What do you think?
Rate this book
Hotel zonder sterren
Een manier om voor altijd van elkaar te houden hadden ze al gevonden. Dat was door nooit bij elkaar te komen.
Maar tien jaar en elk een huwelijk later krijgt Andreas heel vroeg in de ochtend telefoon. Zij is het. Ze ademt diep in. Dan zegt ze: 'Ik geloof dat ik een heel mooi cadeau heb.'
Hij doet niks liever dan geloven wat zij gelooft.
Twee dagen wil ze hem geven. Die zullen ze doorbrengen in het Bussaco Palace Hotel, het allermooiste hotel van Europa. Want na tien jaar hebben ze recht op superlatieven. Twee dagen om de tijd in te halen en uit te komen op de plek waar het verkeerd is gegaan.
Met een uiterst trefzekere maar lichte pen beschrijft Lara Taveirne de prachtige geschiedenis van een ontnuchtering.
Maar tien jaar en elk een huwelijk later krijgt Andreas heel vroeg in de ochtend telefoon. Zij is het. Ze ademt diep in. Dan zegt ze: 'Ik geloof dat ik een heel mooi cadeau heb.'
Hij doet niks liever dan geloven wat zij gelooft.
Twee dagen wil ze hem geven. Die zullen ze doorbrengen in het Bussaco Palace Hotel, het allermooiste hotel van Europa. Want na tien jaar hebben ze recht op superlatieven. Twee dagen om de tijd in te halen en uit te komen op de plek waar het verkeerd is gegaan.
Met een uiterst trefzekere maar lichte pen beschrijft Lara Taveirne de prachtige geschiedenis van een ontnuchtering.
- GenresDutch Literature
256 pages, Paperback
First published October 1, 2015
14 people are currently reading
454 people want to read
About the author
Lara Taveirne
9 books182 followersLara Taveirne schreef een thesis over liefdesverdriet. Ze schreef ook een keer een brief, waarmee ze zichzelf toegang verleende tot een vervallen sluiswachtershuis. Dertien jaar lang woonde ze onder een lek dak, verstoken van luxe en lawaai, maar dicht bij de natuur. Zo nu en dan schrijft ze ook een roman, zoals De kinderen van Calais (winnaar Debuutprijs 2015) en Wolf (longlist Libris Literatuur Prijs 2025).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 47 reviews
March 8, 2020
Goede fragmentarische structuur. Wat in het voorspel eventjes wordt aangehaald, wordt volledig uitgeklaard in de volgende delen. Zowel het verhaal van de dochter als de moeder komt aan bod, vroeger én nu. De mama is een hippietype, nooit content met wat ze heeft, altijd op zoek naar andere passies en liefdes. De dochter daarentegen wil opnieuw in contact komen met die ene persoon die ze liefhad in haar jeugd en tien jaar geleden voor het laatst zag. De nogal flauwe reden van hun breuk kom je al lezend te weten. Vooral in het begin van het boek ben ik onder de indruk van de taal, de metaforen en het gebruik van hetzelfde woord in twee opeenvolgende zinnen waardoor het verschillende betekenissen krijgt. En er zitten verdomd goede vondsten tussen. Maar naarmate het verhaal vordert kom ik die leuke woordspelingen niet meer tegen, en ook het verhaal vind ik wat langdradig worden.
September 5, 2023
Het boek leest als een zo lang mogelijk uitgesteld orgasme. De titels hebben allemaal 'spel' in zich. Het eerste deel ('voorspel') is meteen broeierig, maar de volgende delen verdiepen het geluk en de pijn, voor we in de slotpagina's de ontknoping krijgen.
November 3, 2015
"Al die geruisloosheid om haar heen, terwijl het in haar hoofd zo hard waaide dat er takken en stammen kraakten. Nooit eens ging ze samen met de wereld. Ze was dat ene kledingstuk in haar kast dat nergens bij paste zonder dat je ogen er pijn van deden. Alleen in uiterste afzondering viel dat niet zo op. Een stolp om haar heen, dat zou het allemaal een stuk prettiger maken."
