What do you think?
Rate this book
Was alles maar konijnen
Een grillig sprookje over eenzaamheid en verlangen. Sara is de God van haar universum. Overal ziet ze mogelijkheden de wereld te maken zoals zij hem graag ziet, van alles maakt ze kleurrijke plaatjes. Ze giet 's nachts afwasmiddel in de fontein, zodat hij de volgende dag bruist van bubbels - ze kijkt toe vanaf een afstandje. Ze stopt briefjes in de lege flessen die ze inlevert bij de supermarkt, ze communiceert met haar overbuurman via borden voor het raam en Marktplaats.nl. Steeds ziet ze manieren om aanwezig te zijn - maar liefst zonder dat men haar echt ziet. Voor haar werk poseert ze in klederdracht op foto's voor een eindeloze stroom toeristen. Na haar werk maakt ze nachtwandelingen. Ze vindt schoonheid op vreemde een kwijlend, gewond konijn dat ze mee naar huis neemt, een zwerver die voor haar zingt. Contact met anderen is een spel, een omweg, een decor . Behalve bij haar opa. Met hem wil ze juist echt contact, wanhopig probeert ze hem in de werkelijkheid te houden, maar dat wordt steeds moeilijker omdat hij meer en meer verward raakt. Was alles maar konijnen laat zich lezen als een grillig sprookje over eenzaamheid en verlangen. Het doet denken aan de film Le fabuleux destin d'Amelie Poulain, door de grote hoeveelheid krankzinnige details en absurde verwikkelingen. Maar Was alles maar konijnen is wanhopiger en wreder. In beeldende en lichtvoetige taal heeft Renske de Greef een romandebuut geschreven dat niet alleen hardop aan het lachen maakt, maar dat ook beklemt en ontroert.
- GenresFiction
262 pages
First published January 1, 2008
3 people are currently reading
104 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
December 27, 2023
Opa heeft gelijk: was álles maar konijnen. En hield dit boek maar nooit op. Ook al is het leven van de hoofdpersoon niet fijn om in te vertoeven. Is dit een debuut? De complexiteit en gelaagdheid van het boek doen nochtans iets anders vermoeden. Was alles maar konijnen.
May 5, 2024
Treurig en fascinerend
October 30, 2019
Van de weinige recensies die beschikbaar zijn, kopieert een deel voor het gemak maar wat er reeds op de achterflap staat, en een tweede groep recensenten heeft zo’n hekel aan de hoofdpersoon dat ze het boek niet meer kan lezen en dan maar een mening deelt over de eerste drieënveertig onbegrepen, en dus on(der)gewaardeerde, pagina’s. Ik heb in elk geval het hele boek gelezen, en zal proberen verre te blijven van de beschrijving op de achterflap.
Was alles maar Konijnen was een toevalsontdekking op een boekenbeurs, en het is absoluut vermeldenswaardig dat het boek ruikt alsof het in het bezit is geweest van de hoofdpersoon zelf: Naar sigaretten en herfstbladeren, en een drupje wodka.
Deze debuutroman van Renske de Greef vertelt over het dagelijks leven van de, ik vermoed depressieve, Sara. Je wil dat meiske continu naar een psycholoog sturen, maar doorheen het boek leer je toch dat dat de ongelukkige best gelukkig kan zijn.
Met een schrijfstijl die perfect past bij het doen en denken van de hoofdpersoon, staccato, in zichzelf gekeerd, en kinderlijk, wordt je op een toch intelligente manier meegevoerd in een leven waar weinigen zich comfortabel zullen voelen. Sara leeft en creëert de ene absurditeit na de andere, en als lezer tuimel je daar doorheen. Juist door enige herkenning of in elk geval wat begrip voor haar capriolen, wordt vooral duidelijk hoe vreemd onze vermeende ‘normale’ gewoontes kunnen zijn. Dwingt je maar weer tot zelfreflectie.
En net als je gewend bent aan alle rariteiten, die steeds vertrouwder zijn geworden, ontvouwt het verhaal zich prachtig en even voelt het weer net zo bizar als alles wat daaraan vooraf ging. Ik vind het knap hoe je als lezer de alledaagse vervreemding blijft voelen tot op de laatste pagina, zonder dat deze flauw wordt. Een erg leuk voorbeeld vind ik het personage Oscar, dat van tijd tot tijd door het boek verschijnt maar verder geen grote rol lijkt te vervullen. Hij is decor. Oscar wordt beschreven als een zwerver, maar een originele kijk op de feiten, zoals Renske niet vreemd, maakt van Oscar geen zwerver, maar een blijver. Precies dit aspect, maakt dat ik een week nadat ik het boek uit heb, nog af en toe aan Sara denk.
