Samlede noveller

by Tove Ditlevsen

Genudgivelse i paperback. Samlede noveller indeholder Tove Ditlevsens fire novellesamlinger Den fulde frihed (1946), Dommeren (1948), Paraplyen (1952) og Den onde lykke (1963), nu samlet i ét bind.

Genres: Short Stories, Fiction, Denmark, Stories, Danish, Classics, Scandinavian Literature

512 pages, Paperback

First published January 1, 1998

About the author

Tove Ditlevsen var en dansk forfatter, som hentede inspiration i sit eget liv som kvinde. I sin digtning og som yndet brevkasseredaktør i Familie Journalen udfoldede hun en dyb psykologisk indsigt i moderne kvinders splittede liv. Hendes evne til at udtrykke sammensatte følelser i et enkelt og smukt sprog fik betydning for flere generationer af læsere.

Reviews

[Nikola]

DNF 50%
Przeczytałam połowę i zapadło mi w pamięć jedno opowiadanie.
Nie mam ochoty tego dalej ciągnąć, więc żeby nie psuć sobie obrazu twórczości Ditlevsen, porzucam.

[Ania · Rating 5 out of 5]

„Trochę tak, jakby ciągle była niewinna, a jej serce należało zdobywać stale od nowa. Ta miłość, którą do niej żywiłem, miała być może w sobie cień miłości ojcowskiej, ponieważ Grete wydawała się do tego stopnia uzależniona ode mnie, że nie mogłem pojąć, jak sobie radziła w życiu przed tym popołudniem, gdy po powrocie do domu z miasta zastałem ją siedzącą na mojej kanapie.”

Co takiego mają w sobie te opowiadania, że aż tak mnie wciągnęły? Może to to, że każde z nich rozpoczyna się zdaniem, którego nie sposób zapomnieć? Zdaniem, które po prostu nie pozwala przestać czytać. A może fakt, że to teksty o zwykłych ludziach ze zwykłymi problemami? A może to po prostu niesowity styl Ditlevsen, tak delikatny i zwyczajny, że można się w nim bez problemu zatracić?

To jest po prostu niesamowite, genialne i cudowne! Jeśli chcecie poczytać o zwykłych ludziach, o codziennych problemach i o niewygodnych uczuciach to czytajcie „Moja żona nie tańczy”. Koniecznie!

„Dni mijają, a w człowieku coś zostaje. Rozmawia się o różnych sprawach i nagle niektóre słowa po porostu się objawiają, chociaż wcześniej mogły zostać użyte w innym znaczeniu. Ale dają się zastosować. Ogrzewają na zimnie. Biorą się nie wiadomo skąd. Po prostu są. Człowiek je sobie przyswaja.”

„Jej zmysły zalała zimna nienawiść. On tam siedzi, o niczym nie mając pojęcia, i czeka na wieczorne przyjemności. Nie żeby komukolwiek cokolwiek zarzucać. Ale kiedy człowiek czuje się zdradzony, to jest zdradzony.”

Tłumaczenie Iwona Zimnicka

[spillingthematcha · Rating 2 out of 5]

Niestety te opowiadania nie trafiły w mój gust.

[Aleksandra Pasek · Rating 5 out of 5]

Zawsze jest później, niż się człowiekowi wydaje.

[Elwira Księgarka na regale · Rating 5 out of 5]

Bohaterowie opowiadań Tove duszeni są przez oczekiwania innych. Zapętlają się na ich szyjach sznury zobowiązań. Stary ojciec wpędzony w przymus podziękowania za sprezentowany przez dzieci ogródek działkowy.
Młody wdowiec po żonie zmarłej w skutek nieudanej aborcji, od którego oczekuje się widocznych oznak żałoby.
Kobiety, od których wymaga się wierności, kiedy wrzeszczy w nich zew wolności.
Mężczyzna, od którego oczekuje się bycia szczęśliwym, a nie ma dnia, który by go nie uwierał, więc udawać nie potrafi.

Opowiadania i sposób pisania Tove trudno zamknąć w łatwo definiowalnej klamrze.
To nie jest lekkie pióro, to pisanie pełne zgryzot i bólu istnienia, które krzyczy o zmianę, ale wie, że jej nie dosięgnie.
Jak młoda kobieta poddająca się „torturze ondulacji”. Ta niepozorna czynność najlepiej obrazuje ramy, w które wciska bohaterów życie:

„Siedziała u fryzjera, a włosy smażyły się jej w maszynie do trwałej ondulacji. (…) Para z gotujących się wałków zebrana w krople ściekała jej po czole pokrytym czerwonymi plamami z gorąca i zdenerwowania, a bez łagodzącego obramowania miękkich zadbanych włosów rysy jej twarzy rozmywały się i kapitulowały przed zmęczeniem; kąciki ust zwisały, bruzdy ciągnące się od nasady nosa wydobywały się na powierzchnię jak złe myśli, a pełne napięcia oczy wypatrywały się w twarz w lekko różowawym lustrze, nasuwając skojarzenia ze średniowiecznymi torturami, którym poddawano czarownice.”