Lara Taveirne heeft het talent om de gevoelens zo accuraat te omschrijven, en dat zonder één woord te veel te gebruiken, zoals het citaat hierboven. Bovendien doet ze dat op zo'n natuurlijke vanzelfsprekende manier dat je voortdurend prachtige zinnen leest zonder dat je er erg in hebt (tot je ze eens herleest). Ik was al blij met haar debuutboek, maar nu heeft ze me helemaal overtuigd. In "Hotel zonder sterren" schrijft ze een prachtige ode op de teleurstelling, de ontnuchtering. Eigenlijk om ooit eens te herlezen!
Lara Taveirne heeft het talent om de gevoelens zo accuraat te omschrijven, en dat zonder één woord te veel te gebruiken, zoals het citaat hierboven. Bovendien doet ze dat op zo'n natuurlijke vanzelfsprekende manier dat je voortdurend prachtige zinnen leest zonder dat je er erg in hebt (tot je ze eens herleest). Ik was al blij met haar debuutboek, maar nu heeft ze me helemaal overtuigd. In "Hotel zonder sterren" schrijft ze een prachtige ode op de teleurstelling, de ontnuchtering. Eigenlijk om ooit eens te herlezen!
February 11, 2022
Een verhaal over de zoektocht naar onvoorwaardelijke liefde waar verlatingsangst in de weg staat. Over de liefde in je hoofd die niet strookt met de liefde in de realiteit. Genoten van de schrijfstijl en de taal.
November 14, 2015
Als de aantrekkingskracht tussen twee mensen zo hevig is dat ze hen zelfs genadeloos doorheen de tijd uiteendrijft, maar het gemis na jaren zo ondraaglijk blijkt, en dat passionele verlangen bij die ene hoger blijft oplaaien, dan weet je al dat ook die liefde ferm pijn gaat doen.
Ik hield de pagina's met mijn ene hand tegen omdat je het onheil al voelt hangen, maar bleef toch onverstoord doorlezen, om na het laatste woord verstild en verweesd achter te blijven. Liggend op het tapijt, starend naar het plafond.
Ik hield de pagina's met mijn ene hand tegen omdat je het onheil al voelt hangen, maar bleef toch onverstoord doorlezen, om na het laatste woord verstild en verweesd achter te blijven. Liggend op het tapijt, starend naar het plafond.
May 23, 2022
3 1/2 *
April 21, 2025
Intrigerend en het verhaal zuigt je vast.
Heel graag gelezen.
Heel graag gelezen.
April 3, 2017
Een boek over allesoverheersende, bijna zelfdestructieve liefde. Het opent met een pittig voorstel en neemt dan door het terugblikken op het verleden veel omwegen naar de finish. En ook hier aan de zijlijn weer een stevig labiele moederfiguur. Mag je na twee boeken al van stokpaardjes spreken? De liefde en zijn slachtoffers worden door Lara Taveirne opnieuw filmisch en detaillistisch rauw en mooi neergezet. Ik wacht op een volgende roman.
January 29, 2016
Nee, niet mijn boek... Eigenlijk echt niet. Vond het verhaal nogal goedkoop en niet echt geloofwaardig. Maar dat is mijn bescheiden mening natuurlijk
July 24, 2017
Hotel zonder sterren heeft mij geraakt.
February 27, 2021
Ergens zegt het hoofdpersonage Larissa dat heel haar familie met schrijven bezig is maar niemand verder komt dan losse zinnen of het overschrijven van citaten. Wel, dat is het gevoel dat ik bij het werk van Lara Taveirne heb.
Bij 'De kinderen van Calais' schreef ik al dat ik de indruk had dat Lara vertrok vanuit een schriftje waar ze allerlei beelden, 'goede' zinnen in verzameld had en die dan aan elkaar had geplakt. Hier is dit nog meer het geval. Van spanningsopbouw, grondige uitwerking van de personages, ... heeft Taveirne weinig kaas gegeten. We krijgen het ongeloofwaardige verhaal van Larissa en haar moeder Isabelle Maria. Hun leven lijkt gelijk te lopen, ze zijn ook allebei met een karikatuur van de goede man getrouwd. Ai. Ai. Larissa hoopt nieuw leven te blazen in haar relatie van haar jeugdliefde en blikt terug op haar jeugd en vertelt over het hippieverleden van haar ouders. Het ene cliché volgt het andere op.
Ik las dit boek uit omdat een leerling dit volgende week in de klas zal presenteren. Benieuwd wat zij ervan vond. Laat dit het laatste boek zijn van Taveirne dat ik moet lezen.
Bij 'De kinderen van Calais' schreef ik al dat ik de indruk had dat Lara vertrok vanuit een schriftje waar ze allerlei beelden, 'goede' zinnen in verzameld had en die dan aan elkaar had geplakt. Hier is dit nog meer het geval. Van spanningsopbouw, grondige uitwerking van de personages, ... heeft Taveirne weinig kaas gegeten. We krijgen het ongeloofwaardige verhaal van Larissa en haar moeder Isabelle Maria. Hun leven lijkt gelijk te lopen, ze zijn ook allebei met een karikatuur van de goede man getrouwd. Ai. Ai. Larissa hoopt nieuw leven te blazen in haar relatie van haar jeugdliefde en blikt terug op haar jeugd en vertelt over het hippieverleden van haar ouders. Het ene cliché volgt het andere op.
Ik las dit boek uit omdat een leerling dit volgende week in de klas zal presenteren. Benieuwd wat zij ervan vond. Laat dit het laatste boek zijn van Taveirne dat ik moet lezen.
June 1, 2025
'Kinderen hebben ogen die groter zijn dan hun magen. Larissa was bang dat zij dat had met haar verlangen. Dat het groter was dan haar hart.'
---
Tijdens het lezen
35/388
'Hij is voor haar gevallen toen ze een meisje van zestien was en hij heeft eigenlijk nooit de moeite genomen om weer rechtop te komen.'
248/388
'Kinderen hebben ogen die groter zijn dan hun magen. Larissa was bang dat zij dat had met haar verlangen. Dat het groter was dan haar hart.'
250/388
'Voor het eerst in haar leven was ze blij dat ze zichzelf was.'
265/388
'De kwalijkste eigenschap van de mens was volgens Larissa de verbeelding. Zonder hoefde je niet voortdurend te weten wat je allemaal miste.'
268/388
'Het was bijna niet te geloven dat er op dit moment mensen onderuitgezakt tv zaten te kijken, op het knopje van de fotokopieermachine drukten, kinderen aan het baren waren, op de luchthaven zaten te wachten, lagen te grienen om een niet verklaarbaar verdriet, het slachtoffer werden van verkeersongelukken en grootschalige fraude, op staande voet ontslagen werden, formulieren of examens invulden, op internationaal niveau aan het doorbreken waren, tapijten stonden te reinigen, achter het afval aan renden dat uit een opengekrabde vuilniszak was gerold, het rad van de cavia terug in de kooi probeerden te bevestigen, een woord in een brief doorkrasten, met hun foto in de krant stonden, in hun portemonnee nakeken of ze genoeg muntjes hadden voor een kraslot, het sissende vlees in de pan aan het draaien waren of onder wat voor omstandigheden ook aan het sterven waren. Het was alsof alle inwoners van de planeet even vrijaf hadden genomen.'
276/388
'Ze kruiste haar armen en richtte haar blik op de witte gasboiler waar ze vier jaar lang doodsbang voor was geweest. Het had haar altijd heel waarschijnlijk geleken dat die haar dood zou betekenen. Hij maakte een indrukwekkend geluid als je de warmwaterkraan opendraaide. Het idee had haar al die jaren beangstigd, dat ze door toedoen van een boiler zou sterven. Zonder diploma en zonder Andreas.'
279/388
'Dit is alles wat we ons in dit leven wensen, dacht Larissa, iemand die zich hetzelfde herinnert.'
280/388
'Larissa zei: ‘Ik zie heel vaak een bospad voor me en twee kinderen die voor ons uit lopen. Het is winter of herfst in dat beeld. En dan schuift jouw hand onder mijn winterjas.’
Andreas zei: ‘Voor mij ben je later altijd naakt en is het nooit herfst.’
Ze keken elkaar aan alsof ze het koud hadden maar elkaar geen trui konden aanbieden.'
291/388
'De liefde is nergens zo goedkoop als in een hotelkamer.'
