What do you think?
Rate this book
Verloren brood
Verloren brood gaat over mensen en geluk. Mensen en ongeluk. Over hoe we liefde niet zien, ontwijken en willen opeisen. Over zoeken, vasthouden en loslaten. Het is een verhaal over het leven dat verder dendert, lang nadat het plezier er vanaf is.
De vervreemdende wereld van alles tussen Noord, Oost en West is een grijze, grauwe vlek. Reno leidt in die vlek een betrekkelijk doelloos leven. Ergens onderweg lijkt hij zijn afleiding gevonden te hebben bij Leyla, een jonge prostituee die de liefde consumeert zonder lief te hebben. Beiden dragen zoveel onvermogens met zich mee dat hun poging tot liefde hen uiteen drijft. Niet veel later ontmoet Reno Mayenne. Zij is de uitzondering in alles tussen Noord, Oost en West, iemand die enkel wil en kan liefhebben. Zo hard, dat het niet anders kan dan ontploffen en alles eromheen raken.
De vervreemdende wereld van alles tussen Noord, Oost en West is een grijze, grauwe vlek. Reno leidt in die vlek een betrekkelijk doelloos leven. Ergens onderweg lijkt hij zijn afleiding gevonden te hebben bij Leyla, een jonge prostituee die de liefde consumeert zonder lief te hebben. Beiden dragen zoveel onvermogens met zich mee dat hun poging tot liefde hen uiteen drijft. Niet veel later ontmoet Reno Mayenne. Zij is de uitzondering in alles tussen Noord, Oost en West, iemand die enkel wil en kan liefhebben. Zo hard, dat het niet anders kan dan ontploffen en alles eromheen raken.
195 pages, Kindle Edition
First published August 1, 2015
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
December 16, 2021
Goh, moeilijk om een negatieve review te schrijven. Maar zo zit het toch niet langer in mijn hoofd.
Ik wil niet zeggen dat het een vreselijk slecht boek is. Maar wel had ik liever mijn tijd aan wat anders besteed. Elke keer dat ik dacht om het neer te leggen, had ik dat beter gedaan. Inhoudelijk was er toch iets dat me nieuwsgierig maakte. Maar het verhaal voelde voor mij vooral te fel geprobeerd aan. De titel en polaroid aan de binnenkant van het boek, lijken het boek een bepaalde touch te willen geven, maar die past dan weer helemaal niet bij het verhaal. De lofzang aan zichzelf op het einde van dit boek, geeft een wat wrang gevoel. Ik geloof niet dat het bedank stukje in een boek daar werkelijk voor dient. Ook al mag je jezelf gerust een schouderklopje geven, no shame in that.
Ik wil niet zeggen dat het een vreselijk slecht boek is. Maar wel had ik liever mijn tijd aan wat anders besteed. Elke keer dat ik dacht om het neer te leggen, had ik dat beter gedaan. Inhoudelijk was er toch iets dat me nieuwsgierig maakte. Maar het verhaal voelde voor mij vooral te fel geprobeerd aan. De titel en polaroid aan de binnenkant van het boek, lijken het boek een bepaalde touch te willen geven, maar die past dan weer helemaal niet bij het verhaal. De lofzang aan zichzelf op het einde van dit boek, geeft een wat wrang gevoel. Ik geloof niet dat het bedank stukje in een boek daar werkelijk voor dient. Ook al mag je jezelf gerust een schouderklopje geven, no shame in that.
September 3, 2020
2 - 3 sterren, ik vond het verhaal heel bizar, hoewel het boek vlot leest heb ik hier toch wat langer over gedaan om uit te lezen. Het thema deed mij vaak denken aan Dimitri Verhulst zijn helaasheid der dingen, maar ik ga hier geen vergelijking maken :-)
April 24, 2017
Van 'verloren brood' gesproken: waar haalt deze vrouw de mosterd? Wat een verhaal... heftig. Voornamelijk de beeldende beschrijvingen van alcoholisme, hoererij, zelfmoord (tot tweemaal toe) waren spectaculair, om nog maar van blindheid, verlating en alzheimer te zwijgen.
Minpuntje: verandering van gezichtspunt gebeurde iets te vaak om altijd helemaal mee te zijn. Zo beschrijft ze bv. een scène waarin zowel de wachtenden buiten de bus, de hoofdpersoon én het nieuwe personage door elkaar lopen.
Wel een warm applaus voor haar dankwoord:
"Ik wil heel veel mensen, dingen, dieren en afhaalmaaltijden, maar vooral mezelf bedanken. Want zonder mezelf had ik dit boek nooit kunnen schrijven."
Dat vat het wel samen denk ik.
Minpuntje: verandering van gezichtspunt gebeurde iets te vaak om altijd helemaal mee te zijn. Zo beschrijft ze bv. een scène waarin zowel de wachtenden buiten de bus, de hoofdpersoon én het nieuwe personage door elkaar lopen.
Wel een warm applaus voor haar dankwoord:
"Ik wil heel veel mensen, dingen, dieren en afhaalmaaltijden, maar vooral mezelf bedanken. Want zonder mezelf had ik dit boek nooit kunnen schrijven."
Dat vat het wel samen denk ik.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews