Met Tox schreef Paul Mennes (1967) een meeslepende roman over de jeugd in een Vlaams provinciegat. Orf, het hoofdpersonage, is één brok onverschilligheid. Alleen zijn steeds extremere onderwerpingsfantasieën over de Blonde Motorgod tonen iets van gevoel. Tox, zijn beste vriend, zou alles doen om zijn neus met 'ego' te vullen. En Belladonna, een vriendin, is op zijn minst prettig gestoord.
Het is de eerste keer in de Vlaamse literatuur dat de huidige lost generation zo bijtend beschreven wordt. En het prachtige taalgebruik van de jonge debutant Paul Mennes maakt van Tox een heel bijzonder boek.
Zelf-destructieve en sadistische novella gebracht in een vulgair-poëtische taal waarin Mennes de consumptiemaatschappij met de grond gelijk maakt in een waterval van kurkdroge humor en intriest tienerleed. Het verhaal vloeit net niet vlot genoeg naar mijn goesting, maar zeker de moeite waard; Mennes kan heel goed met taal spelen.
Ik heb een beetje hetzelfde gevoel als bij Soap, ik mis nog net die "klik" om écht heel goed te zijn. Misschien een herleesboek. Voor de rest ben ik weer een beetje zekerder dat Mennes heel veel houdt van SM én aardappelchips. Maar wie niet?
PS: Ik weet niet of hij het zelf heeft bedacht, maar ik vind 'Nietzsche's Machine' toch de ultieme translinguïstische pun.
PPS: Leuke ontdekking, of meer waarschijnlijk, herontdekking (ik ben het waarschijnlijk vergeten omdat dit boek al menig jaar in mijn kast ligt te wachten), is dat mijn tweedehandse boek blijkbaar in '95 gesigneerd is door Paul Mennes himself, gericht tot een zekere Lieve. Zo heet ik weliswaar niet, maar ik kan er altijd 'Lieve Jelle' van maken.
3.5 - leest alsof je zelf op ego zit, met toffe humor en het beschijnen van onverschilligheid van de eind jaren 90 jeugd, maar tegelijkertijd dromend dat er meer zou moeten zijn. Toch?
Nipt drie sterren. Weinig verhaal, veel schrijfplezier. Een boek dat indruk op je maakt als je twintig bent maar dat je nog weinig doet als je wat ouder bent. Althans dat geldt toch voor mij. Binnenkort ook 'Soap' herlezen.
De schrijver doet erg zijn best om gevat en schokkerend te zijn, maar het komt vooral gekunsteld over. Check liever JMH Berckmans voor het echte zwartgallige Vlaamse werk.
"Soms heb ik het gevoel dat iedereen bezig is achterwaarts een heuvel op te strompelen. Allemaal tegelijk bewegen we ons voort zonder het geringste vermoeden waar we eigenlijk naar op weg zijn."
Niet echt mijn ding. Scenario's een beetje erover en, behalve op de laatste pagina's, te weinig diepgang. Waar "Bor" door Joris Moens ook op het randje was maar aan de juiste kant van de grens bleef, bevindt dit boek zich aan de verkeerde kant.