Wat alleen wij horen

by Saskia de Coster

‘Er zijn mensen die zeggen dat alles wat je meemaakt, je op een of andere manier verandert. Alles, van het madeliefje dat je ooit plukte in de weide van je kindertijd tot de kans die je niet greep omdat je er nog niet klaar voor was, van die ochtend dat je alleen wakker werd tot die avond toen een vreemde hand even de jouwe raakte in een druk café. Het vormt je allemaal, het stuurt je voortdurend bij.’

Melanie is een alleenstaande moeder die vastbesloten is niet meer over zich heen te laten lopen. Claus wil zijn moeder helpen en roept de hulp in van zijn vrienden uit het dierenrijk. George verliest langzaamaan zijn grip op de dingen en zoekt houvast bij zijn vrouw en zijn cassettebandjes. Anton is een dertigjarige bewaker die worstelt met zijn vrijgezellenbestaan. Erin raakt betoverd door haar nieuwe buurvrouw.
Als op een dag de bewoners van het Atlasgebouw te horen krijgen dat ze binnen zes maanden hun appartementen moeten verlaten, omdat het gebouw gesloopt zal worden, wordt er een hele keten van menselijke gedragingen in gang gezet.

Genres: Literature, Fiction, Dutch Literature, Roman

320 pages, Kindle Edition

First published September 25, 2015

About the author

Saskia de Coster is een Vlaamse schrijfster.

Saskia de Coster (1976) publiceert in literaire tijdschriften, schrijft filmscenario’s en is de auteur van de romans Vrije val (2002), Jeuk (2004), Eeuwige roem (2006) en Held (2007). Ze werd door humo en De Groene Amsterdammer verkozen tot een van de twintig beste schrijvers jonger dan 35 jaar. Held werd genomineerd voor de BNG Literatuurprijs en won de Cutting Edge Award Beste Nederlandstalige Roman 2007. Andere genomineerden waren Arnon Grunberg met Tirza en Annelies Verbeke met Groener Gras.

Saskia De Coster in de Nederlandstalige Wikipedia

Saskia De Coster bij "Schrijversgewijs"


Saskia de Coster is a Flemish writer.

Saskia de Coster in the English Wikipedia

Reviews

[SG · Rating 3 out of 5]

Ik begon met werkelijk hoog gespannen verwachtingen aan dit boek dat op de achterflap de gelijkenissen met Karl Ove Knausgard, Haruki Murakami en Jennifer Egan niet schuwt. Er is niks mis met het hebben van ambitie, maar hierdoor kwam de lat wel erg hoog te liggen. Wat mij betreft heeft dit boek niet al mijn verwachtingen kunnen inlossen. Saskia De Coster is uitmuntend in het brengen van 'la petite histoire' en heeft een zeldzaam vlotte pen, maar ik werd er koud noch warm van deze keer. De episodes rond de egel voelden me iets te veel als 'kijk eens, ik kan ook wat Murakami kan' aan. Jammer, maar net niet.

[Marco · Rating 1 out of 5]

Dit boek lijkt wel één grote vingeroefening. Een oefening in schrijven: de ‘mystieke ervaringen’ bijvoorbeeld op pagina 135 zijn te kinderachtig om hier te beschrijven en de hoogdravende vergelijking met andere schrijvers op de achterflap wordt bij lange na niet waargemaakt. Dit zijn koddige fantasierijke teksten van vele vele karakters die dit boek bevolken met allemaal hun eigen problematiek en die in hun veelheid allen plat blijven. De interesse in hun wederwaardigheden neemt gedurende het boek flink af.

Het is ook een oefening in het schrijven van sex scènes: tenenkrommend voorbeeld op pagina 101. Maar het boek vult zich met meer ritmisch pompen tot ze gillend klaarkomt. Voor degene die wil: er is ook een lesbische sex oefening.

Verder is het een geduld oefening voor de lezer die op pagina 41 al een boek leest dat ‘deprimerender (is) dan een bezoek aan een moratorium’. We zullen er verder geen juridische verhandeling op loslaten. Mijn advies: stel het lezen van dit boek oneindig uit. Het enige meer deprimerende dan dit boek is een bezoek aan het mortuarium van liefst snel te vergeten boeken.

[Cindy · Rating 4 out of 5]

Ik hou blijkbaar van boeken die verteld worden vanuit verschillende standpunten! Ben er door gevlogen, heel vlot geschreven en ik wil zo graag weten wat er verder met de personages gebeurt... Vooral dan George en Claus. Benieuwd naar andere boeken van Saskia De Coster.

