What do you think?
Rate this book
Testament
Tragična srpska bajka... Nalazimo se u nestvarnom koje je pretrpano stvarnim, i to je zastrašujuće... Progoni nastavljaju dela rata: svi ratovi u jednom, i sva doba pomerena da bi se bolje potvrdila... Ovde se uobličuje jedan nematerijalni Kafka i neprijatelj veka u kome ništa nije pravo, izuzev imaginacije koja spasava vrstu od njenih sopstvenih zločina... Rečitativ Vidosava Stevanovića, lepotom svoga jezika i prodornom muzikom, baca nas u halucinaciju gde se čovek istovremeno stvara i samorazara, gde je sreća ista stvar kao nesreća.
Jedan Srbin izdajnik u svom narodu i genijalan pripovedač... Ono što očarava pre svega, i prilikom čitanja, to je smelost i lepota hiperbola. U pejsažu čarobnjačkih oblaka, nisu to četiri konjanika Apokalipse, njih je hiljadu. Na zemlji predanoj snazi zla, prženoj suncem do konačnog raspada, bilo natruloj i tečnoj posle potopa, pojavljuju se poludivovi bez glava, žene poluboginje-polusmrtne, koje u svojim bedrima nose čitave narode, pustinjaci lišeni razuma koji naizmenično umiru i rađaju se...
Jedan Srbin izdajnik u svom narodu i genijalan pripovedač... Ono što očarava pre svega, i prilikom čitanja, to je smelost i lepota hiperbola. U pejsažu čarobnjačkih oblaka, nisu to četiri konjanika Apokalipse, njih je hiljadu. Na zemlji predanoj snazi zla, prženoj suncem do konačnog raspada, bilo natruloj i tečnoj posle potopa, pojavljuju se poludivovi bez glava, žene poluboginje-polusmrtne, koje u svojim bedrima nose čitave narode, pustinjaci lišeni razuma koji naizmenično umiru i rađaju se...
240 pages, Hardcover
First published January 1, 1986
3 people are currently reading
53 people want to read
About the author
Vidosav Stevanović
62 books8 followersVidosav Stevanović, novelist, story-writer, poet, playwright and publicist. He has signed over thirty literary pieces of art, a political biography of Slobodan Milošević, numerous essays and various pieces of writing. Stevanović used to write for European newspapers such as Le Monde, Liberation, El Pais and Expressen. After having completed primary and secondary education in Kragujevac he went to study in Belgrade in 1961. Initially he studied dental medicine and then literature. But he left quickly the academic world in order to dedicate himself completely to the real literature. I did not consider it as a profession but as a vocation, a skill that replaces religion, politics and real life.
After the publication of his first collection of stories (The scum of death, Prosveta, 1969), Vidosav Stevanović becomes, in the esthetical, intellectual and stylistic sense one of the most important and prominent creatures on the Yugoslav literary scene. At the same time, he wins, in the eyes of the Belgrade gossipers, a reputation of the enfant terrible and the politicians started to persecute the insolent dark-waver. Given that the young writer destroyed the myth about the carefree life in the country of self-management, he was brought in the court trial which lasted six years. He was neither released nor condemned: the trial simply expired. During those six years the young writer lived in isolation from the public.
