Alles in het klein

by Eriek Verpale

Brieven, verhalen en dagboekaantekeningen samengevloeid tot een prachtige autobiografische roman. Over de jeugd van de verteller, die wordt gedomineerd door zijn jiddische grootmoeder, over het café van Moeder Zulma, over de beroemde rabbi Menachem Mandel van Kotzk. En over zijn opeenvolgende geliefdes: de broodmagere Kookske, de altijd blootsvoets lopende Boes en de 'pijnlijk mooie' Lotte.

249 pages, Paperback

First published January 1, 1990

About the author

Eriek Verpale, synoniem van Eric Verpaele, was een Vlaamse dichter, schrijver en vertaler van werken uit het Jiddisch en het Hebreeuws.

Eriek Verpale in de Nederlandstalige Wikipedia
Eriek Verpale in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Eriek Verpale bij "Schrijversgewijs"

Eriek Verpale, synonym of Eric Verpaele, is a Flemish writer. He made his literary debut in 1975 with a collection of poems. Only much later did he begin writing prose. Alles in het klein (Everything in Miniature, 1990), a charming and moving novel told in the form of letters and stories, was awarded the ncr Prize. In Olivetti 82 (1993) he describes the effects that winning this prize had on his career. Verpale has also published Nachten van Beiroet (Beirut Nights, 1994, poems), Onder vier ogen (Privately, 1992, an exchange of letters with fellow poet Luuk Gruwez) and the short story Grasland (Grassland, 1996).

Eriek Verpale in the English Wikipedia

Reviews

[Igor Willems · Rating 5 out of 5]

"Wos lejnger a blinder lebt, as meer seet er." (Is het Jiddisch niet de schoonste taal?)

Een van de heerlijkste voorbeelden van hoe het leven van een schrijver ook meteen zijn werk is. Het boek als belichaming van een innige beleving van de wereld om hem heen.

De omgang met meisjes en katten was bijzonder herkenbaar.

[Ronny De Schepper · Rating 4 out of 5]

Alhoewel de titel zogezegd op Zelzate slaat, waar ze zowel een Klein Sicilië als een Klein Rusland of Klein Amerika hebben, is het uiteraard ook een hint naar een van de belangrijkste motieven in Verpales werk, namelijk zijn belangstelling voor kleine (en liefst ook jonge) meisjes.
Ook over de structuur (of eerder het gebrek daaraan) dient iets te worden gezegd. Eigenlijk is het boek een samenvoeging van een paar aparte stukken (en brieven), waarbij de eindredacteur er een beetje met zijn of haar pet heeft naar gegooid. Zo kan je b.v. voor de Nederlandse lezers een verklarende voetnoot vinden voor het Vlaamse “poepen” dat uiteraard “neuken” betekent, maar het probleem is dan dat in het vorige hoofdstuk al dan niet “poepen” juist een belangrijk gegeven was in het verhaal. Dààr was die toelichting dus veel meer op z’n plaats ofwel had men ze helemaal moeten weglaten. Idem voor Gent dat in het ene verhaal gewoon “Gent” heet en in een ander dan weer “G***”. En tot tweemaal toe sleept Eriek ook hier “karrevrachten lectuur weg uit Daisne zijn boekentempel” (tweemaal letterlijk dezelfde wending, de tweede keer p.65, de eerste keer heb ik het niet genoteerd, want toen vond ik dit natuurlijk gewoon een mooie zin). En dat het Academisch Ziekenhuis nu Universitair Ziekenhuis wordt genoemd, komt ook als een running gag een paar keer terug…

[Lili Bammens · Rating 4 out of 5]

Sober en ontroerend autobiografisch verhaal van een eenzame man.