Hotel zonder sterren

by Lara Taveirne

Een manier om voor altijd van elkaar te houden hadden ze al gevonden. Dat was door nooit bij elkaar te komen.
Maar tien jaar en elk een huwelijk later krijgt Andreas heel vroeg in de ochtend telefoon. Zij is het. Ze ademt diep in. Dan zegt ze: 'Ik geloof dat ik een heel mooi cadeau heb.'
Hij doet niks liever dan geloven wat zij gelooft.
Twee dagen wil ze hem geven. Die zullen ze doorbrengen in het Bussaco Palace Hotel, het allermooiste hotel van Europa. Want na tien jaar hebben ze recht op superlatieven. Twee dagen om de tijd in te halen en uit te komen op de plek waar het verkeerd is gegaan.
Met een uiterst trefzekere maar lichte pen beschrijft Lara Taveirne de prachtige geschiedenis van een ontnuchtering.

Genres: Dutch Literature

256 pages, Paperback

First published October 1, 2015

About the author

Lara Taveirne schreef een thesis over liefdesverdriet. Ze schreef ook een keer een brief, waarmee ze zichzelf toegang verleende tot een vervallen sluiswachtershuis. Dertien jaar lang woonde ze onder een lek dak, verstoken van luxe en lawaai, maar dicht bij de natuur. Zo nu en dan schrijft ze ook een roman, zoals De kinderen van Calais (winnaar Debuutprijs 2015) en Wolf (longlist Libris Literatuur Prijs 2025).

Reviews

[Christine Bonheure · Rating 3 out of 5]

Goede fragmentarische structuur. Wat in het voorspel eventjes wordt aangehaald, wordt volledig uitgeklaard in de volgende delen. Zowel het verhaal van de dochter als de moeder komt aan bod, vroeger én nu. De mama is een hippietype, nooit content met wat ze heeft, altijd op zoek naar andere passies en liefdes. De dochter daarentegen wil opnieuw in contact komen met die ene persoon die ze liefhad in haar jeugd en tien jaar geleden voor het laatst zag. De nogal flauwe reden van hun breuk kom je al lezend te weten. Vooral in het begin van het boek ben ik onder de indruk van de taal, de metaforen en het gebruik van hetzelfde woord in twee opeenvolgende zinnen waardoor het verschillende betekenissen krijgt. En er zitten verdomd goede vondsten tussen. Maar naarmate het verhaal vordert kom ik die leuke woordspelingen niet meer tegen, en ook het verhaal vind ik wat langdradig worden.

[Xavier Roelens · Rating 4 out of 5]

Het boek leest als een zo lang mogelijk uitgesteld orgasme. De titels hebben allemaal 'spel' in zich. Het eerste deel ('voorspel') is meteen broeierig, maar de volgende delen verdiepen het geluk en de pijn, voor we in de slotpagina's de ontknoping krijgen.

[Leone Mattheus · Rating 3 out of 5]

Je merkt heel erg dat dit boek uit de vroegere schrijfperiode van Taveirne stamt. Toch komen haar 'typische' kenmerken - voor zover ik die na drie gelezen boeken van haar al typisch kan noemen - duidelijk naar voren. De vrouwelijke personages in deze roman kon ik, wat hun zoektocht naar vrijheid betreft, sterk linken aan de personages uit 'Pluto'. Ze delen allemaal diezelfde drang om een leven te leiden buiten het 'conforme' maatschappelijke bestaan.

Niettemin heb ik genoten van deze roman, en hij is ideaal als zomers leesvoer.

[Thierry VDBuzzz · Rating 4 out of 5]

"Al die geruisloosheid om haar heen, terwijl het in haar hoofd zo hard waaide dat er takken en stammen kraakten. Nooit eens ging ze samen met de wereld. Ze was dat ene kledingstuk in haar kast dat nergens bij paste zonder dat je ogen er pijn van deden. Alleen in uiterste afzondering viel dat niet zo op. Een stolp om haar heen, dat zou het allemaal een stuk prettiger maken."
Lara Taveirne heeft het talent om de gevoelens zo accuraat te omschrijven, en dat zonder één woord te veel te gebruiken, zoals het citaat hierboven. Bovendien doet ze dat op zo'n natuurlijke vanzelfsprekende manier dat je voortdurend prachtige zinnen leest zonder dat je er erg in hebt (tot je ze eens herleest). Ik was al blij met haar debuutboek, maar nu heeft ze me helemaal overtuigd. In "Hotel zonder sterren" schrijft ze een prachtige ode op de teleurstelling, de ontnuchtering. Eigenlijk om ooit eens te herlezen!

