Ik ben Jack. Vernoemd naar Johannes, een van de apostelen uit een vergeten verhaal dat niemand meer interesseert. Dat is ook zo ongeveer het enige wat ik weet van mijn verleden. Mijn ouders zijn jaren geleden opgepakt en afgevoerd. Ze hielden zich bezig met 'staatsondermijnende aangelegenheden', zoals ze dat noemen. Via het supersnelrecht zijn ze veroordeeld. Waarschijnlijk zijn ze dood. Of anders kwijnen ze langzaam weg op een van die gevangeniseilanden voor de kust, waar alles nog erger schijnt te zijn. Ik weet niets van hun lot en dat van mijn zus. Acht jaar zat ik binnen de muren van de campus. Er zitten alleen jongens. Meisjes gaan naar aparte locaties, zo heb ik me laten vertellen. Op de campus mocht ik leren en werken op kosten van de staat, maar wat voor zin heeft dat als je iedereen van wie je houdt kwijt bent?
Dit is een op zichzelf staand verhaal dat je los kunt lezen. Het zal echter op een later moment ook een vervolg krijgen in een langer verhaal.
In het dagelijks leven ben ik copywriter. Ik begon in dienst van verschillende reclamebureaus, sinds een jaar of tien werk ik als freelancer. Ik was dus altijd al veel met teksten en ideeën bezig. Toch bleef de gedachte aan een ‘echt boek’ maar lokken. Geen boek in opdracht, maar iets wat ik helemaal zelf zou kunnen verzinnen.
Toen ik in het voorjaar van 2009 een maand in Napels doorbracht, kwamen de ideeën voor een boek bovendrijven. Het zou nog ruim een jaar duren, voordat ik kennismaakte met een crowdfundingconcept. Ik wierf genoeg mensen die mijn publicatie financieel wilden steunen en slaagde erin daarmee een uitgever te vinden. Zo verging het mijn debuutthriller ‘Bloedgeld’. In juni 2012 lag deze op Napolitaanse leest geschoeide maffiathriller in de boekwinkels.
Daarna had ik de smaak te pakken. Wat volgde, was een nieuw verhaal dat zich wat dichter bij huis afspeelt, maar wat zeker zo spannend is. ‘Gezworen vrienden’ verscheen in het voorjaar van 2014 bij De Fontein. Inmiddels heb ik heb manuscript voor mijn derde thriller afgerond en werk ik aan een vierde.
Natuurlijk blijf ik ook gewoon mijn werk doen als copywriter voor heel uiteenlopende klanten.
Ik heb drie dochters, een vrouw en een grote voorliefde voor Italië.
Leuk om eens een dystopisch verhaal van Nederlandse bodem te lezen. In dit korte verhaal wist de auteur me niet echt mee te laten voelen met de hoofdpersoon (de herinnering van een fijne jeugd vond ik er te dik opgelegd), maar het was leuk om te lezen en het maakte me benieuwd naar de wereld waarin het verhaal zich afspeelt.
Daarnaast vind ik de omslag voor een zelf gepubliceerd boek erg goed gekozen, simplistisch maar mooi en het pakte meteen mijn aandacht.