สถาปัตย(ฆาต)กรรมศาสตร์

by อาวุธ อังคาวุธ

เมื่อสถาปนิกหนุ่มต้องออกแบบเรือนหอให้กับแฟนเก่าที่ทิ้งเขาไปแต่งงานกับคนอื่น แต่จะเป็นอย่างไร เมื่อเรือนหอหลังนี้ถูกออกแบบเพื่อให้แฟนเก่าของเขาและสามีต้องหย่าร้างกัน เพื่อเขาจะได้เธอกลับคืนมา

“สถาปัตย(ฆาต)กรรมศาตร์” นวนิยายขนาดสั้นสะเทือนวงการสถาปนิก ผลงานของ “อาวุธ อังคาวุธ” สุดยอดนักวาด perspective ของเมืองไทย

104 pages, Paperback

First published October 1, 2015

Reviews

[RMN · Rating 4 out of 5]

เราคาดหวังถึงสิ่งที่เรียกว่าจิตวิทยาการออกแบบในนิยายเรื่องนี้มากกว่านี้ คืออย่างน้อยก็น่าจะให้ได้รู้ว่า หลังจากดีไซน์แบบนี้เข้าไปอยู่แล้วเป็นแบบนี้นะ เกิดเหตุการณ์แบบนั้นแบบนี้อะไรก็ว่าไป แต่การเล่าเรื่องผ่านมุมมองบุรุษที่หนึ่ง ทำให้เกิดความรู้สึกหมั่นไส้ในความมั่นหน้าของระวี ตัวเอกของเรื่องที่คิดว่าตนเองมีความเก่งประหนึ่งเป็นศาสดาของสถาปนิกทุกสถาบัน เพราะว่าเป็นมุมมองเพียงด้านเดียวจากตัวละคร มีแค่เพียงความเห็นจากมุมมองเดียว ทำให้ขาดอรรถรสบางอย่างไปอย่างน่าเสียดาย เพราะเราคิดว่าพล็อตแบบนี้น่าจะเล่าเรื่องให้คนอ่านได้รู้สึกเองว่าการออกแบบมันส่งผลอะไรกับชีวิตคนที่เข้าไปอยู่บ้าง มากกว่ามาเล่าว่าสรุปแล้วจุดจบมันเป็นแบบนี้นะ หากตั้งชื่อเรื่องแบบเดิมว่าบาปของระวี จะเข้ากับเนื้อเรื่องมากกว่า

** edit เพิ่มเติม **
หลังจากแงะซองจ.ม. ท้ายเล่มออกมาอ่านได้แล้ว ก็พบว่า ความพีคของทุกสิ่งทุกอย่างมันอยู่ตรงนี้!! กรุณาอ่านให้จบแล้วแงะซองจ.ม. ท้ายเล่มออกมาอ่านด้วยนะคะ ฮ่าๆๆ (+ เพิ่มให้ 1 ดาวจากจุดนี้เลย ^^)

ในเรื่องมีการสลับไปเล่าตอนที่ตัวละครไปสอนนักศึกษาสถาปัตย์ มีการพูดถึงความรู้ระดับญาณปัญญาซึ่งค่อนข้างเป็นเรื่องนามธรรมมากๆ คือถ้าตอนเรียนอ.สอนเราแบบนี้คงมึนตึ้บกันหมดแหงๆ ฮ่าๆๆ เราอ่านถึงตรงนี้แล้วคิดถึงหนังสือเรื่องโจนาทาน ลีฟวิงสตัน นางนวลขึ้นมาทันที ต่างกันตรงที่เรื่องนี้ไม่สามารถทำให้เราอินกับการเล่าเรื่องนี้ในเชิงสถาปัตยกรรมได้มากเท่ากับตอนที่อ่านโจนาทาน เพราะรู้สึกว่าตัวละครเต็มไปด้วยความทะนงตัว หยิ่งยะโส และดูเหยียดหยามสถาปนิกคนอื่นๆ มากกว่าที่จะเป็นการพูดให้คนฟังเข้าใจและสามารถพัฒนา ยกระดับความคิดเชิงสร้างสรรค์ของตัวเองออกมาได้ ซึ่งกว่าเจ้าตัวจะรู้ตัวก็ทำให้ทุกอย่างสายเกินไปเสียแล้ว