[Marijke Carpentier · Rating 4 out of 5]

Een verhaal over de zoektocht naar onvoorwaardelijke liefde waar verlatingsangst in de weg staat. Over de liefde in je hoofd die niet strookt met de liefde in de realiteit. Genoten van de schrijfstijl en de taal.

[Els De Laere · Rating 4 out of 5]

Als de aantrekkingskracht tussen twee mensen zo hevig is dat ze hen zelfs genadeloos doorheen de tijd uiteendrijft, maar het gemis na jaren zo ondraaglijk blijkt, en dat passionele verlangen bij die ene hoger blijft oplaaien, dan weet je al dat ook die liefde ferm pijn gaat doen.
Ik hield de pagina's met mijn ene hand tegen omdat je het onheil al voelt hangen, maar bleef toch onverstoord doorlezen, om na het laatste woord verstild en verweesd achter te blijven. Liggend op het tapijt, starend naar het plafond.

[Cathérine · Rating 3 out of 5]

3 1/2 *

[Klara Van Vlaenderen · Rating 3 out of 5]

3,5

Lara’s wondere zinnen lezen keer op keer moeiteloos, en ik krijg er maar geen genoeg van. Toch bleef ik bij deze een beetje op mijn honger zitten op vlak van personages, zeker omdat ik weet wat ze kan!!

[Sanne · Rating 4 out of 5]

Intrigerend en het verhaal zuigt je vast.
Heel graag gelezen.

[Sofie · Rating 3 out of 5]

Een boek over allesoverheersende, bijna zelfdestructieve liefde. Het opent met een pittig voorstel en neemt dan door het terugblikken op het verleden veel omwegen naar de finish. En ook hier aan de zijlijn weer een stevig labiele moederfiguur. Mag je na twee boeken al van stokpaardjes spreken? De liefde en zijn slachtoffers worden door Lara Taveirne opnieuw filmisch en detaillistisch rauw en mooi neergezet. Ik wacht op een volgende roman.

[Chantal · Rating 2 out of 5]

Nee, niet mijn boek... Eigenlijk echt niet. Vond het verhaal nogal goedkoop en niet echt geloofwaardig. Maar dat is mijn bescheiden mening natuurlijk

[Lydia · Rating 4 out of 5]

Hotel zonder sterren heeft mij geraakt.

[Sylvie · Rating 1 out of 5]

Ergens zegt het hoofdpersonage Larissa dat heel haar familie met schrijven bezig is maar niemand verder komt dan losse zinnen of het overschrijven van citaten. Wel, dat is het gevoel dat ik bij het werk van Lara Taveirne heb.
Bij 'De kinderen van Calais' schreef ik al dat ik de indruk had dat Lara vertrok vanuit een schriftje waar ze allerlei beelden, 'goede' zinnen in verzameld had en die dan aan elkaar had geplakt. Hier is dit nog meer het geval. Van spanningsopbouw, grondige uitwerking van de personages, ... heeft Taveirne weinig kaas gegeten. We krijgen het ongeloofwaardige verhaal van Larissa en haar moeder Isabelle Maria. Hun leven lijkt gelijk te lopen, ze zijn ook allebei met een karikatuur van de goede man getrouwd. Ai. Ai. Larissa hoopt nieuw leven te blazen in haar relatie van haar jeugdliefde en blikt terug op haar jeugd en vertelt over het hippieverleden van haar ouders. Het ene cliché volgt het andere op.
Ik las dit boek uit omdat een leerling dit volgende week in de klas zal presenteren. Benieuwd wat zij ervan vond. Laat dit het laatste boek zijn van Taveirne dat ik moet lezen.

[Pieter De vroe · Rating 2 out of 5]

Het kon me niet volledig overtuigen. Begint echt veelbelovend maar heel die geschiedenis over 'de moeder' ging aan me voorbij. Hou echt wel van de stijl nochtans. Misschien zat kerkhofblommenstraat ook nog iets te vers in het geheugen.