293-294/388
'Al die mannen. Mannen die stomme schoenen droegen en te hard op de snelweg reden. Mannen met loshangende polshorloges die ze soms weer op hun plek moesten schudden. Mannen die twee krantenabonnementen hadden omdat ze dol waren op nieuws. Mannen die in hun jonge jaren knap waren geweest en nu niet meer. Mannen die met veel moeite een trede geklommen waren op de sociale ladder. Mannen die wisten hoe je een wasmachine moest bedienen. Mannen die een zelf geschreven tekst hadden voorgelezen op de begrafenis van hun verongelukte zus. Mannen die polo’s droegen met krokodilletjes erop. Mannen wier oksels naar deodorant roken. Mannen wier zweet niet naar deodorant rook. Mannen die zich niks meer konden herinneren van hun kindertijd. Mannen die songteksten vertaalden. Mannen die geen idee hadden hoeveel meisjes ze in totaal pijn hadden gedaan. Mannen die onmogelijk dronken te voeren waren. Mannen die lid waren van het WWF. Mannen die hielden van een fikkie stoken, maar er geen goeie tuin voor hadden. Mannen die hun schaamhaar bijknipten. Mannen die beweerden dat ze de The Sound of Music nooit hadden gezien. Mannen die dachten dat het beste nog moest komen. Mannen die voor domme vrouwen vielen en mannen die voor vrouwen vielen die ze nooit van hun leven konden krijgen. Al die mannen konden Larissa gestolen worden, ze mochten doodvallen en alles, maar ze mochten haar niet in de steek laten. Dat was het enige wat ze niet mochten doen.'
347-348/388
'Het Bussaco Palace Hotel, het was zowat de mooiste plek op aarde. Mensen reserveerden jaren op voorhand. Toch was het ongelooflijk hoe snel het wende. Ook schoonheid schikte zich graag naar het gewone.
(...)
Misschien had de Franse schrijver over wie ze had gelezen in hetzelfde bed gelegen als zij. Met tweehonderd bedden in totaal was de kans klein, maar uitgesloten was het niet. Valery Larbaud, zo heette die schrijver. Hij had in het hotel gelogeerd in de jaren dertig, maar kon de slaap niet vatten. Van die slapeloze nacht had hij gebruikgemaakt om een verhaal te schrijven.'
365/388
'Toch had hij haar al die tien jaar lang niet zelf opgebeld. Op zich had dat wel gekund. Het was dus niet uitgesloten dat hij het nog langer had volgehouden. Misschien zelfs nog eens tien jaar. Of altijd. Voor hem was altijd misschien niet zo lang. Als je niet voortdurend aan iemand liep te denken was altijd vast iets heel fijns. Iets wat lekker lang duurde, iets wat je van je leven niet wilde missen.'
379/388
'Larissa en Andreas. Buiten haar hoofd hebben ze nooit iets met elkaar te maken gehad. Zelfs bij de gemeenschappelijke vakken op school hadden ze nooit naast elkaar gezeten. Hun namen stonden niet eens onder elkaar op de absentielijst. Daar moet ze nu aan denken. Aan een absentielijst. Aanwezig, afwezig.'
382/388
'Ze is overtuigd, helemaal overtuigd. Ze wil nooit meer wakker worden met het gevoel niet meer te zijn dan de leegte van iemands tekort. En zelfs dat niet te kunnen vullen.'
384/388
'Hier moet het eindigen, besluit Larissa. Het wachten heeft lang genoeg geduurd. Het leven wil ze. Ze wil het omarmen in plaats van het voor zich uit te schuiven. Maar ze weet niet of het kan, of je iets kunt omarmen zonder dat het ook verdwijnt.'
---
Tijdens het lezen
35/388
'Hij is voor haar gevallen toen ze een meisje van zestien was en hij heeft eigenlijk nooit de moeite genomen om weer rechtop te komen.'
248/388
'Kinderen hebben ogen die groter zijn dan hun magen. Larissa was bang dat zij dat had met haar verlangen. Dat het groter was dan haar hart.'
250/388
'Voor het eerst in haar leven was ze blij dat ze zichzelf was.'
265/388
'De kwalijkste eigenschap van de mens was volgens Larissa de verbeelding. Zonder hoefde je niet voortdurend te weten wat je allemaal miste.'