Vidosav Stevanović is the founder of a new literary movement known as fantastic realism. He was persecuted, denied but at the same time appreciated, adored and occasionally rewarded. In the early eighties Vidosav ruled the famous Belgrade publishing houses BIGZ and Prosveta. In the later eighties and in the beginning of nighttimes, when the communism closing stages were replaced by the nationalism, unlike the majority of Serbian writers, Vidosav Stevanović refused to join Milosevic and his program. Gathering a small group of supporters, he founded Independent Yugoslav Writers (1989), Liberal Forum (1990) and The Belgrade Circle (1991). He was soon forced to leave Serbia, to run away via Greece and find exile in France. While being a constant target of Belgrade propaganda in Serbia under Milošević’s regime – his works nowhere to be found, either one looked for them in bookstores, libraries or school curricula – he was becoming a popular writer in France. His books have been reprinted and translated, and the fact that he was given a knighthood medal in the order of arts and literature (Chevalier de L'ordre des Arts et des Lettres) accounts for the popularity of his literary work. Vidosav interrupted his exile in France for a few months to work as a director of the Radio-Television Kragujevac, conquered during the massive demonstrations in Serbian cities in 1996 and 1997. In 2004 he left France and moved to Sarajevo, where he worked as culture adviser in the town governorship. Since 2007. Vidosav Stevanović has been living and working in his house in the village of Botunje, near Kragujevac . The City of Kragujevac and Koraci Press are publishing his Complete Works in 15 volumes, thus ending the tradition of censorship that was in force for over twenty years. Last year. together with a group of his readers and students of his creative writing school, he opened the Club Vidosav, an association of citizens which aim is to promote various media activities (organizing literary evenings, exhibitions, concerts, book promotions, creative writing school and musical school).
After the publication of his first collection of stories (The scum of death, Prosveta, 1969), Vidosav Stevanović becomes, in the esthetical, intellectual and stylistic sense one of the most important and prominent creatures on the Yugoslav literary scene. At the same time, he wins, in the eyes of the Belgrade gossipers, a reputation of the enfant terrible and the politicians started to persecute the insolent dark-waver. Given that the young writer destroyed the myth about the carefree life in the country of self-management, he was brought in the court trial which lasted six years. He was neither released nor condemned: the trial simply expired. During those six years the young writer lived in isolation from the public.
Vidosav Stevanović is the founder of a new literary movement known as fantastic realism. He was persecuted, denied but at the same time appreciated, adored and occasionally rewarded. In the early eighties Vidosav ruled the famous Belgrade publishing houses BIGZ and Prosveta. In the later eighties and in the beginning of nighttimes, when the communism closing stages were replaced by the nationalism, unlike the majority of Serbian writers, Vidosav Stevanović refused to join Milosevic and his program. Gathering a small group of supporters, he founded Independent Yugoslav Writers (1989), Liberal Forum (1990) and The Belgrade Circle (1991). He was soon forced to leave Serbia, to run away via Greece and find exile in France. While being a constant target of Belgrade propaganda in Serbia under Milošević’s regime – his works nowhere to be found, either one looked for them in bookstores, libraries or school curricula – he was becoming a popular writer in France. His books have been reprinted and translated, and the fact that he was given a knighthood medal in the order of arts and literature (Chevalier de L'ordre des Arts et des Lettres) accounts for the popularity of his literary work. Vidosav interrupted his exile in France for a few months to work as a director of the Radio-Television Kragujevac, conquered during the massive demonstrations in Serbian cities in 1996 and 1997. In 2004 he left France and moved to Sarajevo, where he worked as culture adviser in the town governorship. Since 2007. Vidosav Stevanović has been living and working in his house in the village of Botunje, near Kragujevac . The City of Kragujevac and Koraci Press are publishing his Complete Works in 15 volumes, thus ending the tradition of censorship that was in force for over twenty years. Last year. together with a group of his readers and students of his creative writing school, he opened the Club Vidosav, an association of citizens which aim is to promote various media activities (organizing literary evenings, exhibitions, concerts, book promotions, creative writing school and musical school).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
Read
September 26, 2025U ninopomazanom romanu mozaički fakturisanom u 52 bdenja - čime se, očigledno je to, aludira na ciklično-repetitivnu dovršenost - Vidosav Stevanović se izraženo naslanja na nastasijevićevsku ("Hronika moje varoši"), ali i andrićevsku ("Na Drini ćuprija") mitopoetsko-hroničarsku pripovednu paradigmu. Nažalost, Stevanovićevo alegorijsko-parabolično delo ne dobacuje do svojih uzora - premda ni spomenuti nisu lako dosegljivi! - jer se, u najkraćem, hoteći da ambiciozno uroni u arhetisko, glavnicom zabavlja sa stereotipnim, ostajući u domenu lokalnog.
