What do you think?
Rate this book
De staart
140 pages, Paperback
Published January 1, 1992
About the author
Patricia De Martelaere
23 books23 followersPatricia Marie Madeleine Godelieve De Martelaere was een Vlaams filosofe, hoogleraar, auteur en essayist.
Patricia De Martelaere in de Nederlandstalige Wikipedia
Patricia De Martelaere in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Patricia De Martelaere bij "Schrijversgewijs"
Patricia Marie Madeleine Godelieve De Martelaere was a Flemish philosopher, professor, author and essayist.
De Martelaere studied philosophy at the Catholic University of Leuven, where in 1984 she obtained a PhD in philosophy on a thesis on the skepticism of David Hume. She taught as professor at the Catholic University of Leuven. She was also linked to the Catholic University of Brussels as a professor. Her publications include works about David Hume, Arthur Schopenhauer, Friedrich Nietzsche, Sigmund Freud, Ludwig Wittgenstein and Jacques Derrida.
Besides her philosophical activities, she was also active as a writer of several novels such as Littekens and Het onverwachte antwoord
Patricia De Martelaere in the English Wikipedia
Patricia De Martelaere in de Nederlandstalige Wikipedia
Patricia De Martelaere in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Patricia De Martelaere bij "Schrijversgewijs"
Patricia Marie Madeleine Godelieve De Martelaere was a Flemish philosopher, professor, author and essayist.
De Martelaere studied philosophy at the Catholic University of Leuven, where in 1984 she obtained a PhD in philosophy on a thesis on the skepticism of David Hume. She taught as professor at the Catholic University of Leuven. She was also linked to the Catholic University of Brussels as a professor. Her publications include works about David Hume, Arthur Schopenhauer, Friedrich Nietzsche, Sigmund Freud, Ludwig Wittgenstein and Jacques Derrida.
Besides her philosophical activities, she was also active as a writer of several novels such as Littekens and Het onverwachte antwoord
Patricia De Martelaere in the English Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
August 28, 2025
Dag Patricia,
Drie trappen rende ik voor je op. Op de eerste verdieping diepte ik Nachtboek van een slapeloze uit het rek. Links noch rechts, boven noch onder waren andere titels van je te bespeuren. Gek, je had wel wat meer dan een debuut bij elkaar gepend. Dus ik naar de dichtstbijzijnde computer om door de catalogus te bladeren. Bleek er doodeenvoudig heel wat ontleend. Nog altijd word je veelvuldig gelezen, vast niet alleen in Gent.
Op de tweede verdieping zou ik nog wat vinden. Ik de trap op. Jawel, Wat blijft. En op de derde. Weer een trap op. Jawel, uit het magazijn haalde een bibliothecaris De staart. Drie trappen naar beneden, peddelen naar huis en in jouw woorden verdwijnen. Niet geheel toevallig met drie boeken.
De podcast van Wim Oosterlinck heet zo. Samen met hem onderneem ik al eens een literaire bedevaart. Het was zijn idee om naar Wezemaal te tuffen. Natuurijk, ik kende je naam, maar tot mijn scha en schande had ik niet één letter van je achter de kiezen. Geef toe, een beetje lullig om hulde te brengen aan een auteur wiens oeuvre je van haar nog pluim kent, louter voor fotootjes op de sociale media.
Bij elke bladzijde vervloekte ik mezelf meer en meer. Elk woord resoneerde in mijn binnenste. Waarom kwam ik nu pas aan jou toe? Oog in oog met je graf vroeg ik het me af. Wim en ik knielden en lazen elk een stukje uit Nachtboek. Daarna bewandelden we het Patricia De Martelaerepad. Toen het nog niet jouw naam droeg verzonk je daar misschien ook in gedachten. Wat denk je van mijn stellige voornemen om nog meer van je oeuvre te ontdekken?
goede groet, David
P.S.: Eergisteren schreef ik je deze brief. Gisteren ontleende ik De schilder en zijn model. Het bleek het boek te zijn waar ik die avond nood aan had. Met meerdere passages die me door de ziel sneden.
Drie trappen rende ik voor je op. Op de eerste verdieping diepte ik Nachtboek van een slapeloze uit het rek. Links noch rechts, boven noch onder waren andere titels van je te bespeuren. Gek, je had wel wat meer dan een debuut bij elkaar gepend. Dus ik naar de dichtstbijzijnde computer om door de catalogus te bladeren. Bleek er doodeenvoudig heel wat ontleend. Nog altijd word je veelvuldig gelezen, vast niet alleen in Gent.
Op de tweede verdieping zou ik nog wat vinden. Ik de trap op. Jawel, Wat blijft. En op de derde. Weer een trap op. Jawel, uit het magazijn haalde een bibliothecaris De staart. Drie trappen naar beneden, peddelen naar huis en in jouw woorden verdwijnen. Niet geheel toevallig met drie boeken.