[Benny · Rating 2 out of 5]

Saskia De Coster duikt zo vaak op in de media dat je haast zou vergeten dat ze naast verkondigster van meningen ook schrijfster is. Wat alleen wij horen waaide hier binnen als cadeautje, dus ik benieuwd.

Gedurende een dik half jaar volgen we een vijftal Vlaamse bewoners van een appartementsgebouw dat met afbraak bedreigd wordt. Het gebouw draagt de naam van het huis voor inburgering en integratie in Antwerpen, maar erg werelds gaat het er verder niet aan toe. Ieder worstelt met zijn eigen problemen en zelfs met De Firma als gemeenschappelijke vijand is er maar weinig echt contact tussen hen. Ieder zijn eigen lief en leed, zijn eigen zucht en vlucht. Van de verzetspogingen tegen de sloop komt maar weinig in huis.

Door te kiezen voor de geijkte formule van een meerstemmige roman binnen eenzelfde gebouw, trippelt De Coster in de voetsporen van grootheden als Georges Perec, Antonio Lobo Antunes en Eli Shafak. Maar helaas, dit is een fragmentarische roman die weinig origineels bevat en al snel verveelt. Te weinig geslaagde scènes suggereren dat De Coster best kan schrijven, maar het boek bevat tenenkrullende clichés en de overdaad aan beeldspraak is storend.

De geruchten gaan dat haar vorige boek veel beter is, maar Wat alleen wij horen smaakt niet echt naar meer. De hippe schrijversnamen op de achterkaft (Knausgard, Murakami, Egan) klinken hol, want Wat alleen wij horen is hooguit een vingeroefening voor het echte werk.

[Ruth · Rating 3 out of 5]

'Wij en ik' heb ik een ruk uitgelezen, dit boek ging iets minder vlot. De overdaad aan beeldspraak, metaforen en gekunstelde literaire zinnen, maakte voor mij dat dit boek minder vlot weglas. Het verhaal bleef ook vrij oppervlakkig. Vooral het stukje over Claus met zijn egel, vond ik ook niet echt op zijn plaats hier en eerder storend.
Zeker geen slecht boek, maar ook totaal geen hoogvlieger. Ik vrees dat ik het snel weer ga vergeten zijn...

[Robrecht · Rating 4 out of 5]

In het begin was ik nogal moeilijk mee te krijgen. Op zich is het een interessante en originele manier van vertellen, maar had het gevoel dat De Coster dit verkeerd aanpakte in het begin. Eenmaal naar het einde toe was ik helemaal verwikkeld in de verhaallijnen en de gevoelens die ermee gepaard gingen. Als je door het begin bijt en het hele boek bekijkt, was het zeer aangenaam en boeiend!

[An-sofie Ruyseveldt · Rating 2 out of 5]

Hoewel ik op voorhand al was ‘gewaarschuwd’ voor Saskia de Coster, wou ik het zonder vooroordelen een kans geven. Maar ik werd toch teleurgesteld. Hoewel je snel betrokken raakt bij het leven van de bewoners en wel constant wil verder lezen om te weten hoe het verloopt, is de schrijfstijl vaak plat, kinderlijk of zelfs ronduit irritant. Iets waar ik me moeilijk kan overzetten. Jammer.

[Johan Maes · Rating 4 out of 5]

3,8

[Arina · Rating 4 out of 5]

'Eigenlijk zouden de moderne communicatiemiddelen voor de rechter gedaagd moeten worden, ze hebben ongekende misdaden op hun geweten. Hoeveel boeken zijn door hen ongeschreven en ongelezen gebleven?'

[Sam Brix · Rating 3 out of 5]

Appartementsgebouw als micro-samenleving, herkenbaar!