Nema stoga ovde drhtaja nad upečatljivim nanovo oživljenim folklornim matricama iako ih Stevanović opetuje (vampir, fatalna žena, đavo, uziđivanje žrtve, veštica, zavađena braća,...), niti katarze i udivljenja nad hibrisima i poduhvatima uzdignutih pojedinaca, tako superiorno uprizorenim i oživljenim kod dvojice gorepomenutih prethodnika. Niti, pak, ovde ima onih nastasijevićevskih lingvostilističkih tunela u koje bi se zašilo pripovedanje, mada se u kritici naročito ističe Stevanovićev rad na jezičkom planu. (Istini za volju, on se u njegovom opusu vrhuni u "Niščima"). Niti, pak, ovde ima one andrićevske refleksivnosti nad mitom, istorijom i njihovim ukrštajem. Štaviše, prelazak sa mitskog u povesno ovde je nagao, uz to, ponegde kontaminiran autorskim nadglasom - mada se u kritici afirmativno ističe Stevanovićeva reinterpretacija kolektivno-istorijskih ideologema.
Tek da ne spominjemo ničim izazvanog "materijalizovanog" Kafku, istaknutog u gornjoj, zvaničnoj recenziji, napisanoj (verovatno) autoreklamnom rukom. Hteo bi, izgleda, Stevanović da bude sam svoj PR - ako ste gledali makar jedan njegov intervju, jasno je šta je po sredi - ali nedostaje mu one lucidne Bulatovićeve obešenjačke probitačnosti ili, ukoliko se namerava preći na unutrašnji plan, one bulatovićevske batrgajuće igrivosti sa grotesknim, čiju junaci nešto hoće, makar to htenje bilo utapanje u sopstvenoj niskosti i grozi, sagorevanje kroz samorodnu patnju...
Narekli smo šta se to želelo doseći - a nije da se nije hteo u komparativnu usporedbu uvlačiti i Crnjanski, prema čijoj otrežnjujućoj ironiji nijedan drugi narod nije znao da uludnije i izdašnije gine, jer, nije li naš bog krv! - no, umesnije je ipak videti šta nam se to ovde oporučuje?
Vidosavljev prilježan "testamentarni" poduhvat je da nam u ciglo 240 strana, vodeći nas preko mitskog i istorijskog do savremenog, prikaže ucelovljenu tragično-farsičnu sudbinu naciona, sinegdotski mimikriranog u ruralno-simboličku nastambu podno Stare planine: Kao. Nešto "KAO" srbijanski Makondo. (Markesovski je postupak da se veliki broj muških glasova naziva Lazarem, iako takva težnja ima i biblijsko-nacionalnu potporu.) Kaljani - a KAO je i arhaizam za kal ili blato, neplodno tle iz kojeg se valja izdići - mogu delovati KAO narod, ali to istinski nisu, možda baš zato što su "opatuljeni" do jalovine ili što im nedostaje vrlih pojedinaca i samosvojne individualnosti.
Svaki od narativnih glasova koji u ovom naizgled polifonijskom romanu progovara govori nam istoliko - bez obzira na sadržinsku različitost svog fragmentarnog bdenja. Svako od tih raznoglasnih "ja" zapravo je unisono i uniformisano ponavljačko "mi", obezglašeno i zaklonjeno pod ruho kolektiviteta iz kog niti ima nameru da štrči niti to može, niti je to autorska intencija. Počevši od figure identitetski destabilisanog pisca (gubitak senke i odraza u ogledalu) koja se upravo gubi u jalovom katabazičnom putovanju kroz paKAO nacionalne mitsko-istorijske prošlosti (gruba parafraza: individualnost je glavni nedostatak modernog duha) do, primerice, žena koje se, izgubivši supružnike u ratnim stradanjima, paradoksalno ponovo gube u falocentrizmu zajednice (gruba parafraza: ako su nas tukli i trebalo je, nedostaje nam batina, a sinove ćemo vaspitati da budu KAO očevi).