De podcast van Wim Oosterlinck heet zo. Samen met hem onderneem ik al eens een literaire bedevaart. Het was zijn idee om naar Wezemaal te tuffen. Natuurijk, ik kende je naam, maar tot mijn scha en schande had ik niet één letter van je achter de kiezen. Geef toe, een beetje lullig om hulde te brengen aan een auteur wiens oeuvre je van haar nog pluim kent, louter voor fotootjes op de sociale media.
Bij elke bladzijde vervloekte ik mezelf meer en meer. Elk woord resoneerde in mijn binnenste. Waarom kwam ik nu pas aan jou toe? Oog in oog met je graf vroeg ik het me af. Wim en ik knielden en lazen elk een stukje uit Nachtboek. Daarna bewandelden we het Patricia De Martelaerepad. Toen het nog niet jouw naam droeg verzonk je daar misschien ook in gedachten. Wat denk je van mijn stellige voornemen om nog meer van je oeuvre te ontdekken?
goede groet, David
P.S.: Eergisteren schreef ik je deze brief. Gisteren ontleende ik De schilder en zijn model. Het bleek het boek te zijn waar ik die avond nood aan had. Met meerdere passages die me door de ziel sneden.
June 11, 2023
Het zijn De Martelaeres mooie zinnen en knappe verteltrant die ervoor zorgen dat het boek zo moeilijk weg te leggen is. En de bijzondere structuur. Want de schrijfster laat haar tekst doorlopen, zonder paragrafen of hoofdstukken, nergens wordt het verhaal onder onder- of opgebroken. Zinnen vloeien in elkaar over, verleden en heden lopen naadloos in elkaar over, smelten samen, wat eerst desorienterend werkt maar snel went en wat vaak mooie beelden en overlappingen oplevert. Heel knap van De Martelaere, want het lijkt me allesbehalve eenvoudig dit trucje zo schijnbaar moeiteloos toe te passen.
In 'De staart' volgen we het jongentje Theo en het uiteenvallen van zijn gezin: een zus trouwt (volgens Theo kan het niet anders dan dat zij hiertoe gedwongen wordt en nooit gelukkig zal worden) en trekt het huis uit, zijn moeder is terminaal ziek en zijn vader houdt er een minnares op na. Theo heeft eigenlijk weinig op met mensen, dagelijks wordt hij geconfronteerd met de gruwel die zij elkaar en - erger nog - de dieren aandoen. Theo houdt erg van honden, die zijn wel trouw. Hij leert weetjes over honden uit het hoofd, die hij voor zichzelf opsomt wanneer hij aan de mensen wilt ontsnappen: oren en staarten worden bij sommige rassen vaak gecoupeerd, bijvoorbeeld, zodat die in gevechten met soortgenoten niet verwond kunnen worden. Zelf is Theo ook een staart; die van zijn beste maar saddstische vriend Pieter: overal waar Pieter gaat volgt Theo met de loyaliteit van een viervoeter. 'De staart' gaat over liefde, vriendschap, opgroeien en afscheid nemen, dus over de dood.
Wat ik zo bijzonder vind aan De Martelaeres romans: ze zijn allemaal zo ontzettend verschillend wat plot, structuur ('De schrijver en zijn model' en 'Het onverwachte antwoord' bv.) en zelfs schrijfstijl betreft, en toch herken je er héél duidelijk de stem van De Martelaere in. Geen idee hoe ze het deed. Bij elk boek dat ik van haar las, dacht ik: dit is iets wat ik nog nooit eerder heb gelezen. Ze was een unieke stem en ik begrijp écht niet waarom haar werk al vele jaren niet meer verkrijgbaar is. Dat geen enkele uitgever haar werk opnieuw uitgeeft maakt nog maar eens pijnlijk duidelijk dat het gezegde 'wie schrijft die blijft' een heel grote, heel lelijke leugen is.
September 6, 2015
De neergang van een Vlaamse familie gezien door de ogen van de jongste telg, de kleine Theo die boeken over honden uit het hoofd leert. Prangende, vloeiende en mooie zinnen, zoals gewoonlijk bij De Martelaere, maar deze roman mist scherpte en durf. Het postmoderne trucje om de tekst te laten doorlopen zonder paragrafen - een aaneengeregen lappendeken van redundante fragmenten - kan hier weinig aan veranderen.
May 7, 2021
Een mens denkt ‘Patricia de Martelaere dat is kwaliteit.’ Zelfs als de tweedehands boekverkoper zegt dat het geen sterk werk is, denkt hij ‘de martelaere vond het goed genoeg, dus het zal wel iets over haar zeggen, een geheim dat ze kwijt wil!’ Maar het boek blijkt een opeenvolging van hondenweetjes en ietwat onnozel gekeuvel over afscheid en genegenheid, waardoor hem de moed ontnomen wordt op zoek te gaan naar het geheim dat de schrijver kwijt wilde.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews