Lente 1920. Vlaanderen likt nog volop zijn wonden na de Eerste Wereldoorlog, terwijl de Spaanse griep almaar meer slachtoffers maakt. Het zijn harde tijden, vooral voor de boeren. Graanoogsten mislukken door langdurige regenval, de aardappelen rotten op de modderige velden en nieuw zaai- en plantgoed wordt schaars en onbetaalbaar. De toekomst ziet er dus niet bepaald rooskleurig uit voor boer Boevers, die tot overmaat van ramp zowel zijn vrouw als zijn oudste dochter verliest. Met de moed der wanhoop probeert hij met zijn zoon Berre en jongste dochter Mette de steeds korter wordende eindjes aan elkaar te knopen.
En ondertussen is het in Amerika zo veel beter. De mensen verdienen er ruim tien keer zoveel als in Vlaanderen en alles is er de helft goedkoper. Ze hebben er zelfs land te veel. Maar Amerika is ver en de tickets voor de overtocht zijn duur. Toch wagen steeds meer Vlamingen de oversteek naar het Beloofde Land. Ook bij Fiel Boevers rijpt het voornemen om de boerderij te verkopen en samen met Berre en Mette te emigreren naar Amerika.
Mette zou dit fantastisch hebben gevonden, ware het niet dat ze sinds kort smoorverliefd is. Op Dree. En hij op haar. Ze kan natuurlijk hier in Vlaanderen blijven, maar ze heeft haar moeder op haar sterfbed beloofd altijd goed voor Berre te zorgen, die volgens sommigen een beetje mentaal minder gehandicapt is. Ze staat voor een hartverscheurende keuze …
Het boek heeft twee minpunten: het is heel erg voorspelbaar. En ik vind Mette iets te volwassen voor haar leeftijd. Het zou geloofwaardiger geweest zijn als ze een jaar of negentien was geweest.
Historische roman over Mette, een 16-jarige Vlaamse boerendochter. Zij emigreert in 1920 met haar vader en Berre, haar broer met een verstandelijke beperking naar Amerika. Als vader wegens een longaandoening het land niet in mag en in het ziekenhuis overlijdt, lijkt de American Dream een nachtmerrie te worden. Terwijl Mette als hoofdpersoon leert van het leven in arm New York, zie je Berre zich niet verder ontwikkelen. Dat kan liggen aan de verstandelijke beperking, maar helaas doet de auteur - Marc de Bel - ook weinig moeite om de ervaringswereld van Berre inzichtelijk te maken. Daarmee blijft het jammer genoeg een lege, soms zelfs wat karikaturale, maar wel belangrijke bijrol.
Ik heb ule gelezen en vond dat al een erg mooi boek. Mette is naar mijn mening nog iets beter. De karakters zijn zo mooi uitgeschreven en dit tegen een historische correcte achtergrond. Mooi, ontroerend en spannend! Top
Marc de Bel kan er iets van. "Ule" heeft mij danig bewogen en ook de opvolger "Mette" heb ik met veel interesse gelezen. Hoe Marc de Bel een levendig en realistisch beeld kan schetsen van de tocht naar Amerika van Mette, haar broer Berre en hun vader Fiel. Knap!
Kon me iets minder bekoren dan Ule - de thematiek (de oversteek naar Amerika) sprak me wat minder aan en het boek had 100 pagina's korter gekund. Ik ga voor 2,5 sterren. Nu nog het laatste deel!