Sasvim druga ravan problema je to što je to "mi" očito nedotupavno i tendeciozno nisko(mimetsko), jer, kakvo bi drugačije u takvoj srazmeri i moglo da bude. Na taj unapred upisan način Kaljani su lišeni bilo pojedinačne, bilo kolektivne odgovornosti, prepušteni istorijskom žrvnju, opetovanim stradanjima i, kako se na mahove može učiniti, mazohističkom uživanju u ulozi žrtve, što, s obzirom na finalno rečenično udelovljenje, korelira sa povesnom mrtvačom i(li), u boljoj varijanti, sa neprobudnim snom. Možda je to pomalo i prozirno, osim ukoliko sa sobom ne valja estetsku rekuperativnost, simboličku prenapregnutost i slikovnu sublimnost. Njih, nažalost, u "Testamentu" ima tek u uzorcima - doduše, gde ih je, intenzivni su! - zato je, u ovom slučaju, uputnije posegnuti za već pominjanim uzorima, na kojima KAO sliči, ali to NIJE.
Nema stoga ovde drhtaja nad upečatljivim nanovo oživljenim folklornim matricama iako ih Stevanović opetuje (vampir, fatalna žena, đavo, uziđivanje žrtve, veštica, zavađena braća,...), niti katarze i udivljenja nad hibrisima i poduhvatima uzdignutih pojedinaca, tako superiorno uprizorenim i oživljenim kod dvojice gorepomenutih prethodnika. Niti, pak, ovde ima onih nastasijevićevskih lingvostilističkih tunela u koje bi se zašilo pripovedanje, mada se u kritici naročito ističe Stevanovićev rad na jezičkom planu. (Istini za volju, on se u njegovom opusu vrhuni u "Niščima"). Niti, pak, ovde ima one andrićevske refleksivnosti nad mitom, istorijom i njihovim ukrštajem. Štaviše, prelazak sa mitskog u povesno ovde je nagao, uz to, ponegde kontaminiran autorskim nadglasom - mada se u kritici afirmativno ističe Stevanovićeva reinterpretacija kolektivno-istorijskih ideologema.
Tek da ne spominjemo ničim izazvanog "materijalizovanog" Kafku, istaknutog u gornjoj, zvaničnoj recenziji, napisanoj (verovatno) autoreklamnom rukom. Hteo bi, izgleda, Stevanović da bude sam svoj PR - ako ste gledali makar jedan njegov intervju, jasno je šta je po sredi - ali nedostaje mu one lucidne Bulatovićeve obešenjačke probitačnosti ili, ukoliko se namerava preći na unutrašnji plan, one bulatovićevske batrgajuće igrivosti sa grotesknim, čiju junaci nešto hoće, makar to htenje bilo utapanje u sopstvenoj niskosti i grozi, sagorevanje kroz samorodnu patnju...
Narekli smo šta se to želelo doseći - a nije da se nije hteo u komparativnu usporedbu uvlačiti i Crnjanski, prema čijoj otrežnjujućoj ironiji nijedan drugi narod nije znao da uludnije i izdašnije gine, jer, nije li naš bog krv! - no, umesnije je ipak videti šta nam se to ovde oporučuje?
Vidosavljev prilježan "testamentarni" poduhvat je da nam u ciglo 240 strana, vodeći nas preko mitskog i istorijskog do savremenog, prikaže ucelovljenu tragično-farsičnu sudbinu naciona, sinegdotski mimikriranog u ruralno-simboličku nastambu podno Stare planine: Kao. Nešto "KAO" srbijanski Makondo. (Markesovski je postupak da se veliki broj muških glasova naziva Lazarem, iako takva težnja ima i biblijsko-nacionalnu potporu.) Kaljani - a KAO je i arhaizam za kal ili blato, neplodno tle iz kojeg se valja izdići - mogu delovati KAO narod, ali to istinski nisu, možda baš zato što su "opatuljeni" do jalovine ili što im nedostaje vrlih pojedinaca i samosvojne individualnosti.
