les eaux littéraires profondes de Jules Supervielle. J'aimerais vraiment lire ses autres histoires. J'ai découvert cet auteur en lisant deux de ses nouvelles traduites en roumain (dans une anthologie). Il est dommage que Supervielle soit inconnu des lecteurs roumains... Je sais que certains de ses poèmes et nouvelles ont été traduits en anglais, mais je ne peux commander le livre qu'en Amérique, ce qui est malheureusement très cher.
Update: Thanks to Le vagabonde des étoiles (website), I found a few other stories by Superviielle (I am obviously still under the spell of a powerful "coup de foundre littéraire":) I used quite a good online translator plus my own feeble knowledge of French (I might go back to learning French) so I could enjoy the tumultous beauty of "L'Inconnue de la Seine" and "Les Suites d'une course".
In the first story, a mysterious drowned woman discovers a whole new world in the ocean's depths, where other drowned people "live" (in a manner of speaking). The Great Wet One (rough translation) ties her leg to "an anchor" so that she is not tempted to visit her old world and forget her new mortal state. She is reluctantly allowed to wear her fancy dress (all the other are naked), the only thing that keeps her tied to her old self, to womanhood... She lives isolated, and soon, the drowned women start giving her the cold shoulder because she's different.
In "Les Suites d'une course", a horse racer discovers that as a result of an accident during a race, he has started to literally see through the eyes of his dead horse. Slowly but surely, he becomes the horse, he transforms completely. His fiancé doesn't seem to mind this very much (it's a surrealist story, after all), and the man does not mind carrying her around. Unfortunately, there are still traces of humanness in him...and not the good kind. His ex-fiancé meets another man who was about to take his own life. But hey, life is short, and a new love makes it worth living. However, the horse-fiance is not so happy about their affair...*suspense music*
I also read some of Supervielle's wonderful poems. I am definitely in love with this writer.
Je connais un peu le français, mais pas assez pour naviguer les eaux littéraires profondes de Jules Supervielle. J'aimerais vraiment lire ses autres histoires. J'ai découvert cet auteur en lisant deux de ses nouvelles traduites en roumain (dans une anthologie). Il est dommage que Supervielle soit inconnu des lecteurs roumains... Je sais que certains de ses poèmes et nouvelles ont été traduits en anglais, mais je ne peux commander le livre qu'en Amérique, ce qui est malheureusement très cher.
Update: Thanks to Le vagabonde des étoiles (website), I found a few other stories by Superviielle (I am obviously still under the spell of a powerful "coup de foundre littéraire":) I used quite a good online translator plus my own feeble knowledge of French (I might go back to learning French) so I could enjoy the tumultous beauty of "L'Inconnue de la Seine" and "Les Suites d'une course".
In the first story, a mysterious drowned woman discovers a whole new world in the ocean's depths, where other drowned people "live" (in a manner of speaking). The Great Wet One (rough translation) ties her leg to "an anchor" so that she is not tempted to visit her old world and forget her new mortal state. She is reluctantly allowed to wear her fancy dress (all the other are naked), the only thing that keeps her tied to her old self, to womanhood... She lives isolated, and soon, the drowned women start giving her the cold shoulder because she's different.
In "Les Suites d'une course", a horse racer discovers that as a result of an accident during a race, he has started to literally see through the eyes of his dead horse. Slowly but surely, he becomes the horse, he transforms completely. His fiancé doesn't seem to mind this very much (it's a surrealist story, after all), and the man does not mind carrying her around. Unfortunately, there are still traces of humanness in him...and not the good kind. His ex-fiancé meets another man who was about to take his own life. But hey, life is short, and a new love makes it worth living. However, the horse-fiance is not so happy about their affair...*suspense music*
I also read some of Supervielle's wonderful poems. I am definitely in love with this writer.
October 22, 2023
Quel étrange petit livre que celui-là, ouf!! Il s'agit d'un recueil de contes pour adultes - en ce sens qu'y intervient le merveilleux mais qu'ils parlent presque tous de morts - écrits dans les années 1920, par un auteur français né en Uruguay. Il y a des images frappantes (qui aurait cru que j'aurais la gorge nouée parce que le boeuf de la crèche de Jésus meurt à la fin?), mais c'est écrit de manière un peu trop loufoque et dans un français un peu trop approximatif pour moi. Néanmoins, la premier nouvelle, "L'enfant de la haute mer", ainsi que 'L'Inconnue de la Seine' sont vraiment belles (c'est d'ailleurs en lisant le livre de Didier Blonde que j'ai eu envie d'aller lire ce recueil).
April 20, 2020
C'est bizzare, emouvant, à des fois même comique.
D'après moi les meilleures histoires dedans sont les suivants:
L'Enfant de la haute mer
Les Boiteux du ciel
Ranis
La Piste et la Mare
C'était si convaincant que je ne pouvais pas m'arrêter en le lisant et donc je vais pas pouvoir donner des citations comme d'habitude.