268/388
'Het was bijna niet te geloven dat er op dit moment mensen onderuitgezakt tv zaten te kijken, op het knopje van de fotokopieermachine drukten, kinderen aan het baren waren, op de luchthaven zaten te wachten, lagen te grienen om een niet verklaarbaar verdriet, het slachtoffer werden van verkeersongelukken en grootschalige fraude, op staande voet ontslagen werden, formulieren of examens invulden, op internationaal niveau aan het doorbreken waren, tapijten stonden te reinigen, achter het afval aan renden dat uit een opengekrabde vuilniszak was gerold, het rad van de cavia terug in de kooi probeerden te bevestigen, een woord in een brief doorkrasten, met hun foto in de krant stonden, in hun portemonnee nakeken of ze genoeg muntjes hadden voor een kraslot, het sissende vlees in de pan aan het draaien waren of onder wat voor omstandigheden ook aan het sterven waren. Het was alsof alle inwoners van de planeet even vrijaf hadden genomen.'
276/388
'Ze kruiste haar armen en richtte haar blik op de witte gasboiler waar ze vier jaar lang doodsbang voor was geweest. Het had haar altijd heel waarschijnlijk geleken dat die haar dood zou betekenen. Hij maakte een indrukwekkend geluid als je de warmwaterkraan opendraaide. Het idee had haar al die jaren beangstigd, dat ze door toedoen van een boiler zou sterven. Zonder diploma en zonder Andreas.'
279/388
'Dit is alles wat we ons in dit leven wensen, dacht Larissa, iemand die zich hetzelfde herinnert.'
280/388
'Larissa zei: ‘Ik zie heel vaak een bospad voor me en twee kinderen die voor ons uit lopen. Het is winter of herfst in dat beeld. En dan schuift jouw hand onder mijn winterjas.’
Andreas zei: ‘Voor mij ben je later altijd naakt en is het nooit herfst.’
Ze keken elkaar aan alsof ze het koud hadden maar elkaar geen trui konden aanbieden.'
291/388
'De liefde is nergens zo goedkoop als in een hotelkamer.'
293-294/388
'Al die mannen. Mannen die stomme schoenen droegen en te hard op de snelweg reden. Mannen met loshangende polshorloges die ze soms weer op hun plek moesten schudden. Mannen die twee krantenabonnementen hadden omdat ze dol waren op nieuws. Mannen die in hun jonge jaren knap waren geweest en nu niet meer. Mannen die met veel moeite een trede geklommen waren op de sociale ladder. Mannen die wisten hoe je een wasmachine moest bedienen. Mannen die een zelf geschreven tekst hadden voorgelezen op de begrafenis van hun verongelukte zus. Mannen die polo’s droegen met krokodilletjes erop. Mannen wier oksels naar deodorant roken. Mannen wier zweet niet naar deodorant rook. Mannen die zich niks meer konden herinneren van hun kindertijd. Mannen die songteksten vertaalden. Mannen die geen idee hadden hoeveel meisjes ze in totaal pijn hadden gedaan. Mannen die onmogelijk dronken te voeren waren. Mannen die lid waren van het WWF. Mannen die hielden van een fikkie stoken, maar er geen goeie tuin voor hadden. Mannen die hun schaamhaar bijknipten. Mannen die beweerden dat ze de The Sound of Music nooit hadden gezien. Mannen die dachten dat het beste nog moest komen. Mannen die voor domme vrouwen vielen en mannen die voor vrouwen vielen die ze nooit van hun leven konden krijgen. Al die mannen konden Larissa gestolen worden, ze mochten doodvallen en alles, maar ze mochten haar niet in de steek laten. Dat was het enige wat ze niet mochten doen.'
347-348/388
'Het Bussaco Palace Hotel, het was zowat de mooiste plek op aarde. Mensen reserveerden jaren op voorhand. Toch was het ongelooflijk hoe snel het wende. Ook schoonheid schikte zich graag naar het gewone.
(...)
Misschien had de Franse schrijver over wie ze had gelezen in hetzelfde bed gelegen als zij. Met tweehonderd bedden in totaal was de kans klein, maar uitgesloten was het niet. Valery Larbaud, zo heette die schrijver. Hij had in het hotel gelogeerd in de jaren dertig, maar kon de slaap niet vatten. Van die slapeloze nacht had hij gebruikgemaakt om een verhaal te schrijven.'
365/388
'Toch had hij haar al die tien jaar lang niet zelf opgebeld. Op zich had dat wel gekund. Het was dus niet uitgesloten dat hij het nog langer had volgehouden. Misschien zelfs nog eens tien jaar. Of altijd. Voor hem was altijd misschien niet zo lang. Als je niet voortdurend aan iemand liep te denken was altijd vast iets heel fijns. Iets wat lekker lang duurde, iets wat je van je leven niet wilde missen.'
379/388
'Larissa en Andreas. Buiten haar hoofd hebben ze nooit iets met elkaar te maken gehad. Zelfs bij de gemeenschappelijke vakken op school hadden ze nooit naast elkaar gezeten. Hun namen stonden niet eens onder elkaar op de absentielijst. Daar moet ze nu aan denken. Aan een absentielijst. Aanwezig, afwezig.'
382/388
'Ze is overtuigd, helemaal overtuigd. Ze wil nooit meer wakker worden met het gevoel niet meer te zijn dan de leegte van iemands tekort. En zelfs dat niet te kunnen vullen.'
384/388
'Hier moet het eindigen, besluit Larissa. Het wachten heeft lang genoeg geduurd. Het leven wil ze. Ze wil het omarmen in plaats van het voor zich uit te schuiven. Maar ze weet niet of het kan, of je iets kunt omarmen zonder dat het ook verdwijnt.'
October 25, 2019
Het kon me niet volledig overtuigen. Begint echt veelbelovend maar heel die geschiedenis over 'de moeder' ging aan me voorbij. Hou echt wel van de stijl nochtans. Misschien zat kerkhofblommenstraat ook nog iets te vers in het geheugen.
September 15, 2016
In deze recensie zitten misschien wel enkele spoilers, dus lezen op eigen risico. ;)
Okee, toegegeven, na een niet al te denderende ervaring met "De kinderen van Calais", verwachtte ik ook niet echt veel van deze roman. Het plot was relatief voorspelbaar, zeker vanaf de helft, en bepaalde personages leken me nogal simpel vormgegeven. De stijl kon me niet echt in vervoering brengen. Het feit dat elk hoofdstuk een quotum lijkt te hebben op het gebied van woorden als "stijve", "erectie", "borsten", "vrijen" en "penis" begon me na een tijdje toch te ergeren. Begrijp me niet verkeerd, ik ben zeker geen seut en ik zie in dat het seksuele voor verschillende personages een belangrijk element is in hun leven (vooral als vlucht dan), maar de manier waarop Taveirne de woorden hanteert en laat terugkeren in gesprekken riep bij mij de gedachten "weeral" of "serieus, wil je nu echt DAAROVER praten, nu?!" op. Het kan aan mij liggen, maar ik vond dat het soms leek alsof ze het seksuele erin wou proppen, met als enige reden het erin te steken (no pun intended).
De thematieken van het niet-geliefd zijn; de beste willen zijn, maar toch niet onmisbaar zijn; het principe van de onevenredige liefde tussen twee mensen, wist ik dan wel weer te smaken. Heel tragisch natuurlijk en ik voelde - vooral in de tweede helft van de roman - echt de pijn van Larissa in mijn eigen lichaam overstromen. Je merkt zo snel al dat zij hem zo veel liever ziet dan omgekeerd, en de manier waarop ze blijft proberen is heroïsch, maar tegelijk ook zo triest. Het feit dat Larissa nooit voor iemand echt onmisbaar blijkt, is volgens mij haar grootste probleem. Ze wil zijn zoals de personages die ze op de bühne speelt: groots, onvergetelijk en onmisbaar voor het plot. Ironisch genoeg blijkt ze uiteindelijk enkel onmisbaar in haar eigen verhaal en dat van Taveirne, "Hotel zonder sterren". Deze tragiek vond ik enorm mooi, maar kan voor mij de rest van de roman toch niet echt tot een hoger plan tillen.