Svaki od narativnih glasova koji u ovom naizgled polifonijskom romanu progovara govori nam istoliko - bez obzira na sadržinsku različitost svog fragmentarnog bdenja. Svako od tih raznoglasnih "ja" zapravo je unisono i uniformisano ponavljačko "mi", obezglašeno i zaklonjeno pod ruho kolektiviteta iz kog niti ima nameru da štrči niti to može, niti je to autorska intencija. Počevši od figure identitetski destabilisanog pisca (gubitak senke i odraza u ogledalu) koja se upravo gubi u jalovom katabazičnom putovanju kroz paKAO nacionalne mitsko-istorijske prošlosti (gruba parafraza: individualnost je glavni nedostatak modernog duha) do, primerice, žena koje se, izgubivši supružnike u ratnim stradanjima, paradoksalno ponovo gube u falocentrizmu zajednice (gruba parafraza: ako su nas tukli i trebalo je, nedostaje nam batina, a sinove ćemo vaspitati da budu KAO očevi).
Sasvim druga ravan problema je to što je to "mi" očito nedotupavno i tendeciozno nisko(mimetsko), jer, kakvo bi drugačije u takvoj srazmeri i moglo da bude. Na taj unapred upisan način Kaljani su lišeni bilo pojedinačne, bilo kolektivne odgovornosti, prepušteni istorijskom žrvnju, opetovanim stradanjima i, kako se na mahove može učiniti, mazohističkom uživanju u ulozi žrtve, što, s obzirom na finalno rečenično udelovljenje, korelira sa povesnom mrtvačom i(li), u boljoj varijanti, sa neprobudnim snom. Možda je to pomalo i prozirno, osim ukoliko sa sobom ne valja estetsku rekuperativnost, simboličku prenapregnutost i slikovnu sublimnost. Njih, nažalost, u "Testamentu" ima tek u uzorcima - doduše, gde ih je, intenzivni su! - zato je, u ovom slučaju, uputnije posegnuti za već pominjanim uzorima, na kojima KAO sliči, ali to NIJE.
April 23, 2015
Masterpiece!
October 15, 2016
great book. if you are not on antidepressants yet, you will be by the end of the book.
May 9, 2021
,, Danju ga zaobilazim; ružan mi je i podseća me na tužnu činjenicu da ništa ne traje večno. Noću, međutim, sedim pod njim i osluškujem, srećan što nisam naučnik. Ne naprežem uši već onaj unutrašnji sluh koji sam imao u detinjstvu i kasnije ga zapustio, dozvolio mu da zakržlja; služim se njime kao bogalj sasušenom nogom koja ipak još hoda".
March 1, 2021
"Koliko god ne veruju svojoj pameti, Kaljani toliko veruju tuđoj. Ako im ispričate nešto suvislo i obično, oni neće razumeti; potrebne su im mutne slutnje, zagrobna viđenja, natprirodne budalaštine, reči koje zveče i odjekuju, a ništa ne znače. Već stotinama godina među njima se pojavljuju razni proroci i vođe, ljudi koji svašta pričaju i koji su često i sebi nerazumljivi. Čim neko ne zna ništa da radi (a takođe ne zna ni šta će sa sobom), taj se proglasi za pametnog, za rušitelja starog sveta i graditelja novog. Što više priča, Kaljani ga sve više poštuju i dive mu se; spremni su da urade sve što taj i takav kaže, zaboravljaju na sebe i zaista (na moje čuđenje) postaju požrtvovani, nesebični i odani kao da nisu oni koji jesu. Razume se, spremni su i da ubijaju svoje proroke, ali samo one čija se trabunjanja slučajno pokažu tačna; takvima ne praštaju onaj mali delić istine koji su napipali." V.S.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews