Onwillekeurig denk ik weer aan het dansen van Véronique. Het eeuwige dansen, die stomme muziek, waarvan ik dacht dat er nooit een einde aan zou komen. Als ik stop met dansen, ben ik dood, zei ze altijd. Een voorspellende gave, dat moet ik haar nageven.
In het dagelijks leven ben ik copywriter. Ik begon in dienst van verschillende reclamebureaus, sinds een jaar of tien werk ik als freelancer. Ik was dus altijd al veel met teksten en ideeën bezig. Toch bleef de gedachte aan een ‘echt boek’ maar lokken. Geen boek in opdracht, maar iets wat ik helemaal zelf zou kunnen verzinnen.
Toen ik in het voorjaar van 2009 een maand in Napels doorbracht, kwamen de ideeën voor een boek bovendrijven. Het zou nog ruim een jaar duren, voordat ik kennismaakte met een crowdfundingconcept. Ik wierf genoeg mensen die mijn publicatie financieel wilden steunen en slaagde erin daarmee een uitgever te vinden. Zo verging het mijn debuutthriller ‘Bloedgeld’. In juni 2012 lag deze op Napolitaanse leest geschoeide maffiathriller in de boekwinkels.
Daarna had ik de smaak te pakken. Wat volgde, was een nieuw verhaal dat zich wat dichter bij huis afspeelt, maar wat zeker zo spannend is. ‘Gezworen vrienden’ verscheen in het voorjaar van 2014 bij De Fontein. Inmiddels heb ik heb manuscript voor mijn derde thriller afgerond en werk ik aan een vierde.
Natuurlijk blijf ik ook gewoon mijn werk doen als copywriter voor heel uiteenlopende klanten.
Ik heb drie dochters, een vrouw en een grote voorliefde voor Italië.