Een Nederlander bezoekt na het overlijden van zijn Italiaanse mama in 1982 het dorp van haar roots. Hij zorgt voor heel wat opschudding in een plek waar nooit iets gebeurt, waar geen toeristen komen, maar die wel een oorlogsverleden meedraagt.
Jo Claes schrijft hier niet over Thomas Berg in Leuven, maar doet een uitstapje in zijn bekende meeslepende stijl naar een setting die hem past als een handschoen.