Kuidas käituksite teie, kui järsku tooks keegi tundmatu teile dokumendid, mis seaksid kahtluse alla teie päritolu, mis tõestaksid, et teie senine identiteet on olnud vale? Just nii juhtub katalaani kirjaniku Carme Riera romaani «Pool hingest» peategelasega, kes rahu leidmata asub jälgi ajama oma vanemate minevikus.
Otsingud viivad ta katalaanide sõjajärgse vastupanuliikumiseni, Pariisi, kus elas pagenduses tema vanaisa, Mallorcale, kust oli pärit tema isa, Albert Camus'ni, kes võib salapärasesse juhtumisse segatud olla. Need otsingud ületavad romaani piirid ja sunnivad kirjanikku abi paluma lugejatelt lootuses, et keegi oskab midagi öelda tema ema, Cecilia Balagueri kohta, kes 1960. aasta jaanuaris Hispaania-Prantsusmaa piirilinnas Portbous teadmata kadunuks jäi.
Carme Riera i Guilera (Palma, 12 de gener de 1948) és una catedràtica de literatura espanyola i escriptora mallorquina en llengua catalana. Es donà a conèixer l'any 1975 amb la publicació del llibre Te deix, amor, la mar com a penyora, considerat un best-seller de la literatura catalana.[1] Va ser escollida membre de la Real Academia Española a l'abril de 2012.
A good sentimental thriller, combining two different threads, past and present. Excellent reflection on identity and a beautiful game from the author to the reader on the narrative style.
Una lectura que no me ha aportado nada. No he entendido qué mensaje pretendía transmitirnos y no me ha parecido entretenida. La trama me ha aburrido y me ha costado mucho seguir leyendo porque el estilo no está bien pulido y la narración es confusa a causa de las oraciones largas.
Una lectura amena i relativament fàcil. M'ha entretingut i intrigat a l'hora. La narradora et fa partícip com lector al desenvolupament de la seva recerca sobre unes cartes que li arriben i que li fan qüestionar la seva identitat i aspectes del seu passat. M'ha agradat el to dubitatiu i vacil.lant. Explora en comptes d'afirmar... No és un llibre amb una gran profunditat ni planteja grans preguntes filosòfiques, els personatges són convincents sense encisar. Al capdavall un llibre original i amè però no et canviarà la vida.
Como comentan en otras reseñas, algunas frases resultan excesivamente largas. Te pierdes un poco y no sabes qué estás leyendo. La historia es entretenida y hacia la mitad del libro se acelera. Es fácil de leer. Me ha gustado la técnica de dirigirse directamente al lector, nunca había leído nada parecido.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Timpul dansa valsurile eşecului.".....peste memorie nu putem trece, fără ea suntem morţi. Memoria e sufletul oamenilor, poate de-aia n-am să mă opresc, am să continui să-mi caut cealaltă jumătate a sufletului." Alții sunt adepții uitãrii, ce-a fost nu mai conteazã, s-a dus.
O madonna mia. Che brutto. Parte bene ma poi diventa una purga immane. Ripete spesso le stesse cose e non è preciso in niente, è un turbinio di informazioni, supposizioni, viaggi, visite interminabili. Frasi troppo lunghe e confuse. NOOOOOOOOO.
Bona història però no he acabat d’entendre res. Molts salts, moltes dades històriques, però no m’ha enganxat. Què t’he de bo? Les descripcions d’indrets preciosos de Mallorca.
No me ha gustado. Primero, porque los libros ambientados en la dictadura no me atraen, y, segundo, porque tiene una forma de escribir que no me atrae nada.
Riera nas u ovom romanu pokušava zavesti direktno nam se obračajući i tražeći našu pomoć. Naime, nakon primitka jednog fascikla s pismima autorica/pripovjedačica kreće u istraživanje života svoje prerano preminule majke i svaka informacija joj je dragocjena pa tako moli čitatelje ako znaju išta o njenoj majci da joj obavezno jave. Moram priznati da ni nakon ponešto istraživanja na internetu nisam uspio shvatiti u kojoj mjeri se lik pripovjedačice podudara sa samom autoricom, no dojma sam da je u pitanju u potpunosti fikcionalno djelo. Pristup na koji se Riera odlučila u teoriji djeluje zanimljivo no ispada naporan i pretenciozan. Roman najbolje funkcionira nekad oko sredine kada autorica propitkuje pojmove identiteta, osobne povijesti i sjećanja, no taj dio nažalost traje prekratko. Zbrzano i neuvjerljivo razrješenje glavnog pitanja (tko je bio majčin tajni ljubavnik) te ista takva završnica dodatno kvare dojam koji ostavlja ovaj, inače vrlo tečan i što se tiče španjolske povijesti 20. stoljeća čak i informativan roman.
La veritat és que m'ha deixat força indiferent. Desconec si hi ha part autobiogràfica en aquest relat o és ficció disfressada de realitat. No obstant, no m'ha enganxat, tot i que tampoc considero que sigui una obra dolenta, en absolut.