Χρυσή Αυγή και Εκκλησία

by Σταύρος Ζουμπουλάκης

Το πρώτο από τα κείμενα του μικρού αυτού βιβλίου γράφτηκε τον Μάιο του 2012, την επαύριο της πρώτης μεγάλης εκλογικής επιτυχίας της Χρυσής Αυγής. Το δεύτερο σχετίζεται με τη βίαιη δημόσια εμφάνισή της προς υπεράσπιση της Ορθοδοξίας, με αφορμή τη θεατρική παράσταση του Corpus Christi στην Αθήνα. Η οπτική του κειμένου αυτού, που έχει ως θέμα του τη βλασφημία, ορίζει την οπτική και των άλλων τεσσάρων κειμένων που ακολουθούν: η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, η παγανιστική, αντισημιτική, αντιισλαμική και ό,τι άλλο κακό βάλει ο νους του ανθρώπου, είναι ταυτόχρονα και μια αντιχριστιανική οργάνωση. Την οργάνωση αυτή έχει ως εκ τούτου υποχρέωση, αρχικώς και κυρίως, να την καταγγείλει ρητά και να την αποδοκιμάσει η ίδια η Εκκλησία. Παράλληλα εξηγούνται και οι λόγοι για τους οποίους δυσκολεύεται να το κάνει.
Στα έξι αυτά κείμενα πρόσθεσα δύο παλαιότερα για τον Ορθόδοξο αντισημιτισμό και φονταμενταλισμό, γιατί έκρινα ότι το πνευματικό κλίμα που περιγράφουν φωτίζει τους λόγους οι οποίοι εμποδίζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία να αποδοκιμάσει δίχως περιφράσεις τη Χρυσή Αυγή.
Μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης και τον κοινωνικό πόνο της ανεργίας, πολλοί είναι εκείνοι που υποτιμούν σήμερα τον κίνδυνο της Χρυσής Αυγής. Κάνουν λάθος. Όταν η νεοναζιστική μπόρα περάσει, ας μη θεωρήσουν πάντως ότι είχαν δίκιο που δεν ανησυχούσαν. Η μπόρα τούτη θα περάσει, επειδή ορισμένοι άλλοι, μέσα στην ίδια αυτή δίνη, δεν την υποτίμησαν μα την αντιπάλεψαν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

120 pages, Paperback

First published February 1, 2013

About the author

O Σταύρος Ζουμπουλάκης γεννήθηκε το 1953 στη Συκιά Λακωνίας. Σπούδασε νομική και φιλολογία στην Αθήνα και φιλοσοφία στο Παρίσι. Δίδαξε πολλά χρόνια στη μέση εκπαίδευση. Από το 1998 ως το 2012 ήταν διευθυντής του περιοδικού "Νέα Εστία". Είναι πρόεδρος, από το 2008, του Δ.Σ. του βιβλικού ιδρύματος "Άρτος Ζωής".

Reviews

[Pinko Palest · Rating 2 out of 5]

χρήσιμο για οσους δεν έχουν ιδέα για το θέμα και ανήκουν σε πιο συντηρητικούς κύκλους (πχ φαίνεται αυτό να διάβασε και να πήρε στοιχεία για τη ΧΑ ο Επίσκοπος Πειραιώς). Για ολους τους υπόλοιπους, τα βιβλία του Δημήτρη Ψαρρά προσφέρουν πολύ περισσότερα

[Mz · Rating 4 out of 5]

Το βιβλίο Χρυσή Αυγή και Εκκλησία είναι συλλογή οκτώ κειμένων του Σταύρου Ζουμπουλάκη, αφιερωμένο στο ομώνυμο νεοελληνικό κόμμα. Όλα τα κείμενα διατρέχονται από μια κοινή και σαφής θέση: η Χρυσή Αυγή είναι νεοναζιστικό μόρφωμα που κάνει εγκληματικές πράξεις στηριζόμενη στον ανθρώπινο φόβο, ενώ συγχρόνως καπηλεύεται τις παραδοσιακές ελληνικές αξίες της πατρίδας και της Ορθοδοξίας.
Η αντιμετώπιση που προτείνει ο συγγραφέας είναι να καταδικαστεί η Χρυσή Αυγή από τους φορείς των συντηρητικών και παραδοσιακών θεσμών, και κυρίως από την Εκκλησία της Ελλάδος. Ο συγγραφέας όμως συνεχίζει και αναλύει τις αιτίες της εισόδου της Χρυσής Αυγής στην ελληνική Βουλή, κατά τις 6 Μαϊου 2012, με ποσοστά της τάξης του 7%. Τις συμπτύσσει σε τρεις: το μεταναστευτικό πρόβλημα, η οικονομική κρίση, και η γενικότερη ενίσχυση της Ακροδεξιάς ιδεολογίας στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, ως συνέπεια των δύο προηγουμένων. Ο συγγραφέας ερευνά ακόμη τους λόγους που φασιστικά μορφώματα όπως η Χρυσή Αυγή βρίσκουν τέτοια απήχηση μέσα στην Εκκλησία, αν και στις ιδέες τους είναι ριζικά αντίθετες από εκείνη. Κύριο αίτιο αυτού είναι η ιστορική αντίθεση της Εκκλησίας στο κομουνιστικό μπλοκ κατά τον 20ό αιώνα, που είχε ως αποτέλεσμα τη συμμαχία της με ακροδεξιά μορφώματα και σε τελική ανάλυση, την ταύτισή της με τη συνθηματολογία της Χούντας των Συνταγματαρχών. Μάλιστα, η Εκκλησία ακόμη δεν έχει αποκαθαρθεί από τέτοιου είδους απόψεις και πολλοί ιεράρχες της είναι τουλάχιστον θετικά προσκείμενοι (πχ Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ).
Ο Ζουμπουλάκης προτείνει τη ριζική και ανανεωτική αυτοκριτική της Εκκλησίας με βάση τα δημοκρατικά ιδεώδη της ανεκτικότητας και την απόρριψη του φονταμενταλισμού και κάθε είδους λογοκρισίας εκ μέρους της. Ουσιαστικά, υποστηρίζει ότι η Χρυσή Αυγή πρέπει να καταδικαστεί ομόφωνα από την Εκκλησία ως νεοναζιστική εγκληματική οργάνωση, ώστε να χάσει το περιεχόμενο που εκπροσωπεί στις συνειδήσεις πολλών νεοελλήνων.