Denna franska efterkrigsromans berättarjag är en av dessa oengagerade människor, som drar sig undan från nuets strider och sitt lands öden och som bygger sin existens på rädsla och vägran.
Πρόκειται για μια πολύ καλογραμμένη και ενδιαφέρουσα νουβέλα, που μου έφερε λίγο στο μυαλό τον Καμύ, όσον αφορά την αφήγηση και τη θεματολογία, χωρίς βέβαια να πιάνει τα δυσθεώρητα ύψη του εν λόγω συγγραφέα. Η αφήγηση είναι σε πρώτο πρόσωπο, με τον "μάρτυρα" να συντρίβεται από το βάρος της ίδιας του της ατολμίας, του αιωνίως άπραγου θεατή. Όχι και η πιο ευχάριστη ανάγνωση για τώρα το καλοκαίρι, αλλά τέτοιου είδους βιβλία έχουν κάποια πράγματα να πουν και πρέπει να διαβάζονται, ανεξαρτήτως... καιρικών συνθηκών. Πρόσημο θετικό.
Κι αν όλοι οι μάρτυρες φύγουν απ'τη μέση, δε μένει τάχα ένας τελευταίος, ο χειρότερος, ο πιο δυσβάσταχτος όλων, ο πιο τρομερός κι ο πιο ανυπόφορος;
Μια εξαιρετική ανακάλυψη στην ΔΕΒΘ από τις εκδόσεις Οκτάνα, μια νουβέλα με την ίδια υφή της Πτώσης του Καμύ, μια καταιγιστική αφήσηση που προσωπικά με ψυχαγώγησε, εννοώντας πως με διέλυσε μέσα από τα στοιχεία της αποστασιοποίησης και του ταυτόχρονου ξεγυμνώματος.