In lijn met het manisch depressieve gedrag van de hoofdpersoon, dealt Sara met zaken die zij als persoonlijk verraad ervaart door op eigenzinnige wijze te streven naar gerechtigheid of enige genoegdoening, maar zonder iemand echt pijn te willen doen. Het handelen van Sara geeft continu uitdrukking aan haar hunkering naar contact, en getuigt bovendien van wat controledwang, maar geeft vooral blijk van een goed hart. Het is bewonderenswaardig hoe De Greef een personage weet neer te zetten waar je tegelijk zo’n afkeer tegen, en zo’n sympathie voor kunt opbrengen.
Achteraf hoopte ik dat de ontknoping van de vele, dunne verhaallijnen als een striptease zou zijn, waarbij tijd wordt gerekt, kleine details worden prijsgegeven, en je toch op een gekmakende, overzichtelijke manier bij de kern komt. Helaas, ja, helaas, is de ontknoping als cadeaupapier dat gretig in een ruk wordt afgescheurd.
Hoe het ook zij, het boek blijft een cadeautje.
Was alles maar Konijnen was een toevalsontdekking op een boekenbeurs, en het is absoluut vermeldenswaardig dat het boek ruikt alsof het in het bezit is geweest van de hoofdpersoon zelf: Naar sigaretten en herfstbladeren, en een drupje wodka.
Deze debuutroman van Renske de Greef vertelt over het dagelijks leven van de, ik vermoed depressieve, Sara. Je wil dat meiske continu naar een psycholoog sturen, maar doorheen het boek leer je toch dat dat de ongelukkige best gelukkig kan zijn.
Met een schrijfstijl die perfect past bij het doen en denken van de hoofdpersoon, staccato, in zichzelf gekeerd, en kinderlijk, wordt je op een toch intelligente manier meegevoerd in een leven waar weinigen zich comfortabel zullen voelen. Sara leeft en creëert de ene absurditeit na de andere, en als lezer tuimel je daar doorheen. Juist door enige herkenning of in elk geval wat begrip voor haar capriolen, wordt vooral duidelijk hoe vreemd onze vermeende ‘normale’ gewoontes kunnen zijn. Dwingt je maar weer tot zelfreflectie.
En net als je gewend bent aan alle rariteiten, die steeds vertrouwder zijn geworden, ontvouwt het verhaal zich prachtig en even voelt het weer net zo bizar als alles wat daaraan vooraf ging. Ik vind het knap hoe je als lezer de alledaagse vervreemding blijft voelen tot op de laatste pagina, zonder dat deze flauw wordt. Een erg leuk voorbeeld vind ik het personage Oscar, dat van tijd tot tijd door het boek verschijnt maar verder geen grote rol lijkt te vervullen. Hij is decor. Oscar wordt beschreven als een zwerver, maar een originele kijk op de feiten, zoals Renske niet vreemd, maakt van Oscar geen zwerver, maar een blijver. Precies dit aspect, maakt dat ik een week nadat ik het boek uit heb, nog af en toe aan Sara denk.
In lijn met het manisch depressieve gedrag van de hoofdpersoon, dealt Sara met zaken die zij als persoonlijk verraad ervaart door op eigenzinnige wijze te streven naar gerechtigheid of enige genoegdoening, maar zonder iemand echt pijn te willen doen. Het handelen van Sara geeft continu uitdrukking aan haar hunkering naar contact, en getuigt bovendien van wat controledwang, maar geeft vooral blijk van een goed hart. Het is bewonderenswaardig hoe De Greef een personage weet neer te zetten waar je tegelijk zo’n afkeer tegen, en zo’n sympathie voor kunt opbrengen.
Achteraf hoopte ik dat de ontknoping van de vele, dunne verhaallijnen als een striptease zou zijn, waarbij tijd wordt gerekt, kleine details worden prijsgegeven, en je toch op een gekmakende, overzichtelijke manier bij de kern komt. Helaas, ja, helaas, is de ontknoping als cadeaupapier dat gretig in een ruk wordt afgescheurd.