[Trix Van pelt · Rating 3 out of 5]

3,5⭐️
Heel mooi geschreven en verwoord maar voor het verhaal bleef ik wat op mijn honger zitten

[Berlinde Deman · Rating 4 out of 5]

Een onstuimig boek.
Over ontembare passie.
Over verlopen lopen.
Over mensen met gebroken vleugels.
Over hoe geruisloos de tijd ons inhaalt. Ook onze dromen.

Ik lees haar graag.

[Zoë Van Hemelrijck · Rating 2 out of 5]

2.5⭐️

[Esther · Rating 2 out of 5]

In deze recensie zitten misschien wel enkele spoilers, dus lezen op eigen risico. ;)


Okee, toegegeven, na een niet al te denderende ervaring met "De kinderen van Calais", verwachtte ik ook niet echt veel van deze roman. Het plot was relatief voorspelbaar, zeker vanaf de helft, en bepaalde personages leken me nogal simpel vormgegeven. De stijl kon me niet echt in vervoering brengen. Het feit dat elk hoofdstuk een quotum lijkt te hebben op het gebied van woorden als "stijve", "erectie", "borsten", "vrijen" en "penis" begon me na een tijdje toch te ergeren. Begrijp me niet verkeerd, ik ben zeker geen seut en ik zie in dat het seksuele voor verschillende personages een belangrijk element is in hun leven (vooral als vlucht dan), maar de manier waarop Taveirne de woorden hanteert en laat terugkeren in gesprekken riep bij mij de gedachten "weeral" of "serieus, wil je nu echt DAAROVER praten, nu?!" op. Het kan aan mij liggen, maar ik vond dat het soms leek alsof ze het seksuele erin wou proppen, met als enige reden het erin te steken (no pun intended).
De thematieken van het niet-geliefd zijn; de beste willen zijn, maar toch niet onmisbaar zijn; het principe van de onevenredige liefde tussen twee mensen, wist ik dan wel weer te smaken. Heel tragisch natuurlijk en ik voelde - vooral in de tweede helft van de roman - echt de pijn van Larissa in mijn eigen lichaam overstromen. Je merkt zo snel al dat zij hem zo veel liever ziet dan omgekeerd, en de manier waarop ze blijft proberen is heroïsch, maar tegelijk ook zo triest. Het feit dat Larissa nooit voor iemand echt onmisbaar blijkt, is volgens mij haar grootste probleem. Ze wil zijn zoals de personages die ze op de bühne speelt: groots, onvergetelijk en onmisbaar voor het plot. Ironisch genoeg blijkt ze uiteindelijk enkel onmisbaar in haar eigen verhaal en dat van Taveirne, "Hotel zonder sterren". Deze tragiek vond ik enorm mooi, maar kan voor mij de rest van de roman toch niet echt tot een hoger plan tillen.

[Bruno · Rating 2 out of 5]

Soms denk ik dat het nooit (meer) gaat lukken, tussen mijzelf en de Nederlandstalige literatuur (maar dan herinner ik mezelf aan Boon of aan dat mooie debuut dat ik vorig jaar heb gelezen).

_Hotel zonder sterren_ ben ik hoopvol begonnen, maar met lage verwachtingen. Het onderwerp leek mij bijzonder boeiend, maar dan las ik op de achterkant de bewierrooking van een zin zoals "Drupsgewijs kwam ik uit de vermoeide penis van mijn vader.", die gelukkig uit een ander boek kwam (die zin, niet de penis --hoewel, die dus eigenlijk ook). Al kondigde ook de opening van dit boek zich maar halfslachtig aan: "Andreas heeft niet gedroomd en toch wordt hij wakker." Het zal u ongetwijfeld ook al overkomen zijn.

Er zitten zeer boeiende elementen in het verhaal, en de uitweiding in het middenstuk over de relatie van de ouders is zeer pertinent. De belofte van een magistrale tweedaagse ontknoping, zoals in de blurb en de inleiding beloofd, laat veel te lang op zich wachten, en kan dan ook bijna niet anders dan op een ontgoocheling uitdraaien. Taveirne gaat op een heel natuurlijke manier met het seksuele om --dat was een verademing-- maar verliest de spanningsboog in de tweede helft (of het laatste derde) van haar boek. Jammer.