Okee, toegegeven, na een niet al te denderende ervaring met "De kinderen van Calais", verwachtte ik ook niet echt veel van deze roman. Het plot was relatief voorspelbaar, zeker vanaf de helft, en bepaalde personages leken me nogal simpel vormgegeven. De stijl kon me niet echt in vervoering brengen. Het feit dat elk hoofdstuk een quotum lijkt te hebben op het gebied van woorden als "stijve", "erectie", "borsten", "vrijen" en "penis" begon me na een tijdje toch te ergeren. Begrijp me niet verkeerd, ik ben zeker geen seut en ik zie in dat het seksuele voor verschillende personages een belangrijk element is in hun leven (vooral als vlucht dan), maar de manier waarop Taveirne de woorden hanteert en laat terugkeren in gesprekken riep bij mij de gedachten "weeral" of "serieus, wil je nu echt DAAROVER praten, nu?!" op. Het kan aan mij liggen, maar ik vond dat het soms leek alsof ze het seksuele erin wou proppen, met als enige reden het erin te steken (no pun intended).
De thematieken van het niet-geliefd zijn; de beste willen zijn, maar toch niet onmisbaar zijn; het principe van de onevenredige liefde tussen twee mensen, wist ik dan wel weer te smaken. Heel tragisch natuurlijk en ik voelde - vooral in de tweede helft van de roman - echt de pijn van Larissa in mijn eigen lichaam overstromen. Je merkt zo snel al dat zij hem zo veel liever ziet dan omgekeerd, en de manier waarop ze blijft proberen is heroïsch, maar tegelijk ook zo triest. Het feit dat Larissa nooit voor iemand echt onmisbaar blijkt, is volgens mij haar grootste probleem. Ze wil zijn zoals de personages die ze op de bühne speelt: groots, onvergetelijk en onmisbaar voor het plot. Ironisch genoeg blijkt ze uiteindelijk enkel onmisbaar in haar eigen verhaal en dat van Taveirne, "Hotel zonder sterren". Deze tragiek vond ik enorm mooi, maar kan voor mij de rest van de roman toch niet echt tot een hoger plan tillen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 22, 2019
Soms denk ik dat het nooit (meer) gaat lukken, tussen mijzelf en de Nederlandstalige literatuur (maar dan herinner ik mezelf aan Boon of aan dat mooie debuut dat ik vorig jaar heb gelezen).
_Hotel zonder sterren_ ben ik hoopvol begonnen, maar met lage verwachtingen. Het onderwerp leek mij bijzonder boeiend, maar dan las ik op de achterkant de bewierrooking van een zin zoals "Drupsgewijs kwam ik uit de vermoeide penis van mijn vader.", die gelukkig uit een ander boek kwam (die zin, niet de penis --hoewel, die dus eigenlijk ook). Al kondigde ook de opening van dit boek zich maar halfslachtig aan: "Andreas heeft niet gedroomd en toch wordt hij wakker." Het zal u ongetwijfeld ook al overkomen zijn.
Er zitten zeer boeiende elementen in het verhaal, en de uitweiding in het middenstuk over de relatie van de ouders is zeer pertinent. De belofte van een magistrale tweedaagse ontknoping, zoals in de blurb en de inleiding beloofd, laat veel te lang op zich wachten, en kan dan ook bijna niet anders dan op een ontgoocheling uitdraaien. Taveirne gaat op een heel natuurlijke manier met het seksuele om --dat was een verademing-- maar verliest de spanningsboog in de tweede helft (of het laatste derde) van haar boek. Jammer.
_Hotel zonder sterren_ ben ik hoopvol begonnen, maar met lage verwachtingen. Het onderwerp leek mij bijzonder boeiend, maar dan las ik op de achterkant de bewierrooking van een zin zoals "Drupsgewijs kwam ik uit de vermoeide penis van mijn vader.", die gelukkig uit een ander boek kwam (die zin, niet de penis --hoewel, die dus eigenlijk ook). Al kondigde ook de opening van dit boek zich maar halfslachtig aan: "Andreas heeft niet gedroomd en toch wordt hij wakker." Het zal u ongetwijfeld ook al overkomen zijn.
Er zitten zeer boeiende elementen in het verhaal, en de uitweiding in het middenstuk over de relatie van de ouders is zeer pertinent. De belofte van een magistrale tweedaagse ontknoping, zoals in de blurb en de inleiding beloofd, laat veel te lang op zich wachten, en kan dan ook bijna niet anders dan op een ontgoocheling uitdraaien. Taveirne gaat op een heel natuurlijke manier met het seksuele om --dat was een verademing-- maar verliest de spanningsboog in de tweede helft (of het laatste derde) van haar boek. Jammer.