Mais voilà, on peut y rien faire, et peut être cela veut dire plus que j'aurai pu éxpliquer avec des citations.
C'est un bon celui-ci.
D'après moi les meilleures histoires dedans sont les suivants:
L'Enfant de la haute mer
Les Boiteux du ciel
Ranis
La Piste et la Mare
C'était si convaincant que je ne pouvais pas m'arrêter en le lisant et donc je vais pas pouvoir donner des citations comme d'habitude.
Mais voilà, on peut y rien faire, et peut être cela veut dire plus que j'aurai pu éxpliquer avec des citations.
C'est un bon celui-ci.
June 1, 2020
J'ai beaucoup aimé la première histoire, l'enfant de la haute mer. Par la suite.... pas vraiment, mis a part peut-être les boiteux du ciel. La pire? Le boeuf et Jesus.... celle-la je ne l'ai vraiment pas aimé.
November 11, 2024
Petit recueil de nouvelles fort sympathique.
Des récits brefs, captivants, emplis de merveilleux, d’humour et de mystère.
Une plume poétique, imagée et émotive.
Ticket pour un voyage ou sable pour un rêve, séjournez entre la mer et la mort.
Des récits brefs, captivants, emplis de merveilleux, d’humour et de mystère.
Une plume poétique, imagée et émotive.
Ticket pour un voyage ou sable pour un rêve, séjournez entre la mer et la mort.
November 21, 2019
El cuento principal me encanto, pero los demás, en general, no están a la altura del primero.
Read
December 9, 2021 This is a well written series of short stories. Nevertheless it did not appeal to me: its surrealist approach led me to feel that I had not really gone aware!
May 4, 2022
Supervieille est un visionnaire et nous retrouvons dans ce recueil de nouvelles une ambiance onirique et surréaliste à souhait. Si vous n’avez pas lu ses œuvres jusqu’à maintenant (comme c'était mon cas juste avant ce livre!) et vous aimez les situations décalées remplies de poésie, n'hésitez pas à ouvrir ces pages et plonger dans une dimension parallèle où des enfants de nulle part vous attendent, accompagnés par des chevaux qui hantent leurs propriétaires et des fantômes de chiens errants. Un délice surréaliste avec un savoir littéraire gourmand typique de l'Amérique Latine.
December 22, 2023
L'an et le boeuf sur la creche is an amazing Christmas story.
August 15, 2024
The first story is a 5 star!!! Beautiful!
Sadly the other stories are not that perfect
Sadly the other stories are not that perfect
December 21, 2024
Écrivain d'une imagination débordante. Fait des personnages des ceux qui d'habitude sont figurants. La vie est plus habitée qu'on ne le pense.
November 13, 2022
2.5*[شاید مشکل از من بود که نتونستم بفهمم و دوستش داشته باشم]
کودک پهنهی دریا
ژول سوپرویل
ترجمهی شراره شاکری
نشر قطره
۹۲ صفحه
کودک پهنهی دریا
ژول سوپرویل
ترجمهی شراره شاکری
نشر قطره
۹۲ صفحه
December 30, 2015
Poco conocía yo de Supervielle hasta este libro. Aunque conocido en Uruguay y Francia no se trata de un autor cuya obra se difunda seguido. El libro es una colección de cuentos fantásticos donde Supervielle nos lleva a mundos ganados por su imaginación para beneficio de los lectores. Con una narrativa simple, fluida, Supervielle nos pasea por lugares en el fondo del mar a la pampa Argentina, con situaciones a veces absurdas, a veces fantásticas, que generalmente esconden una reflexión y una conexión clave con la realidad. Esto fuerza al lector pensar, que tal vez, alguno de estos cuentos pudieron haber pasado, o estar por pasar en cualquier tiempo que uno se encuentre. Recomendable.
August 6, 2016
I read the English version of A Child of the High Seas. This was the link from the classics group I'm in. This is just to remind me of it. A Child of the High Seas was a beautifully written sad story. Loved it.
October 30, 2016
Le livre contient huit nouvelles et je n'en ai aimé que deux. Toutefois, aucune des six autres ne m'a déplu. Est-ce que je le recommanderais? Pourquoi pas, la lecture est courte, et ou est la limite de la réalité.
January 29, 2017
Intertextualidad
Menciones directas:
* Mención a los escritores Gaston Bonnier y Georges de Layens.
* Ambientes: Escolar, iglesia, océano, pueblo.
* Figuras fantásticas: Fantasma.
Menciones directas:
* Mención a los escritores Gaston Bonnier y Georges de Layens.
* Ambientes: Escolar, iglesia, océano, pueblo.
* Figuras fantásticas: Fantasma.
Displaying 1 - 27 of 27 reviews