Hoe het ook zij, het boek blijft een cadeautje.
April 8, 2010
Ik heb er maar 70 pag. van gelezen en kon alleen maar denken 'raar wijf'..
February 11, 2022
Dit boek begint als een luchtige omschrijving van een vrouw met allerlei typische gewoontes, maar al snel begint het verhaal meerdere diepere lagen te krijgen.
Intrigerend.
October 2, 2008
Was alles maar konijnen was een boek dat ik al wou lezen sinds het gepubliceerd werd. Toen ik deze week een exemplaar tegen kwam in een boekenwinkel, wist ik dan ook dat het moment er gekomen was.
Eerlijk, het is al een tijd geleden dat ik een deftige poging tot lezen heb ondernomen. Ik heb een tijdje gezweerd bij Engelstalige boeken, want tja, het doet toch meer recht om een boek in de originele versie te lezen? Toen ik niet bepaald van Alice had genoten en ik pride & prejudice niet eens had afgemaakt, begon het tot me door te dringen dat Engels misschien toch niet het meest geschikte voor me was. Oké, het is educatiever, maar ik genoot er niet meer van. Na twee nederlandstalige vertalingen van boeken van Agatha Christie, was Renske dan ook aan de beurt.
Ik had al een paar columns van deze dame gelezen, evenals verschillende reviews over het boek. Het viel me op hoe mijn eerste indruk toen ik de korte inhoud las in meerdere reviews terugkwam: Amélie Poulain.
Toch wil ik de wereld oproepen om deze vergelijking voortaan te laten varen. Het enige feit dat recht doet aan de vergelijking, is dat het allebei goéd is.
Want ja, goed was het boek wel. Het ging hier en daar tegen mijn verwachtingen in, maar niet op een manier die me afstootte. Het verhaal begint vrij luchtig, de bizarre situatie op pagina's 14-15 smaakten alvast naar meer.
Toch weet Renske door te stoten tot een dieper niveau. Sara is niet gewoon een beetje bijzonder op een manier die je doet glimlachen, nee, Sara is een personage dat je soms ook niet wil of kan begrijpen. Wat niet wil zeggen dat ik haar ook maar een moment onuitstaanbaar heb gevonden, wat ik toeschrijf aan de variënerende onderliggende verhalen die aan bod kwamen.
In sommige reviews werd gesteld dat de opa scènes maar beter uit het boek geweerd konden waren, maar daar ben ik het absoluut niet mee eens. Voor mij zorgen deze passages net voor meer diepgang en deden ze me meer in het verhaal komen. Het draaide in dit boek allemaal om evenwicht lijkt me, en Renske heeft voor mij het evenwicht gevonden. Het boek laat je lachen, maar roept even goed medeleven op. Het viel me hier vooral bij op hoe het boek eigenlijk evolueert. In het begin is alles bijna alleen maar leuk en grappig, maar hoe verder je vordert in het boek, hoe meer er ook situaties komen die eigenlijk niet meer grappig zijn. Je begint te merken dat Sara echt een beetje verloren loopt en de weg niet altijd weet. Daarin ligt dan ook het grote verschil met Amélie voor mij. Amélie laat je achter met een vreugdevol gevoel, terwijl Sara een veel realistischer personage is, inclusief kleine kantjes. Ze worstelt op haar eigen manier met het leven en bepaalde situaties die ze moeilijk kan aanvaarden. Dat ze dit niet altijd doet op de manier die jij had gehoopt, maakt daarbij niet zoveel uit. Het belangrijkste is dat het aan bod komt en dat vind ik knap gedaan van Renske.
Conclusie: Het is absoluut een boek dat ik nog eens zal lezen en ik vind het ook een echte aanrader.
Eerlijk, het is al een tijd geleden dat ik een deftige poging tot lezen heb ondernomen. Ik heb een tijdje gezweerd bij Engelstalige boeken, want tja, het doet toch meer recht om een boek in de originele versie te lezen? Toen ik niet bepaald van Alice had genoten en ik pride & prejudice niet eens had afgemaakt, begon het tot me door te dringen dat Engels misschien toch niet het meest geschikte voor me was. Oké, het is educatiever, maar ik genoot er niet meer van. Na twee nederlandstalige vertalingen van boeken van Agatha Christie, was Renske dan ook aan de beurt.
