What do you think?
Rate this book
Το σημάδι
Βουτηγμένος στο δηλητήριο του μυαλού του, ο Στέφανος Δημητρίου, φοιτητής Ιατρικής με λαμπρές προοπτικές, χρειάστηκε μόνο ένα λεπτό για να καταστρέψει ολάκερη τη ζωή του. Το πάθος του για την αγαπημένη του Ελβίρα, μια ψευδαίσθηση που τον τύλιξε ασφυκτικά, τον οδήγησε σε μια αποτρόπαια πράξη που θα πλήρωνε ακριβά.
Ένοχος για έναν φόνο και μια απόπειρα στην πιο τρυφερή ηλικία του, άρχισε να περιδιαβαίνει τις φυλακές της χώρας. Αυλώνας, Διαβατά, Κασσαβέτεια έγιναν το σπίτι του, μια κόλαση που διέλυσε τον ίδιο, την οικογένειά του κι όσους βρέθηκαν δίπλα του.
Πάλεψε με τις ερινύες του για να μείνει όρθιος, τιμωρώντας κι ο ίδιος τον εαυτό του. Ωστόσο, τα συρματοπλέγματα δεν ακούμπησαν την ψυχή του, που αναγάλλιασε όταν η μοίρα αποφάσισε να σκηνοθετήσει ένα νέο έργο στη ζωή του. Και οι εξελίξεις; Ένας χείμαρρος ορμητικός!
Μια σπαρακτική ανθρώπινη ιστορία με συγκλονιστική εξέλιξη που καθηλώνει και συγκινεί.
Ένοχος για έναν φόνο και μια απόπειρα στην πιο τρυφερή ηλικία του, άρχισε να περιδιαβαίνει τις φυλακές της χώρας. Αυλώνας, Διαβατά, Κασσαβέτεια έγιναν το σπίτι του, μια κόλαση που διέλυσε τον ίδιο, την οικογένειά του κι όσους βρέθηκαν δίπλα του.
Πάλεψε με τις ερινύες του για να μείνει όρθιος, τιμωρώντας κι ο ίδιος τον εαυτό του. Ωστόσο, τα συρματοπλέγματα δεν ακούμπησαν την ψυχή του, που αναγάλλιασε όταν η μοίρα αποφάσισε να σκηνοθετήσει ένα νέο έργο στη ζωή του. Και οι εξελίξεις; Ένας χείμαρρος ορμητικός!
Μια σπαρακτική ανθρώπινη ιστορία με συγκλονιστική εξέλιξη που καθηλώνει και συγκινεί.
440 pages, Paperback
First published October 8, 2015
87 people want to read
About the author
Μένιος Σακελλαρόπουλος
20 books76 followersΟ Μένιος Σακελλαρόπουλος γεννήθηκε ανήσυχος, ήρεμο Σεπτέμβρη, απέναντι από μια θάλασσα, που του πέρασε τα κύματά της στο κεφάλι. Από πολύ μικρός ήθελε να πετάξει. Τα κατάφερε γρήγορα, όταν άνοιξε τα χέρια του σαν πουλί κι απογειώθηκε από την ταράτσα του σπιτιού του, σκάζοντας με το κεφάλι στο πεζούλι. Έσπασαν και τα δύο...
Από παιδάκι είχε μανία με τα σπορ, δραπετεύοντας για χάρη τους από το σπίτι. Σε κάποια από τις αποδράσεις του, τρύπωσε στο γήπεδο της Λεωφόρου και μαγεύτηκε για πάντα.
Του άρεσε πάντα να παίζει με τις λέξεις, να τις ζωγραφίζει. Ήταν η τέχνη του. Μ αυτήν έμαθε να πορεύεται. Και πριν τελειώσει το Λύκειο, τις δύσκολες μέρες του 1979, βρέθηκε στην εφημερίδα "Φως", για να προκαλέσει την αδιανόητα σιωπηλή και αναπάντεχα εμφανιζόμενη τύχη. Κι ακόμα την προκαλεί, στο ίδιο μετερίζι.
