Batavia/Djakarta, 17 augustus 1945, ’s morgens tien uur. In de tuin van zijn huis spreekt Soekarno de Proklamasi uit, de onafhankelijkheidsverklaring van de Republik Indonesia. Er komt een eind aan het koloniale rijk van Insulinde. Aan een bamboestok wappert de rood-witte Indonesische vlag.
Dit jaar is het zeventig jaar geleden dat Indonesië zich losmaakte van Nederland. De Proklamasi heeft het leven van vele tienduizenden mensen voorgoed veranderd. Kester Freriks ging op zoek naar de verhalen van betrokkenen en ooggetuigen – ooggetuigen van verwarrende en angstige tijden. We lezen verhalen en herinneringen van Nederlandse kolonialen en Indische Nederlanders, Molukse KNIL-militairen, mensen van Chinese afkomst en kinderen van de derde en vierde generatie. Ook de vrijheidsstrijders van toen, de pemoeda’s, worden uitgebreid aan het woord gelaten.
In Echo’s van Indië ontmoeten geschiedenis en persoonlijk levenslot elkaar. De Proklamasi liet diepe sporen na bij de miljoenen die verbonden zijn met de voormalige kolonie. Soekarno’s woorden resoneren tot op de dag van vandaag.
This book has informed me a great deal about the background to Indonesia's independence from The Netherlands, the two countries in my family background. I like the way the author has done this by talking to survivors and descendants, providing powerful personal testimonies. Many different aspects of the Dutch East Indies are highlighted and how these changed when independence was declared, as well as the bloody conflict that followed, a black page in Dutch history. My only criticism is that the quotes from key sources were a little too long at times, I would have preferred the author to incorporate these in his writing. However, with the continuing debate on the role of The Netherlands in the police actions of 1945-1949, this is an important book and a fair account that gives a voice to all groups involved.