Ik had al een paar columns van deze dame gelezen, evenals verschillende reviews over het boek. Het viel me op hoe mijn eerste indruk toen ik de korte inhoud las in meerdere reviews terugkwam: Amélie Poulain.
Toch wil ik de wereld oproepen om deze vergelijking voortaan te laten varen. Het enige feit dat recht doet aan de vergelijking, is dat het allebei goéd is.
Want ja, goed was het boek wel. Het ging hier en daar tegen mijn verwachtingen in, maar niet op een manier die me afstootte. Het verhaal begint vrij luchtig, de bizarre situatie op pagina's 14-15 smaakten alvast naar meer.
Toch weet Renske door te stoten tot een dieper niveau. Sara is niet gewoon een beetje bijzonder op een manier die je doet glimlachen, nee, Sara is een personage dat je soms ook niet wil of kan begrijpen. Wat niet wil zeggen dat ik haar ook maar een moment onuitstaanbaar heb gevonden, wat ik toeschrijf aan de variënerende onderliggende verhalen die aan bod kwamen.
In sommige reviews werd gesteld dat de opa scènes maar beter uit het boek geweerd konden waren, maar daar ben ik het absoluut niet mee eens. Voor mij zorgen deze passages net voor meer diepgang en deden ze me meer in het verhaal komen. Het draaide in dit boek allemaal om evenwicht lijkt me, en Renske heeft voor mij het evenwicht gevonden. Het boek laat je lachen, maar roept even goed medeleven op. Het viel me hier vooral bij op hoe het boek eigenlijk evolueert. In het begin is alles bijna alleen maar leuk en grappig, maar hoe verder je vordert in het boek, hoe meer er ook situaties komen die eigenlijk niet meer grappig zijn. Je begint te merken dat Sara echt een beetje verloren loopt en de weg niet altijd weet. Daarin ligt dan ook het grote verschil met Amélie voor mij. Amélie laat je achter met een vreugdevol gevoel, terwijl Sara een veel realistischer personage is, inclusief kleine kantjes. Ze worstelt op haar eigen manier met het leven en bepaalde situaties die ze moeilijk kan aanvaarden. Dat ze dit niet altijd doet op de manier die jij had gehoopt, maakt daarbij niet zoveel uit. Het belangrijkste is dat het aan bod komt en dat vind ik knap gedaan van Renske.
Conclusie: Het is absoluut een boek dat ik nog eens zal lezen en ik vind het ook een echte aanrader.
February 6, 2008
Mooi, Amélie Poulin-achtig boek over eenzaamheid en liefde. Hoofdpersonage Sara zoekt contact met mensen, maar zonder zichzelf bekend te maken. Ze zet boodschappen op de metro, verbergt briefjes in jaszakken, plaats bizarre voorwerpen op eBay, etc. Haar onvermogen om écht contact te maken, maakt van haar een triest figuur, vooral omdat de persoon met wie ze contact wil, haar opa, dementeert en dus geen contact kàn maken.
Het boek gaat van erg grappig tot héél ontroerend en is best mooi geschreven, al sputtert het ritme van de zinnen wel eens en zitten er iets te veel 'slimme' semi-filo beschouwingen in verwerkt. Toch een aanrader. Knap debuut van een knappe madam.
Het boek gaat van erg grappig tot héél ontroerend en is best mooi geschreven, al sputtert het ritme van de zinnen wel eens en zitten er iets te veel 'slimme' semi-filo beschouwingen in verwerkt. Toch een aanrader. Knap debuut van een knappe madam.
May 17, 2017
Voor de zoveelste keer.
May 25, 2013
Goed geschreven wellicht, maar ik had veel moeite met de hoofdpersoon. Het leek me nogal een egoistisch, naar kind en De Greef lijkt me zo iemand die zichzelf 'lekker gek' vindt. Niet mijn ding.
June 23, 2013
Was ik dat ook maar. En vermenigvuldigde het oeuvre van Renske de Greef zich ook maar zo snel!
December 3, 2015
Slim geschreven, subtiele grapjes en rare situaties. Leuk boek!
June 22, 2013
Veel gelachen, goede schrijfstijl, lekker luchtig.
Displaying 1 - 13 of 13 reviews