Ο πατέρας του ονειρευόταν να τον δει εισαγγελέα. Μπήκε στη Νομική Θράκης, κι ανεβοκατέβαινε πέντε χρόνια για να δουλεύει στις εφημερίδες. Είχε αποφασίσει τι θέλει στη ζωή του. Τη μαγική μυρωδιά του πιεστηρίου, αυτή που τον γοήτευε αφάνταστα.
Πέρασε ένα μικρό φεγγάρι στη "Βραδυνή", κι από το 1983 και για 12 χρόνια, ως το 1944, εργάστηκε στο "΄Εθνος" και τις "Εικόνες". Το 1992 μοίρα καλή τον οδήγησε στο MEGA (όπου παραμένει ακόμα), για να κάνει τρελή εικόνα τα κείμενά του.
Γνώρισε ακόμα τη μαγεία των ερτζιανών (ΕΡΑ, Sport FM) και το ιλουστρασιόν των περιοδικών (Active, Τριφύλλι), ενώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια είχε την τύχη να πει τις ιστορίες του σε σπουδαστές (ΙΕΚ Ακμή).
Συνεχίζει να γράφει και να μοντάρει, να χαμογελάει και να σαρκάζει, να ταξιδεύει και να ονειρεύεται...
Από παιδάκι είχε μανία με τα σπορ, δραπετεύοντας για χάρη τους από το σπίτι. Σε κάποια από τις αποδράσεις του, τρύπωσε στο γήπεδο της Λεωφόρου και μαγεύτηκε για πάντα.
Του άρεσε πάντα να παίζει με τις λέξεις, να τις ζωγραφίζει. Ήταν η τέχνη του. Μ αυτήν έμαθε να πορεύεται. Και πριν τελειώσει το Λύκειο, τις δύσκολες μέρες του 1979, βρέθηκε στην εφημερίδα "Φως", για να προκαλέσει την αδιανόητα σιωπηλή και αναπάντεχα εμφανιζόμενη τύχη. Κι ακόμα την προκαλεί, στο ίδιο μετερίζι.
Ο πατέρας του ονειρευόταν να τον δει εισαγγελέα. Μπήκε στη Νομική Θράκης, κι ανεβοκατέβαινε πέντε χρόνια για να δουλεύει στις εφημερίδες. Είχε αποφασίσει τι θέλει στη ζωή του. Τη μαγική μυρωδιά του πιεστηρίου, αυτή που τον γοήτευε αφάνταστα.
Πέρασε ένα μικρό φεγγάρι στη "Βραδυνή", κι από το 1983 και για 12 χρόνια, ως το 1944, εργάστηκε στο "΄Εθνος" και τις "Εικόνες". Το 1992 μοίρα καλή τον οδήγησε στο MEGA (όπου παραμένει ακόμα), για να κάνει τρελή εικόνα τα κείμενά του.
Γνώρισε ακόμα τη μαγεία των ερτζιανών (ΕΡΑ, Sport FM) και το ιλουστρασιόν των περιοδικών (Active, Τριφύλλι), ενώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια είχε την τύχη να πει τις ιστορίες του σε σπουδαστές (ΙΕΚ Ακμή).
Συνεχίζει να γράφει και να μοντάρει, να χαμογελάει και να σαρκάζει, να ταξιδεύει και να ονειρεύεται...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 25 of 25 reviews
November 25, 2021
Είπα να διαβάσω για πρώτη φορά τον συγγραφέα μετά από παρότρυνση για co reading. Διαβάζοντας το σημείωμα του συγγραφέα στην αρχή του βιβλίου, ένιωσα ότι πρόκειται να διαβάσω κάτι καλό και με ενδιαφέρουσα υπόθεση! Ξεκινώντας όμως το βιβλίο δεν άργησαν να καταρρεύσουν οι προσδοκίες μου!!!
Απλοϊκή γραφή (που αυτό δεν με ενοχλεί και τόσο για να πω την αλήθεια), μια υπόθεση που τελικά θυμίζει περισσότερο βραζιλιάνικη μεταγλωττισμένη σαπουνόπερα και ορισμένα περιστατικά που είναι εκτός πραγματικότητας! Διάβασα περίπου το 1/3 του βιβλίου πριν αποφασίσω να βάλω ένα τέλος σε αυτό το μαρτύριο.