January 13, 2016
Meerdere keren betrapte ik mezelf erop dat ik bepaalde alinea's herlas of zelfs luidop voorlas. Voor de details, het rijke taalgebruik en de mooie zinsneden. Een vlot geschreven boek dat spanning opbouwt naar een onafwendbaar plot.
November 1, 2015
Hoe mooi en vreselijk kan liefde zijn? Larissa botst op een muur bij Andreas, al laat die ook wel kieren zien. Ze blijft er voor gaan en blijft zichzelf en haar liefde trouw.
May 10, 2016
Gemengde gevoelens. De verklaring van de titel is wel mooi.
October 27, 2024
Op een dag zou ze zo iemand zijn, iemand die een hele dag had gewerkt en door de regen terugkeerde naar huis en wist hoe het moest, leven.[109]
July 3, 2023
Jullie zagen eerder al dat ik fan ben van Taveirnes werk ('Pluto', 'Kerkhofblommenstraat', 'De kinderen van Calais'). Vooral het karakter van sterke vrouwen daarin spreekt mij erg aan. Zussen, moeders, dochters, vriendinnen, minnaressen.
In 'Hotel zonder sterren' mis ik die wat. Nu, ik zit pas halverwege, het kan nog komen. Hoedanook, veel respect voor Taveirnes schrijfstijl en inzicht in de menselijke psyche en relaties.
Het verhaal in dit boek kan me wel wat minder boeien dan haar andere romans. Voorlopig althans. Ik ga hier nu niet te snel oordelen en geef het boek alle kansen. Deze auteur verdient dat.
In 'Hotel zonder sterren' mis ik die wat. Nu, ik zit pas halverwege, het kan nog komen. Hoedanook, veel respect voor Taveirnes schrijfstijl en inzicht in de menselijke psyche en relaties.
Het verhaal in dit boek kan me wel wat minder boeien dan haar andere romans. Voorlopig althans. Ik ga hier nu niet te snel oordelen en geef het boek alle kansen. Deze auteur verdient dat.
November 5, 2025
Het verhaal kon me niet erg raken. Het begint veelbelovend, maar ik raakte de draad kwijt bij haar warrige gedachten en de tijdsprongen. Sommige personages (zoals de moeder) interesseren mij niet erg.
Er zit veel drama en zelfreflectie in, teleurstelling en hoe daarmee om te gaan. In een andere mindset had ik het misschien beter gevonden.
Er zit veel drama en zelfreflectie in, teleurstelling en hoe daarmee om te gaan. In een andere mindset had ik het misschien beter gevonden.
January 3, 2023
Om het met de woorden van Clouseau te zeggen: “Zie me graag, ik heb je nodig.” Hartverscheurend hoe Lara Taveirne het hunkeren van Larissa naar de liefde van haar moeder en van Andreas beschrijft. Telkens als Larissa verkeerde keuzes maakt omwille van die hunkering, breekt je hart. Hoe je verleden je heden en toekomst tekent.
November 24, 2024
Goede start van het boek. Nadien is het doorbijten zonder goed te weten welke richting het uit zal gaan. Om uiteindelijk te landen, alle puzzelstukjes in elkaar te laten passen. Pijnlijk hoe verbondenheid ook afwezigheid kan betekenen.
January 23, 2019
Amai, wow!
November 5, 2021
Niet uitgelezen, kon me niet boeien, flauw geschreven
June 19, 2022
Vond het totaal niet boeiend en erg rommelig allemaal. Het verhaal springt van de hak op de tak. Heb het uitgelezen omdat ik ergens toch op een mooi einde hoopte maar ook dat vond ik teleurstellend.
December 9, 2022
Mooi verhaal over liefde, maar het maakt de verwachtingen niet waar. Had meer verwacht van de schrijfster die in 2015 de debuutprijs won. Desalniettemin heeft ze een prachtige schrijfstijl.
June 27, 2024
Mooi geschreven, maar een te mager verhaal.
Displaying 1 - 30 of 47 reviews