[Esther · Rating 4 out of 5]

Heel mooi boek, enorm van genoten! Niet zo goed als "Wij en ik", maar dat vond ik dan ook een meesterwerk.
Wat me enorm aanspreekt in deze roman, is de fantasie die De Coster als een leitmotif in haar plot verweeft. De ontroerende, dementerende George vergeet heden en verleden, en als poging de realiteit terug te vinden, beeldt hij zich nieuwe samenhangen in tussen mensen en voorwerpen. Abi weeft fantasierijke verhalen. Melanie heeft haar inwendige mevrouwtjes. Claus, tja, diens fantasie is onmogelijk niet op te merken. (En toch, als iemand die - net als ieder van ons - ooit kind geweest is, heel herkenbaar. Het zet wel tot nadenken en op zoek te gaan naar die fantasiespuwende koter in jezelf, die je misschien ondertussen bent kwijtgeraakt. Hij zit er nog, geloof mij, ergens onder het stof.) Anton met zijn voor hem erg levendige seksuele fantasieën en zijn intercom-Rosie. Erin en haar schrijfsels. Fantasie is overal. Ook bij "de anderen", deze stukjes en flarden uit het leven van andere bewoners uit het Atlasgebouw wist ik erg te smaken. Ik vond het fantastisch hoe De Coster mensen weet te vatten. Het zijn telkens typetjes waarvan je denkt: "zo ken ik iemand", zonder al te stereotiep te werken. Heel aangenaam.
In het algemeen hou ik enorm van de auteurs schrijfstijl, heel rijke, wolkerige taal, maar toch niet overdadig barok. Zalig boek - maar nét niet zo zalig als "Wij en ik".

[Anton Segers · Rating 1 out of 5]

Menselijke observaties die je herkent, maar ook al lang kent.
Het alledaagse leven in een alledaagse flat. Maar op een alledaagse manier verteld.
In taal zonder schoonheid, met af en toe geforceerde beeldspraak.
Blijft oppervlakkig, doordeweeks, voorspelbaar.
Kabbelt braafjes en richtingsloos verder, maar zonder mij.

[Sarah Verhasselt · Rating 3 out of 5]

3,5 sterren. Ik heb een dubbel gevoel bij dit boek: sommige beschrijvingen vond ik heel origineel en poëtisch, andere elementen waren dan weer overdreven. De spanning raakt soms wel even zoek, maar de interessante personages maken gelukkig veel goed.

[Nikki · Rating 2 out of 5]

Wat een hoop blah. Zelden een boek gelezen dat zo nutteloos is als dit.

[Inge · Rating 2 out of 5]

Dit boek kon mijn verwachtingen niet inlossen. Gewoon een verhaal van gewone mensen. Geen hoogvlieger. Ik zou het een 2,5 geven.

[Paulien · Rating 3 out of 5]

Na de laaiend enthousiaste recensies, was ik erg nieuwsgierig naar dit boek.

We volgen de levens van de inwoners van een appartementsgebouw terwijl zij omgaan met de aankomende verwoesting van hun thuis. De personages waren allen interessant op hun eigen manier en doordat elk hoofdstuk vanuit een ander perspectief verteld werd, las dit boek erg vlot weg. Daarnaast eindigde elk deel ook met een hoofdstuk over "De anderen", waarin we nog andere bewoners leerden kennen, enkele paragrafen lang. Sommigen willen in verzet gaan en anderen overtuigen daarin mee te gaan, maar het is uiteindelijk toch iets ingewikkelder dan dat.

De soms vreemde mix van realiteit en fantasie, tot het absurde toe, was erg intrigerend. Die mix zorgde er ook voor dat dit boek erg Vlaams aanvoelde, net zoals de manier waarop deze personages handelen, denken en leven. Als dit een Amerikaans boek was, zou het helemaal anders zijn.

Dit was een interessant, vlot geschreven verhaal en opnieuw kijk ik ernaar uit meer te lezen van Saskia De Coster.

[Céline Mettepenningen · Rating 5 out of 5]

Ik vind dit boek een absolute topper en heb het met zoveel genot gelezen! Het tempo van het verhaal is perfect: niet te snel, niet te traag. De hoofdstukken worden steeds korter naarmate de tijd dringt tot wanneer de bewoners uit het Atlasgebouw moeten. De grappige, ontroerende en wonderlijke passages vloeien voortreffelijk in mekaar over. Prachtige zinnen lijken nonchalant in de tekst gestrooid, maar vormen glinsterende parels waar je blik naar wil blijven kijken. De inkijk in de verschillende personages is zo goed uitgewerkt en pakkend. Een kind, een bejaarde man of zoekende twintigers: De Coster weet hun innerlijke leefwereld perfect weer te geven. Alle lof voor de schrijfster!

