پائولو فریره با اینکه یکی از مطرحترین چهرههای روانشناسی و تعلیم و تربیت است، اما تقریبا در ایران ناشناخته است و یا دستکم بخش کمی از اندیشههای او به جامعهی آموزشی ایران معرفی شده است. یکی از دلایل ناشناخته بودن اندیشههای فریره کمبود منابع به زبان فارسی است. از سوی دیگر به دلیل تسلط فریره به فلسفه و سیاست، دیدگاههای او چنان آمیخته به روانشناسی، جامعهشناسی، سیاست و حتی اقتصاد است که درک بسیاری از مفاهیم و اندیشههای او کار سادهای نیست. بسیاری از اندیشههای او تحت تاثیر دیدگاههای ارنست چهگوارا است. سخت بودن زبان، بیان و اندیشههای فریره موجب شده است فقط بخشی از اندیشههای او در جامعهی ما مطرح شود. به طور خاص جامعهی آموزشی ایران، فریره را به عنوان یکی از متخصصان سوادآموزی میشناسند. در نگاه خوشبینانهتر او را به عنوان کسی معرفی میکنند که دربارهی تفکر انتقادی در تعلیم و تربیت حرف زده است. «سوادآموزی مبتنی بر زندگی مردم» یکی از کارهای اوست که از اندیشهی عمیق فریره نسبت به انسان و آموزش او ریشه میگیرد. تفکر انتقادی هم یکی از ارکان اندیشهی او برای دستیابی به «آموزش رها کننده»، است. فریره حوزههایی را نسبت به انسان و آموزش باز میکند که تقریبا در نوع خود کمنظیر است. اندیشههایی که جای شناخت و بررسی بیشتری دارد.
وقتی قرار شد در گروه مطالعاتی خانه کودک این کتاب را بخوانیم، آموزش ستمدیدگان را خواندهبودم. کتاب برداشت آقای ناصر یوسفی است از فریره و اگر فریره خواندهباشید ممکن است گاه برداشت او با برداشت شما یکی نباشد، چنان که برای من این طور بود. پیشنهاد میکنم برای آشنایی با فریره به این کتاب اکتفا نکنید
اگر از فریره متن و کتابی نخوندید احتمالا این کتاب هم کمک زیادی به شناخت اندیشه ی فریره نمی کنه چون طبق گفته ی خود نویسنده، این کتاب روایت ناصر یوسفی از فریره است. با این حال برای آشنایی با رویکرد انسان گرایی در آموزش کتاب خوبیه هر چند خیلی عمیق نیست و بیشتر به اندیشه های کلی (که گاهی شعاری هم هست) محدود میشه.