[Mihal · Rating 5 out of 5]

Książka przesłana na czytnik w ramach testów abonamentu Legimi. Otworzyłem tylko na chwilę i już nie dała się zamknąć, pochłonęła bez reszty. Musiałem zwolnić tempo by móc dłużej delektować się tą genialną prozą.

[ola ✶ cosmicreads · Rating 5 out of 5]

tove ditlevsen dotknęła i zawładnęła moją duszą i umysłem, już nic nie będzie takie samo, jak przed przeczytaniem tego zbioru. każde opowiadanie to nowe emocje, które pragną zająć więcej czasu, ale nie mają na to miejsca, bo już za kilka stron muszą ustąpić miejsca kolejnym. co za wspaniała rzecz! szybko wskakuje do ulubieńców życia.

[Między sklejonymi kartkami · Rating 3 out of 5]

Zawsze jestem zdziwiona, gdy sięgam po wybór opowiadań z całej kariery danej osoby piszący i otrzymuję zbiór tak jednolity jak "Moja żona nie tańczy".

Ludzie nie znajdują szczęścia w związkach, z uwagi na społeczne konwenanse zbyt szybko przeistaczające się w małżeństwa, a ich relacje najlepiej opisuje wypowiedź jednej z bohaterek "Dobrego interesu": "Nie znamy nawet, tych, których poślubiliśmy" (s. 220). Mężowie i żony zdradzają się, wchodzą w kolejne związki, które nie gwarantują szczęścia. Prze decyzje rodziców cierpią dzieci. Kobiety z klasy średniej pozbawione są charakteru i praktycznych umiejętności mogących im przydać się do czegokolwiek innego niż rola żony. Awans społeczny powoduje wrażenie niedopasowania i resentymentu.

I nie zrozumcie mnie źle, to jest elegancka proza pełna ciekawych, zniuansowanych portretów - dlatego ani przez moment nie zwątpiłam, czy chcę skończyć książkę. Jednak to międlenie tych samych tematów i jednolita atmosfera ostatecznie trochę mnie zmęczyły i rozczarowały po wcześniejszej lekturze "Ulicy dzieciństwa" i "Trylogii kopenhaskiej". Pojedyncze opowiadania zapadły mi w pamięć ("Złotokap", "Moja żona nie tańczy", "Finka", "Pomarańcze" czy "Młoda dziewczyna zostaje babcią"), ale pozostałe już teraz zmywają mi się jedno z drugim.

[katrus. · Rating 5 out of 5]

Tove z niesamowitą precyzją obnaża prawdziwe emocje ludzi. Często osób będących w romantycznych związkach. Odziera je z wszystkich pozorów i zagląda pod powierzchnię. Pokazuje nam swoich bohaterów w zwykłych codziennych sytuacjach i skupia się na buzujących w nich emocjach. Kreśli skomplikowaną siatkę oddziaływania na siebie bliskich osób. A wszystko to robi po mistrzowsku. Trafiła do mojej wrażliwości jak mało kto. Do tego, to bardzo równy zbiór opowiadań. Trafiło się kilka słabszych, ale każde trzyma poziom. Jestem kupiona, zachwycona i chcę więcej tego typu lektur!

[sommarbinka · Rating 4 out of 5]

alternatywny tytuł: gorzkie czekoladki tove ditlevsen. takie właśnie były te opowiadania – malutkie parabolki, kilkustronicowe mikroświaty, kolejne obrazy przegranych walk. co ciekawe, prawie każde opowiadanie było dobre, a to się chyba żadko (MAHRHDHHDHDHDJDJJDJDJDJJRJRHEJ zunia co??) rzadko zdarza się w takich zbiorach. mocne, trafne i poruszające, bardzo polecam (ale raczej tym, którzy czują się w porządku ze sobą, bo pocieszenia tu nie znajdziecie)

[estel · Rating 5 out of 5]

Kocham jej melancholię, celność, wnikliwość, umiejętność opisywania złożonych stanów psychicznych, no wszystko.

[Patrycja Krotowska]

Niestety, DNF, nie umiem się odnaleźć w tych opowiadaniach, choć powinnam.

[kociefutro · Rating 5 out of 5]

Zbiór opowiadań to nie taka znowu prosta sprawa i nie często się zdarza, że opowiadania są sobie równe. Zazwyczaj trochę nam się podoba, trochę nie, a trochę wydaje absurdalne jakby pisane przez innego autora/kę. Ale nie tu! Tu jest po prostu wybitnie. Czytając ten zbiór w niedługim czasie od czytania Trylogii widzę jak wiele jest tu nawiązań do życia Tove i jak niesamowicie te opowiadania się ze sobą łączą! Nie ma w nich nic z przypadku i choć niby zmyślone to uważam że tylko trochę a za to bardzo mocno inspirowane przeżyciami i emocjami Tove. Fenomenalne!!

Tove to jest dla mnie jedno z największych odkryć tego roku, ale i ogólnie. Jej wrażliwość i sposób postrzegania życia tak bardzo do mnie trafia i dotyka mnie w same najczulsze punkty.