สรุป สำหรับเราแล้วถือว่ามีจุดที่ทำให้รู้สึกผิดหวังอยู่เหมือนกัน.. แต่ชอบวิธีการนำเสนอมากค่ะ ^^

[Kin · Rating 4 out of 5]

รู้สึกหลายอย่างปนๆ กันไป แต่ที่แน่ๆ คือเราเกลียดทัศนคติหลายอย่าง โดยเฉพาะความยโสและคิดว่าตัวเองเข้าใจโลกกว่าคนอื่นของตัวเอก และนึกว่าถ้าได้เรียนกับอาจารย์แบบนี้คงรู้สึกพิลึก มีบางเรื่องที่น่าสนใจและชวนคิดต่อ พล็อตหักมุมตอนจบเข้าท่าดีเหมือนกัน และที่ดีที่สุดของเรื่องนี้คือ ยินดีที่สุดท้ายความยโสของระวีถูกท้าทายลงเสียบ้าง แม้จะรู้สึกว่ามันยังน้อยเกินไปและไม่ช่วยเปลี่ยนแปลงอะไรคนแบบนี้หรอก

[Ongorn · Rating 3 out of 5]

พี่คนนึงเคยเล่าคอนเซ็ปต์ของเรื่องนี้ให้ฟังเมื่อนานมาแล้ว
ฟังแล้วจำได้ขึ้นใจ อยากหามาอ่านมากมาย
ไม่รู้เหมือนกันว่าเวอร์ชั่นเก่าที่ผู้แต่งเขียนไว้สมัยอยู่มหาลัยปี 3 เป็นยังไง
แต่เวอร์ชั่นใหม่นี้มัน...เอิ่ม...อ่านแล้วต้องกลับไปดูหน้าคนเขียนอีกทีว่าใช่ สุวินัย ปลอมตัวมาหรือเปล่า
มันเป็นปรมัถต์!!!

หนังสือบางๆ อ่านแป๊บเดียวจบ แต่รู้สึกยาวนานสิ้นดี
อุปมาดั่งบังคับคนเสื้อแดงให้นั่งดู ASTV ไรงี้
นั่นเพราะน้ำเสียงของระวี (ผู้เล่าเรื่อง) ดูถูกดูแคลนตัวละครประเภทเดียวกับเรา-ทุกคน-ทั้งเรื่อง
(อยากรู้ว่าประเภทไหนลองอ่านดูเอง ถ้าอ่านแล้วอิน พยักหน้าหงึกหงักไปกับระวี
คุณก็เป็นคนละขั้วกับเรา ^ ^)
หาความดีอะไรไม่ได้เลย ทั้งโง่ หลงตัวเอง กักขฬะ ไร้รสนิยม
ที่เจ็บปวดสุดคือเขียนให้เป็นคนจู๋เล็กด้วย !!
โหดสัส!!! ทุนนิยมนี่มันเตี้ยจิงๆ

แล้วทำไมให้ 3 ดาว
ดาวแรก ให้เพราะชอบในความภาคภูมิใจในตัวเอง และความกล้าของคนเขียน
เห็นได้ชัดว่าเค้าคิดจนชัดเจนในตัวเอง แล้วจึงเขียนมันออกมา
ดาวที่สอง ชอบวิธีที่เขียนสลับบทกับฉากการสอนนักศึกษาสถาปัตย์
แม้จะดูหลุดโลก แต่ถ้ามีอาจารย์แบบนี้ก็คงบันเทิงดี
ได้รู้ด้วยว่าเด็กถาปัดผ่านการฝึกฝนมาเช่นไร
ดาวที่สาม ชอบลูกเล่นที่มีจดหมายปิดผนึกให้แกะอ่านหลังอ่านจบเล่ม
ตอนแกะ กลัวอยู่นะว่าจะเป็นรูปผีตุ๊กแก ^ ^

[Froggie · Rating 3 out of 5]

