Στα "Ρόδιν' ακρογιάλια" (1908), δύο ήρωες της νουβέλας, ο ναυτικός Διαμαντής ο Αγάλλος και ο βοσκός Πατσοστάθης, διηγούνται την ιστορία τους στον τρίτο ήρωα, τον αφηγητή, στον οποίο υποκρύπτεται ο Παπαδιαμάντης. Ο Αγάλλος, αλαφροΐσκιωτος από γενιά, έλειψε χρόνια στα βόρεια της Γαλλίας κι έχει γυρίσει τώρα, γεροντοπαλίκαρο, στο νησί του, ενώ ο Πατσοστάθης, αγροίκος βοσκός ή άπραγο αγρίμι, μένει για έντεκα χρόνια αρραβωνιασμένος επειδή του έχουν κάνει μάγια, αλλά και με μάγια παντρεύεται. Η νουβέλα μάς δίνει ανάγλυφη την εικόνα της ζωής στην ελληνική επαρχία του 19ου αιώνα και των ηθών στην ελληνική ύπαιθρο της εποχής όσον αφορά τον γάμο και τις προσωπικές σχέσεις γενικότερα, αναδεικνύοντας - με τον μοναδικό τρόπο και την υψηλή ψυχογραφική δεινότητα του Παπαδιαμάντη - τα ανθρώπινα πάθη και τις ανθρώπινες αδυναμίες.
Βαρδιάνος στα σπόρκα
Ιστορικός πυρήνας του "Βαρδιάνου στα σπόρκα" (1893) είναι η χολέρα που έπληξε την Ευρώπη το 1865, οπότε και διατάχθηκε η δημιουργία έκτακτου λοιμοκαθαρτηρίου και στον Τσουγκριά, στο νησάκι έξω από τη Σκιάθο. Τον Αύγουστο του 1865 είχαν καταπλεύσει στο νησί τα πρώτα πλοία που μετέφεραν από την Κωνσταντινούπολη τους "χολεριώντες" επιβάτες· τα πλοία αυτά ονομάζονταν "σπόρκα". Η ιστορία αναφέρεται στις προσπάθειες μιας ηλικιωμένης γυναίκας, της Σκεύως, να φροντίσει το μοναχοπαίδι της τον Σταύρο, τον ναυτικό γιο της ο οποίος βρίσκεται σε καραντίνα στο λοιμοκαθαρτήριο του Τσουγκριά. Η θεια-Σκεύω μεταμφιέζεται λοιπόν σε άντρα, φροντίζει έπειτα να προσληφθεί ως φύλακας ("βαρδιάνος") στα "σπόρκα", και κατορθώνει έτσι - με τη συνδρομή ενός Γερμανού γιατρού - να σώσει τον γιο της από τη φριχτή ασθένεια.
Alexandros Papadiamantis (Greek: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) was an influential Greek novelist and short-story writer. He was born in Greece, on the island of Skiathos, in the western part of the Aegean Sea. The island would figure prominently in his work. His father was a priest. He moved to Athens as a young man to complete his high school studies, and enrolled in the philosophy faculty of Athens University, but never completed his studies. He returned to his native island in later life, and died there. He supported himself by writing throughout his adult life, anything from journalism and short stories to several serialized novels. From a certain point onwards he had become very popular, and newspapers and magazines vied for his writings, offering him substantial fees. Papadiamantis did not care for money, and would often ask for lower fees if he thought they were unfairly high; furthermore he spent his money carelessly and took no care of his clothing and appearance. He never married, and was known to be a recluse, whose only true cares were observing and writing about the life of the poor, and chanting at church: he was referred to as "kosmokalogeros" (κοσμοκαλόγερος, "a monk in the world"). He died of pneumonia.
Έμεινα με τις εντυπώσεις που περίμενα ότι θα έμενα. Δηλαδή: εκτίμησα ιδιαίτερα το αριστουργηματικό γράψιμο και λάτρεψα, ειδικά, τις περιγραφές, αλλά συνολικά το έβρισκα δύσκολο να συγκεντρωθώ σε αρκετά σημεία με αποτέλεσμα να μου ''τη σπάσει'' το πόσο αργά προχωρούσε η ανάγνωση. Παραμένει, όμως, αριστουργηματικός.
ΕΠΙΣΗΣ, από το ''Βαρδιανός στα σπόρκα'' έμαθα δύο καινούριες και τρομακτικά επίκαιρες (2020, φίλοι και φίλες) λέξεις:
''σπορκαρίζομαι" = βρίσκομαι σε καραντίνα και "πράτιγο' = επιστροφή στην κοινωνία μετά από καραντίνα,
λέξεις τις οποίες ελπίζω να μην χρειαστεί να χρησιμοποιήσω με αφορμή κάποιο lockdown vol.2 αν και κάτι μου λέει ότι απλά θα αποδειχτώ γρουσούζα ΧD
Ρόδινα ακρογιάλια : 4 Βαρδιάνος : 4,5 Αγάπη, άπειρη.. με καταστέλλει ο κύρ-Αλέξανδρος,όταν όλα στραβώνουν, παρόλο που, μερικές φορές δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ εύκολα...