. . . Ένα υποκείμενο δεν μπορεί να θέλει επιτέλους αυτό που επιθυμεί. Η επιθυμία, ως προς την εκδοχή της ζωής, του έρωτα, είναι οιδιπόδεια επιθυμία και αυτό είναι αναμφισβήτητο. . . Η ανάλυση βεβαίως αλλάζει τη σχέση με την επιθυμία αλλά όχι και τη δομή της. Και τι θα ήταν μια επιθυμία κυρίως ερωτική, που δεν θα όφειλε τίποτα στο Οιδιπόδειο; Τι θα μπορούσε να θεμελιώσει τους καθορισμούς της; Η αξία; Η ομορφιά; Και ποιος θα τους θεσπίσει; Στην άλλη εκδοχή της, η επιθυμία είναι επιθυμία θανάτου, και εδώ, όπως και στον έρωτα, είναι καλύτερα το υποκείμενο να συνεχίζει να μην θέλει αυτό που επιθυμεί, ώστε να επιθυμεί τις παρακαμπτηρίους. Ο Λακάν ορίζει την επιθυμία μέσω της μετωνυμίας, ως επιθυμία δυσκολίας και εκεί επίσης, η ανάλυση δεν της αλλάζει τη δομή.
Στα σημεία που δεν μιλάει με παραδείγματα είναι δύσκολο να τον ακολουθήσεις αν δεν είσαι γνώστης της λακανικής ψυχαναλυτικής ορολογίας. Ίσως θα μπορούσε να γίνει καλύτερη απόδοση στα Ελληνικά.