Tascha, de vriendin van de hoofdverdachte uit de Kunsthalroof, gaat samen met de Nederlandse politie naar Roemenië. Het is een laatste poging om de gestolen schilderijen terug te vinden. De Roemeense politie heeft al verdachten in de zaak gearresteerd, maar de schilderijen blijven spoorloos. De zoektoct onthult ook een ander verhaal: dat van Tascha, die in Nederland haar lichaam verkoopt.
Tascha is een roman over 'de kunstroof van de eeuw', de diefstal van zeven kostbare schilderijen uit de Rotterdamse Kunsthal. De kunstwerken zijn waarschijnlijk door de moeder van de hoofdverdacht in Roemenië verbrand.
O carte excelentă, o descriere sensibilă și realistă a satului românesc decimat de emigrație, a destinelor unora dintre emigranți prinși în mirajul câștigurilor spectaculoase peste noapte în străinătate. Furtul tablourilor (Picasso, Monet, Matisse, Gauguin, etc) din muzeul din Rotterdam este doar motivul pentru a urmări destinul tragic al Taschei, dintr-un sat de pescari din Delta Dunării până în vitrinele de prostituate din Olanda. Cartea este despre drama celei care ajunge într-o lume pe care nu o înțelege, care nu este a ei - lumea micilor escrocherii, a prostituției și a banilor - dar în care încearcă să supraviețuiască și să își ajute tatăl bolnav rămas în țară (oare de câte mii de ori nu este aceași poveste). În această lume, tot ce i-a mai rămas Taschei sunt amintirile unei copilării inocente.
I read the Romanian version of this book. For me it is impressive how deeply disturbing is the reality of the contemporary world. We live in the same times but somehow in parallel realities. I liked it and especially the fact that it was all new to me, I’ve never heard of this robbery before. I also enjoyed the fine contrast between Romanians-Duchies.
Aparte keuze van de schrijfster om het ietwat saaie verhaal over de kunstroof in Rotterdam vanuit het perspectief van de 'vriendin' (zeg maar gerust melkkoe om geen onaardiger woord, hoewel zij die zelf wel gebruikt, te bezigen) te vertellen
Indrukwekkend. Verdrietig. Beklemmend. Verwarrend - maar zo gaat dat als je in iemands hoofd kijkt. En met een vleugje van de absurde Roemeense humor die ik ook ken van de cinema new wave uit het begin van get millennium.
Citaat : Ze liep naar het koffiezetapparaat en schonk koffie in een kopje. "Heren," zei ze tegen het kopje koffie, "het is een enorme en vreselijke misdaad. (Pauze met zucht). De meesterwerken zijn vernietigd. Tussen deze jongens en de Taliban, die vijftienhonderd jaar oude Boeddhabeelden hebben vernietigd, is geen enkel verschil." Review : Mira Feticu (1973) had in Roemenië al een dichtbundel en verscheidene verhalen gepubliceerd voordat de liefde haar naar Nederland bracht. Terwijl ze aan het werk ging in het bibliotheekwezen, zette ze haar literaire studies in Boekarest voort en in 2010 promoveerde ze tot doctor in de Letteren. Ondertussen probeerde ze het Nederlands onder de knie te krijgen. In 2012 verscheen haar Nederlandse debuut Lief kind van mij over de ontluikende seksualiteit van een Roemeens meisje, haar verhuis naar Nederland en haar hopeloze zoektocht naar liefde. In haar tweede roman De ziekte van Kortjakje keert dezelfde thematiek terug. En nu is er haar derde roman Tascha: de roof uit de Kunsthal, gebaseerd op de geruchtmakende schilderijenroof uit de Kunsthal.
De roman vertelt het verhaal van Tascha, de vriendin van de hoofdverdachte. Ze moet samen met de Nederlandse politie naar Roemenië. Het is een laatste poging om de zeven kostbare schilderijen terug te vinden. De Roemeense politie heeft al verdachten in de zaak gearresteerd, maar de schilderijen blijven spoorloos. De kunstwerken zijn waarschijnlijk door de moeder van de hoofdverdachte in Roemenië verbrand.
De zoektocht onthult ook een ander verhaal, namelijk dat Tascha in Nederland haar lichaam verkoopt om haar minaar aan geld te helpen.
De schrijfster is ook opgegroeid in een arm Roemeens dorp en ze kan zich inleven in Tascha, die 9 jaar jonger was dan haar vriend Radu D. In haar boek gaat Mira Feticu dan ook op zoek naar de vrouw achter het gangsterliefje.
Het verhaal van Tascha speelt zich afwisselend af in Nederland en Roemenië. Zij moet (Nederlandse) rechercheurs in Roemenië de plek aanwijzen waar de schilderijen begraven zijn. Daartoe reist ze in hun gezelschap voor de tweede keer in drie maanden naar het land waar de daders vandaan komen.
Eenmaal op locatie volgt Mira Feticu twee sporen. Hoe eendrachtig samenwerken tussen twee totaal verschillende (politie)culturen om sluitende bewijzen te verzamelen in zijn werk gaat, is er daar één van. Wanhopig doen de beide politiekorpsen hun best om de gestolen schilderijen terug te vinden. Het is echter een verloren zaak, want heeft Radu immers niet bekend dat zijn moeder de schilderijen verbrand heeft? Toch blijft men zoeken en er wordt zelfs een kunstexperte bijgehaald. As is echter alles wat er van de meesterwerken restte. De schrijfster tracht de vrij complexe zaak iets toegankelijker te maken door de vermoedelijke dader Radu en zijn kompanen door de ogen Tascha te laten bekijken.
Het andere spoor is Tascha zelf. Om haar gaat het Mira Feticu vooral. Radu heeft van haar een prostituee gemaakt maar toch kiest Tascha er uiteindelijk zelf voor om prostituee te blijven. Ze heeft het geld nodig om haar vader medisch te kunnen laten behandelen. Het is ook haar weg naar onafhankelijkheid. Als haar keuze vast staat, is Tascha niet langer een slachtoffer van het verleden toen ze gedwongen werd , maar nu denkt ze de vrijheid te hebben om zelf te beslissen.
Feticu beschrijft heel indringend de omgeving van het desolate Roemeense platteland waardoor het harde bestaan van de lokale bevolking heel visueel wordt. Tascha: de roof uit de Kunsthal is voor mij persoonlijk voornamelijk een verhaal over een zoektocht naar identiteit, zowel van de schrijfster als van haar personage.