Παρακάτω παραθέτω ένα σημείο από το βιβλίο που με έκανε να αναφωνήσω "τι παπαριά διαβάζω πάλι ρε φίλε"!
Νέος και μορφωμένος, μιας και είναι τριτοετής φοιτητής στην ιατρική σχολή, πιάνει στα χέρια του ένα βιβλίο και διαβάζει το παρακάτω απόσπασμα 👇🏻
«Του φάνηκε πολύ βαρετό στην αρχή, βλέποντας μάλιστα και την ημερομηνία έκδοσής
του, το 1976, και ήταν έξω από τον κύκλο των ενδιαφερόντων του. Λεγόταν Συνάντηση με
την Ιστορία, της Οριάνα Φαλάτσι, και σκέφτηκε ότι δεν τον αφορούσε καθόλου. Αλλά
άρχισε να το ξεφυλλίζει επειδή δεν είχε κάτι άλλο να κάνει και κόλλησε για τα καλά.
Έμαθε για τον Αλέκο Παναγούλη και τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, για τον Κίσιντζερ και τον
Γιάσερ Αραφάτ, την Γκόλντα Μέιρ και την Ίντιρα Γκάντι, τον Βίλι Μπραντ και τον Χουσεΐν
της Ιορδανίας, ΟΛΟΙ ΩΣ ΤΟΤΕ ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΓΝΩΣΤΟΙ Σ’ ΑΥΤΟΝ .»!!! Και τώρα πείτε μου, ποιος μορφωμένος άνθρωπος δεν ξέρει κανέναν από αυτούς; 🙄 Ούτε έναν! 🤦🏻♂️
Το μοναδικό θετικό στοιχείο του βιβλίου (αυτό το 1/3 που διάβασα τέλος πάντων!) είναι η αναφορά στο θεϊκό Hotel California και η παράθεση μερικών στίχων του!
Βέβαια, ακόμη και σε αυτήν την όαση μέσα στην τραγωδία, ο συγγραφέας είπε να κάνει ένα λάθος αναφέροντας ότι το τραγούδι είναι γραμμένο το 1969...Αγαπητέ Μένιο, το ότι στους στίχους αναφέρει το 1969 δεν σημαίνει ότι και το τραγούδι γράφτηκε τότε...με το ίδιο σκεπτικό, το "In the Year 2525" μας ήρθε από το μέλλον! 🤦🏻♂️
Μια μικρή έρευνα δεν βλάπτει φαντάζομαι!
Δεν ξέρω αν θα ξαναδιαβάσω τον συγκεκριμένο συγγραφέα, ίσως ναι, αν και κάτι μου λέει ότι θα έχουμε πάλι μια από τα ίδια.
Αυτά τα ολίγα από μένα, και σας αφήνω με το μοναδικό στοιχείο του βιβλίου που αξίζει όπως προείπα, και ο λόγος που θα πάρει ένα ολόκληρο αστεράκι!!!
Welcome to the Hotel California
Such a lovely place (Such a lovely place)
Such a lovely face
Plenty of room at the Hotel California
Any time of year (Any time of year)
Απλοϊκή γραφή (που αυτό δεν με ενοχλεί και τόσο για να πω την αλήθεια), μια υπόθεση που τελικά θυμίζει περισσότερο βραζιλιάνικη μεταγλωττισμένη σαπουνόπερα και ορισμένα περιστατικά που είναι εκτός πραγματικότητας! Διάβασα περίπου το 1/3 του βιβλίου πριν αποφασίσω να βάλω ένα τέλος σε αυτό το μαρτύριο.
Παρακάτω παραθέτω ένα σημείο από το βιβλίο που με έκανε να αναφωνήσω "τι παπαριά διαβάζω πάλι ρε φίλε"!
Νέος και μορφωμένος, μιας και είναι τριτοετής φοιτητής στην ιατρική σχολή, πιάνει στα χέρια του ένα βιβλίο και διαβάζει το παρακάτω απόσπασμα 👇🏻
«Του φάνηκε πολύ βαρετό στην αρχή, βλέποντας μάλιστα και την ημερομηνία έκδοσής
του, το 1976, και ήταν έξω από τον κύκλο των ενδιαφερόντων του. Λεγόταν Συνάντηση με
την Ιστορία, της Οριάνα Φαλάτσι, και σκέφτηκε ότι δεν τον αφορούσε καθόλου. Αλλά
άρχισε να το ξεφυλλίζει επειδή δεν είχε κάτι άλλο να κάνει και κόλλησε για τα καλά.