เป็นเรื่องของสถาปนิกที่ถูกแฟนเก่ามาขอให้ออกแบบเรือนหอให้ เลยแก้แค้นผ่านวิชาความรู้ของตัวเอง คำโปรยหลักในหนังสือคือ "คุณครับ ระวังนะครับ บ้านที่สวยหรูทันสมัยของคุณ บ้านที่คุณชื่นชอบภาคภูมิใจนักหนา สักวันหนึ่งมันอาจจะฆ่าคุณได้"

ชอบทึ่พูดถึงเรื่องอัตลักษณ์ และงานสถาปัตย์ที่ส่งผลกับมนุษย์ ทำให้รู้สึกว่าคำว่า สถาปนิก ดูเท่มาก เป็นหนังสือที่ค่อนข้างติสต์ เขียนดี สำนวนดี พล็อตดี แต่ไม่ใช่สไตล์เรา แต่ที่เหลือมัน...นิวเอจไปหน่อยมั้ง ในเรื่องตัวระวีเป็นอาจารย์คณะสถาปัตย์ สอนนักศึกษาโดยการแทรกเรื่องญาณปัญญาผ่านเลคเชอร์ ในหนังสือบอกว่า นักศึกษาส่วนใหญ่จะมึน ตาเบลอเหมือนกวางถูกเสือขย้ำ จะบอกว่าเราก็สภาพเหมือนนักศึกษาแหละ คือเข้าไม่ถึง รอยหยักสมองน้อย และขาดความละเอียดอ่อน

ชอบที่มีซองจดหมายแปะหลังให้อ่านเฉลย ในใจยังไม่ค่อยปิ๊งเท่าไหร่ แต่จบประโยคสุดท้ายแสบดี หัวเราะออกมาเลย

[🎵 · Rating 2 out of 5]

ถ้านี่ไม่ใช่ narrator ที่ insufferable ที่สุด

[Patipat Sathaporn · Rating 3 out of 5]

สนุกดี...แต่แอบหมั่นไส้ตัวละครเอกผู้มีบ้านเกิดเป็นเรือนไทยที่อยุธยากรุงเก่าของเราแต่ก่อน แถมยังสถาปนาตัวเองเป็นเทพเจ้าแห่งสถาปัตยกรรมศาสตร์

อ่านสนุกแต่(ไม่ชอบ)ความคิดตัวละคร เหมือนว่าถ้าพูดมาทั้งประโยค เราจะโอเคกับครึ่งแรกของประโยค แต่ถ้าพูดออกมาจนครบจบถ้วนแล้วเรา "ไม่ซื้อ" อ่ะ หรืออาจจะเป็นด้วยความสัมพันธ์และมุมมองของตัวละครเอกก็เป็นได้ ที่ทำให้เราไม่ชอบ

ชอบลูกเล่นซองจดหมายท้ายเล่มที่กุมซ้อนความลับและการหักมุมที่รอการเฉลยเมื่อเราอ่านจนถึงหน้าสุดท้าย
จริง ๆ เห็นตั้งแต่เริ่มอ่านแล้วและคิดว่ารีบอ่านดีกว่าจิได้มาเปิดอ่านจดหมายลับที่ซ่อนอยู่นี้เร็ว ๆ ลูกเล่นนี้มันเล่นกับความรู้สึกเราได้ดีเลย

มาคิดดูแล้ว นิยายเล่มเล็กจำนวนร้อยกว่าหน้า (เนื้อหาว่าด้วยสถาปนิกผู้ออกแบบเรือนหอให้แฟนเก่าเพื่อหวังจะให้รักครั้งใหม่ของหญิงสาวต้องล่มสลายลงไปด้วยอำนาจและความหมายของสิ่งก่อนสร้างที่เรียกว่าบ้��น) เต็มไปด้วยอารมณ์ "หยิ่งผยอง" ที่ถ่ายทอดออกมาได้ดีเยี่ยมเลย มันปลุกเร้าความหมั่นไส้ของเราให้เกิดขึ้นกับแทบทุกความคิด ทุกคำพูดของตัวละคร ...อะไรมันจะผยองได้เบอร์นี้...