[Paula · Rating 5 out of 5]

forma mikro opowiadań, z których każde zasługuje na film/etiudę

[Tosia Górecka · Rating 4 out of 5]

Tove marry me plis

[Inger Marie Morell · Rating 4 out of 5]

Sjovt nok har jeg ikke tidligere læst Tove Ditlevsen; bort set fra en dansk eksamen i folkeskolen, hvor jeg analyserede Appelsiner. Et par gode dokumentarudsendelser under corona-nedlukningen gav mig et puf, så jeg sprang ud i Samlede Noveller med næsten 50 noveller udgivet i årene 1946-1963. Her kredser Tove Ditlevsen om kvindelivet med de vilkår, følelser og udfordringer, der følger med. Dette i en tid, hvor kvinden typisk var defineret i kraft af sin ægtemand og rollen som mor. På trods heraf skriver Tove Ditlevsen ind til helt aktuelle menneskelige følelser og udfordringer, som stadig har betydning. Samlingen rummer nogle rigtig fine perler.

[Magdalena · Rating 4 out of 5]

To begin, I’m not a big fan of short stories in general. But this collection in particular struck a chord with me. In an excruciatingly poignant way, Ditlevsen depicts the private lives of ordinary people, predominantly women. Every now and then, we are forced to reflect on the impossibility of getting to know the other person and we follow characters treading the fine line between love and/or indifference. Anxiety and debilitatingly mundane routine. My takeaway from this reading: to a great extent hell is as much other people as ourselves, our inner turmoils, insecurities and weaknesses.

[Aleksandra]

Ogromne rozczarowanie.

[Zuzia · Rating 3 out of 5]

3.5

[Moniek · Rating 4 out of 5]

Nie wie, że temu, kogo kochamy, zawsze możemy pomóc.

Tove Ditlevsen ciężko jest zaufać i ocenić sprawiedliwie; może robić wrażenie drażniącej, jako skupisko niepokojących problemów, wobec których jako drugi członek społeczeństwa czujemy się bezsilnie. Na początku lektury odczuwałam wobec jej twórczości niesmak i brak satysfakcji, dopóki... nie wypowiedziałam ich na głos. Wyrzekłam to, przyjrzałam się biografii autorki i odnalazłam w niej klucz, a role się obróciły. Wróciłam do lektury ze świeższą głową i wtedy Ditlevsen wyraziła tę właśnie małą rzecz, dzięki której znalazłam między nami podobieństwo. Obie w pewnym momencie naszego życia czułyśmy się tak samo małe.

Moja żona nie tańczy. Opowiadania wybrane to historie o rodzinie, o dziecięcej bezsilności, desperacji i pragnieniach, ale też o roli rodzica. O odczuwaniu kobiecości, macierzyństwa oraz małżeństwa, które stawia kobiety przed ciężkimi próbami i chyba nigdy nie jest takie, jakiego oczekiwały. O złamanym sercu i sytuacjach, kiedy spotykamy się w połowie drogi z samotnością. O miłości i jej braku czy też wygaszaniu; o rozwodzie i zostawaniu samotną matką. A też o lęku i o wojnie, bo dużo utworów powstawało albo podczas II wojny światowej albo w latach po niej następujących.

Proza Ditlevsen, choć czasami dla mnie przegadana, jest niesamowicie intymna i szczera; daje świadectwo osób, które często uciszamy i zachęcamy do zamknięcia w sobie. To wyjątkowo ważny głos.

Bardzo dziękuję. To bardzo miło z państwa strony, ale moja żona nie tańczy.

[Iga · Rating 5 out of 5]

to było tak dobre

[Sandra Leszczyńska · Rating 3 out of 5]

Opowiadania z pierwszego zbioru niezwykłe, reszta niestety do mnie nie trafiła.

[Aleksandra · Rating 5 out of 5]

O matko, co jedno to lepsze. Czy myślę o tytułowym opowiadaniu od kilku tygodni? Być może.

[Ola · Rating 5 out of 5]

Wspaniała ❤️

[bamboshek · Rating 5 out of 5]

to jest genialne!

[Strzygucha · Rating 5 out of 5]

4,5

[Kingha · Rating 4 out of 5]

4,5

[Ignacy · Rating 5 out of 5]

Read it long time ago, but I was in awe. I was reading it in winter, and once I had it in a train. I was sitting back to the window and the light was so sharp, so bright. This kind of light is only in winter when the sun finally gets in front of the clouds. Icy blue of the sky and softly golden sun, its rays also pierced with cold. And such a joy, looking at the lighten up book by sun, in this shivering cold world. The book itself was also like that - or I remember it like that - of cold and pain. Love, cold and pain.

[Maja Matczewska · Rating 4 out of 5]

Niesamowite, choć monotematyczne opowiadania

[Basia Cabaj · Rating 5 out of 5]

Te opowiadania są piękne, pełne napięcia i bardzo współczesnych emocji, ale to, że jest ich tak dużo i tak krótkich, sprawiło, że ilość bodźców podczas czytania tego zbioru była zbliżona do ilości bodźców podczas przeglądania tik toka.