از زروان تا مهبانگ

by رضا منصوری

کیهان‌شناسی نوین کمابیش دستاورد ۵۰ سال گذشته بشر است. از تصورات اسطوره‌ای خودمان مانند زروان، و از کیهان‌شناسی ارسطویی و ابوریحانی بسیار فاصله گرفته‌ایم. این فاصله فقط در حجم اطلاعات نیست، بلکه در چگونگی بینش ما به طبیعت است؛ این بینش مدرن ما را بسیار دورتر از آن برده است که تفکر ارسطویی و ابوریحانی می‌توانست! ما هم‌اکنون نه‌تنها از سیاهچاله و افق در کیهان صحبت می‌کنیم، نه‌تنها سیاهچاله‌ها را می‌بینیم، نه‌تنها از زمان آفرینش عالم خودمان صحبت می‌کنیم، نه‌تنها سراب‌های کیهانی را پیشگویی کردیم و حالا می‌بینیم، بلکه از عالم‌هایی خارج از عالم ما صحبت می‌کنیم که هستند و بی‌شمارند. این چه دستاورد بشری است و چگونه این توانایی‌ها را به دست آورده‌ایم؟ موضوع این کتاب بررسی و پاسخ به این‌گونه سوال‌ها است!
چاپ اول ۱۳۹۲

225 pages

Published April 1, 2013

About the author

رضا منصوری دیپلم خود را در سال ۱۳۴۴ از دبیرستان رهنمای تهران گرفت و در همان سال مشغول به تحصیل در دانشکده فنی دانشگاه تهران شد. وی به علت علاقه به رشته نجوم راهی دانشگاه وین شد و در سال ۱۳۵۱ مدرک دکترای نجوم خود را دریافت کرد.
رضا منصوری در سال ۱۳۵۸ به ایران بازگشت و به عضویت هیئت علمی دانشگاه صنعتی شریف درآمد. او یکی از بنیان‌گذاران پژوهشگاه دانش‌های بنیادی و مرکز تحصیلات تکمیلی در علوم پایه در زنجان و مرکز نشر دانشگاهی است. همچنین فعالیت‌هایی هم در فرهنگستان زبان و ادب فارسی داشته‌است. او از بنیان‌گذاران انجمن فیزیک ایران پس از انقلاب است و چند دوره ریاست آن را نیز برعهده داشته‌است. رضا منصوری از سال ۱۳۶۱ و به مدت ۲۵ سال مدیر مسؤول مجلهٔ فیزیک مرکز نشر دانشگاهی و از آغاز انتشار مجله نجوم در سال ۱۳۷۰، تاکنون مدیر مسؤول این ماهنامه بوده‌است. منصوری یکی از پیشگامان همکاری ایران با سرن (سازمان اروپایی پژوهش‌های هسته‌ای) در پروژهٔ ال‌اچ‌سی بوده است.
او در دورهٔ ریاست جمهوری محمد خاتمی معاون پژوهشی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری بود.