[Mieke · Rating 3 out of 5]

Hoe gaan flatbewoners om met het nieuws dat ze binnen een half jaar uit hun woning gezet worden? We beleven het vanuit het perspectief van een kind, een militante radiopresentatrice, een verlegen concierge die verliefd wordt op een raadselachtig meisje, een dementerende man en zijn vrouw, en nog vele anderen. Ik vond het boek niet slecht, maar het deed me weinig. Misschien te veel personages om 'echt' mee te zijn in de verschillende gevoelens, maar misschien was dat ook wel de bedoeling van de auteur. Het liet me een beetje koud, en dat vond ik jammer

[Els Deveuster · Rating 4 out of 5]

Ik zou het boek niet spontaan gekozen hebben om te lezen maar in september ga ik voor het eerst naar een leeskring. Dit boek wordt dan besproken en dus las ik het ter voorbereiding. Ik ben blij dat ik het gelezen heb. Het is heel beschrijvend maar goed geschreven. Het zet mij aan nog werk van Saskia De Coster te gaan lezen.
"Alles wat je meemaakt verandert je op één of andere manier". We leren verschillende bewoners van het atlasgebouw kennen en hun reactie op hun nakend vertrek want het gebouw zal gesloopt worden.
Wat alleen zij horen, speelt een rol in het boek.

[Ingeborg Eggink · Rating 3 out of 5]

Mooie taal, soms wat te fantastisch (stemmen in het hoofd van Melanie, denkwereld van Claus), maar een mooi verhaal. De setting leent zich tot veel persoonsbeschrijvingen die goed getypeerd zijn, zou verfilmd kunnen worden, of hoeft ook eigenlijk niet, bij het lezen komen de beelden vanzelf.

[Jo · Rating 2 out of 5]

Niet dat het echt slecht is, maar het verhaal en de personages konden me niet raken.

[Kathleen · Rating 2 out of 5]

Niet slecht geschreven, maar ik heb er toch erg lang over gedaan om dit boek uit te lezen. Door het voortdurend wisselen van vertelstandpunt, vertraagde het tempo. Niet echt spannend.

[Merel · Rating 3 out of 5]

3,5 *

[Hanne Verhulst · Rating 2 out of 5]

Doorheen het boek weinig bijzonders of memorabel tegen gekomen. Zou het boek niet aanraden, omdat er weinig aan te raden valt.

[Kristin · Rating 3 out of 5]

Een appartementsblok wordt afgebroken. Iedereen neemt op zijn manier afscheid. Het ene personage vond ik interessanter dan het andere.

[Aurélie · Rating 2 out of 5]

Vol verwachting aan begonnen maar wat een teleurstelling. Personages konden me niet boeien, schrijfstijl (met o.a. overdadige beeldspraak voelde geforceerd aan), las niet vlot.

[Damla · Rating 3 out of 5]

3.5

[Veronique Buggenhout · Rating 2 out of 5]

Een boek gevuld met heerlijk verwoorde zinnen maar inhoudelijk kon het me niet helemaal boeien.

[Klaas Roggeman · Rating 2 out of 5]

Na "Eeuwige roem" is dit mijn tweede Saskia De Coster. Er is progressie merkbaar, maar toch blijft het verhaal vaak redelijk banaal. Een aantal bewoners van een oud appartementsgebouw worden gevolgd, elk met hun afzonderlijke hoofdstukken. Sommige personages zijn interessant, zoals de oude George, anderen vond ik eerder irritant zoals Melanie, wiens gedachten gestuurd wordt door Mevrouwtje Correct, Mevrouwtje Zen en Mevrouwtje Actie. Dat vond ik ietwat infantiel. Toch slaagt De Coster er op bepaalde momenten in om erg mooie zinnen uit haar pen te toveren. Maar een hele voltreffer is het nog niet. Ze heeft, wat mij betreft, ook de tegenslag dat ik haar nog altijd associeer met Annelies Verbeke, omdat ze in dezelfde periode debuteerden. En aan Annelies kan ze helemaal niet tippen.

[Carmen · Rating 3 out of 5]

Meer dan een paar uren tussen openslaan en dichtklappen zijn er niet nodig geweest, Saskia, om mijn hoofd te bevolken met mensdom waar ik voordien geen weet van had. Flarden zinnen en verhaallijnen zullen door mijn hoofd gonzen wanneer ik straks in slaap val. Ik kan haast niet wachten om het herbeleven in te zetten, om te horen wat wij alleen horen en daar een beetje treurnis bij te voelen. Wat een mooi boek heb je geschreven.