นอกเหนือไปจากส่วนของเนื้อเรื่อง เมื่อกลับมาอ่าน "เกี่ยวกับผู้เขียนและผลงาน" อีกจำนวนห้าหน้าที่อยู่ในส่วนแรกของเล่ม ก็ยิ่งตอกย้ำถึง "สาร" ความผยองที่เราถอดรหัสออกมาได้จากนิยายเล่มนี้ได้ชัดเจนมาก

แรงดลใจให้เราอยากอ่านนิยายเรื่องนี้ เพราะ เราเป็นคนบ้าตึกรามบ้านช่องอะไรเทือก ๆ นี้ ยิ่งพอเห็นว่านิยายจะเล่นประเด็นว่าด้วย "ความเป็นบ้านนั่นแหละที่มันสามารถฆ่าคุณได้" ยิ่งแบบ...หื้มมมมม ตอนอ่านมันจะต้องออกแบบบ้านกันลึกล้ำซับซ้อนอินเซปชั่นแน่ ๆ แต่ส่วนนี้เบาบางไปนิด

แต่ส่วนที่พูดถึงความหมาย เบื้องลึกเบื้องหลังของงานออกแบบเชิงประเพณีหรือพื้นถิ่นนี้เราชอบนะ ดูแบบ อ๋อ ๆ อื้มมมมม จริงด้วยแฮะ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง (นี่คือส่วนที่บอกว่าเห็นด้วยครึ่งนึง) แต่ความยึดมั่นถือมั่นของตัวละครทำให้เรา "ไม่ซื้อ" กับการต่อยอดไอเดียพวกนี้ในแบบที่ตัวละครคิด

[Poppy000 · Rating 4 out of 5]

ทำให้รู้ว่าสถาปัตยกรรมมันมีอะไรที่มากกว่ารูปลักษณ์ภายนอก ผู้เขียนแต่งได้สนุกและน่าติดตาม

[Thananan · Rating 4 out of 5]

ตอนอ่านเต็มไปด้วยอารมณ์หมั่นไส้ระวีตัวเอกอย่างมาก ขมวดคิ้วกับแนวความคิดทุกอย่าง อ่านแล้วเหนื่อยกับความอีโก้ผยองตนเทพเจ้าสถาปนิกสุดๆ มีประโยคที่แซะแฟนเก่ามีความคิดตัวเองเป็นจุดศูนย์กลาง ย้อนแย้งมาก เพราะทั้งเรื่องรับรู้ได้ถึงจุดศูนย์กลางจักรวาลของระวี ด่าคนนู่นแซะคนนี้ราวกับว่าตัวเองอยู่จุดสูงสุด และเอาความแค้นใส่ลงไปในการสร้างบ้านให้พนัสและลัดดาล่มจมยังไงบ้าง

นั้นแหละ ทั้งเล่มเป็นแบบนั้น จนหน้าท้ายๆได้เฉลย(?)ว่าความคิดทั้งหมดเป็นเพราะเล่นของหรือเปล่า และระวีก็เหมือนระลึกถึงคุณธรรมขึ้นมา จดหมายเป็นจุดไคลแมก แม้จะเดาได้ไม่ยาก แต่ก็จับได้อยู่ว่าก่อนหน้านี้ระวีก้คุยโม้โอ้อวดตัวเองอยู่ก่อนแล้ว และผลของการสร้างบ้านมันทำให้ชีวิตคู่มีปัญหาจริงอย่างที่ระวีตั้งใจไว้จริงๆ

ให้4ดาวเพราะคนเขียนเล่าคาแรกเตอร์ระวีทำให้เราอินด่าในใจไปทุกย่อหน้า 5555555

[Nutthaporn Nlemnum · Rating 3 out of 5]

เป็นเรื่องที่น่าเศร้าจริงๆ

[littlelin · Rating 2 out of 5]

สะท้อนความเป็นมนุษย์ได้ดีอีกเล่มหนึ่งเลย แต่อาจจะเข้าถึงยากไปสักนิดนึง ภาษาแอบยาก ตอนใกล้จะจบคือเหมือนหนังคนละม้วนเลย พีคมากจริงๆ กว่าจะรู้ตัวก็สายไปเสียแล้ว