[Joke · Rating 4 out of 5]

Meerdere keren betrapte ik mezelf erop dat ik bepaalde alinea's herlas of zelfs luidop voorlas. Voor de details, het rijke taalgebruik en de mooie zinsneden. Een vlot geschreven boek dat spanning opbouwt naar een onafwendbaar plot.

[Patricia · Rating 4 out of 5]

Hoe mooi en vreselijk kan liefde zijn? Larissa botst op een muur bij Andreas, al laat die ook wel kieren zien. Ze blijft er voor gaan en blijft zichzelf en haar liefde trouw.

[Annick Esselen · Rating 4 out of 5]

Gemengde gevoelens. De verklaring van de titel is wel mooi.

[Karine Colman · Rating 2 out of 5]

Vond het totaal niet boeiend en erg rommelig allemaal. Het verhaal springt van de hak op de tak. Heb het uitgelezen omdat ik ergens toch op een mooi einde hoopte maar ook dat vond ik teleurstellend.

[Annelies · Rating 3 out of 5]

Op een dag zou ze zo iemand zijn, iemand die een hele dag had gewerkt en door de regen terugkeerde naar huis en wist hoe het moest, leven.[109]

[Liesbet Vandewalle · Rating 2 out of 5]

Jullie zagen eerder al dat ik fan ben van Taveirnes werk ('Pluto', 'Kerkhofblommenstraat', 'De kinderen van Calais'). Vooral het karakter van sterke vrouwen daarin spreekt mij erg aan. Zussen, moeders, dochters, vriendinnen, minnaressen.
In 'Hotel zonder sterren' mis ik die wat. Nu, ik zit pas halverwege, het kan nog komen. Hoedanook, veel respect voor Taveirnes schrijfstijl en inzicht in de menselijke psyche en relaties.
Het verhaal in dit boek kan me wel wat minder boeien dan haar andere romans. Voorlopig althans. Ik ga hier nu niet te snel oordelen en geef het boek alle kansen. Deze auteur verdient dat.

[Birgit Coppieters · Rating 3 out of 5]

Het verhaal kon me niet erg raken. Het begint veelbelovend, maar ik raakte de draad kwijt bij haar warrige gedachten en de tijdsprongen. Sommige personages (zoals de moeder) interesseren mij niet erg.
Er zit veel drama en zelfreflectie in, teleurstelling en hoe daarmee om te gaan. In een andere mindset had ik het misschien beter gevonden.

[Sielke Vercooren · Rating 3 out of 5]

Fan van Lara Taveirne, en deze mag er ook wel zijn, maar mijn leesplezier werd hier wel wat ingetoomd door het feit dat ik me moeilijker kon identificeren met hoofdpersonage Larissa. Deed me op één of andere manier ook voortdurend denken aan het debuut van Zita Theuninck (ook een liefdesverhaal maar toch weer niet) en dat kroop meer onder mijn huid.

[Zazou · Rating 2 out of 5]

33/2026


Omdat ik van Wolf en Kerkhofblommenstraat erg onder de indruk was verheugde ik me erop om dit boek te gaan lezen. Helaas viel het me erg tegen: ik vond het zeer warrig en chaotisch. Als ik dit boek als eerste had gelezen had ik er niet over gepiekerd om nog meer van Taveirne te lezen. Gelukkig is dat niet zo, dus stort ik me binnenkort op “Meisjes van krijt”!

[Els B · Rating 4 out of 5]

Om het met de woorden van Clouseau te zeggen: “Zie me graag, ik heb je nodig.” Hartverscheurend hoe Lara Taveirne het hunkeren van Larissa naar de liefde van haar moeder en van Andreas beschrijft. Telkens als Larissa verkeerde keuzes maakt omwille van die hunkering, breekt je hart. Hoe je verleden je heden en toekomst tekent.

[Griet · Rating 3 out of 5]

Goede start van het boek. Nadien is het doorbijten zonder goed te weten welke richting het uit zal gaan. Om uiteindelijk te landen, alle puzzelstukjes in elkaar te laten passen. Pijnlijk hoe verbondenheid ook afwezigheid kan betekenen.