[Sand Kangwanwongsakul · Rating 4 out of 5]

ดีมากในเรื่องการทำให้ฉุกคิดถึงเรื่อง ‘นามธรรม’ ‘สัญลักษณ์’ ซึ่งเป็นเรื่องที่มักถูกหลงลืมในปัจจุบัน หรือตีความไปผิดๆ
ทำให้เน้นย้ำตัวเองเรื่อง ‘ทำไปเพื่ออะไร’ และทำให้อยากกลับไปศึกษา vernacular architecture กับเรื่องพฤติกรรมของคนเพิ่มมากขึ้น / หักไปเรื่องที่อยากให้มีข้อมูลเกี่ยวกับบ้านหลังใหม่มากกว่านี้ การตัดสินบางอย่างซึ่งเป็นในแง่ของตัวละครคนเดียว(แต่พอเข้าใจได้ เพราะอาจจะเกิดมาจากความตั้งใจสร้างตัวละครที่มี self esteem สูงมาก) กับความขัดแย้งในเรื่องซึ่งถึงจะเน้นเรื่อง ‘อัตลักษณ์’ มาก แต่กลับยึดอยู่กับความหมายเดิม จนบางทีทำให้คิดว่าเราไม่ควรเปิดรับความหมายใหม่ๆหรือเปล่า?

[Eakasak Changlok · Rating 3 out of 5]

ฆาตนิยายว่าด้วยนักสถาปนิกหนุ่มฝีมือระดับเทพ โดนแฟนทิ้งไปแต่งงานกับชายอื่น แล้วยังมาให้เขาออกแบบเรือนหอให้ งานออกแบบบ้านเพื่อความสุขจึงกลับตาลปัตรเข้าสู่ด้านมืด

เกร็ดของการออกแบบบ้าน รวมทั้งความหมายแฝงต่างๆ ทางสถาปนิกอยู่กระจายไปในบทต่างๆ ของหนังสือเล่มนี้ คุณจะได้รู้ความหมายว่าทำไม บ้านทรงไทยถึงต้องยกสูง ทำไมบันไดบ้านแต่ละขั้นของบ้านถึงสูงนัก และอีกหลายๆ เรื่องที่น่าค้นหาเอามากๆ เพียงแต่ผู้เขียนได้เน้นในจุดนี้น้อยกว่าความคาดหวังของผมไปสักหน่อย เพราะผู้เขียนกลับมุ่งเน้นเนื้อหาเชิงปรัชญาและการใช้ชีวิตเป็นเป้าหลักของนิยายเรื่องนี้ ซ้ำด้วยบุคลิคของตัวเอก(อาจรวมถึงตัวผู้เขียนเอง) ยโส และโอหังได้สุดขั้วมากๆ จึงเป็นที่น่าเสียดายยิ่งนัก

อย่างไรก็ดี หนังสือเล่นนี้ก็ยังนับว่าควรค่าน่าอ่านอยู่ในตัวของมันเอง

[WaRee]

ตอนแรกคิดว่าเป็นหนังสือที่น่าสนใจมาก
คิดว่าจะได้เป็นการนำเอาความรู้ทางสถาปัตมาเล่นกับจิตวิทยามากกว่านี้
เป็นเราที่คาดหวังไว้เยอะเอง
ชอบตรงจดหมายท้ายเล่ม มันพีคตรงนี้แหละ

[Crepe Chanipa · Rating 5 out of 5]

Such a fun little book to read, packed with some life lesson. This is a great book to start your reading journey.

[Sakesan Panjamawat · Rating 4 out of 5]

ยังไม่ได้อ่านจดหมาย TT__TT ลูกแงะไปฉีกทิ้ง

[MAYSAH · Rating 5 out of 5]

อ่านแปบเดียวจบ ชอบพลอตเรื่องมากๆ แบบมากๆ อาจารย์อาวุธ คืออัจฉริยะแบบไร้ข้อกังขาจริงๆ ไม่ค่อยเห็นงานแบบนี้ในนักเขียนคนไทย พวกคุณควรอ่าน