Έμαθε για τον Αλέκο Παναγούλη και τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, για τον Κίσιντζερ και τον
Γιάσερ Αραφάτ, την Γκόλντα Μέιρ και την Ίντιρα Γκάντι, τον Βίλι Μπραντ και τον Χουσεΐν
της Ιορδανίας, ΟΛΟΙ ΩΣ ΤΟΤΕ ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΓΝΩΣΤΟΙ Σ’ ΑΥΤΟΝ .»!!! Και τώρα πείτε μου, ποιος μορφωμένος άνθρωπος δεν ξέρει κανέναν από αυτούς; 🙄 Ούτε έναν! 🤦🏻♂️
Το μοναδικό θετικό στοιχείο του βιβλίου (αυτό το 1/3 που διάβασα τέλος πάντων!) είναι η αναφορά στο θεϊκό Hotel California και η παράθεση μερικών στίχων του!
Βέβαια, ακόμη και σε αυτήν την όαση μέσα στην τραγωδία, ο συγγραφέας είπε να κάνει ένα λάθος αναφέροντας ότι το τραγούδι είναι γραμμένο το 1969...Αγαπητέ Μένιο, το ότι στους στίχους αναφέρει το 1969 δεν σημαίνει ότι και το τραγούδι γράφτηκε τότε...με το ίδιο σκεπτικό, το "In the Year 2525" μας ήρθε από το μέλλον! 🤦🏻♂️
Μια μικρή έρευνα δεν βλάπτει φαντάζομαι!
Δεν ξέρω αν θα ξαναδιαβάσω τον συγκεκριμένο συγγραφέα, ίσως ναι, αν και κάτι μου λέει ότι θα έχουμε πάλι μια από τα ίδια.
Αυτά τα ολίγα από μένα, και σας αφήνω με το μοναδικό στοιχείο του βιβλίου που αξίζει όπως προείπα, και ο λόγος που θα πάρει ένα ολόκληρο αστεράκι!!!
Welcome to the Hotel California
Such a lovely place (Such a lovely place)
Such a lovely face
Plenty of room at the Hotel California
Any time of year (Any time of year)
December 28, 2015
Τι να σημαίνει άραγε όταν κλείνεις ένα βιβλίο και είσαι και έτσι και γιουβέτσι; Αν το έχεις κλείσει εδώ και ώρα και αναρωτιέσαι αν σου άρεσε ή όχι; Είπαμε πως δεν ξέρω τι μου γίνεται αλλά να φτάνω σε τέτοιο σημείο;
Ακόμα και τώρα, βασανίζομαι από το αιώνιο βιβλιοφιλικό φιλοσοφικό ερώτημα: «να το διαβάσουμε το βιβλίο;». Ειλικρινά απάντηση δεν έχω. «Κάντε ό,τι θέλετε και το κρίμα στο λαιμό σας!»
Ολίγα λόγια για το story… Ο Στέφανος, φοιτητής Ιατρικής στην Πάτρα, κούκλος, πανέξυπνος, καλό παιδί και ολίγον εγωπαθής γιατί πέρασε στην πιο γαμάτη σχολή, τα έχει με την Ελβίρα (καλά στο χωριό της Ευγενία την έλεγαν, αλλά τώρα ο μέλλων γιατρός Στέφανος μπορεί να τα έχει με μια ταπεινή πλην τιμία, Ευγενία;;;), φοιτήτρια της basse classe Παιδαγωγικής. Τα παιδιά είναι φουλ ερωτευμένα, ξεσαλώνουν σ’ένα φοιτητικό πάρτυ, ο Άγης (έτερος συμφοιτητής) φιλάει παθιασμένα παρά τη θέλησή της την Ελβίρα, τους κάνει τσακωτούς ο Στέφανος και ναι! Έρχεται η κακιά η ώρα και ο Στέφανος καθαρίζει με τη μια τον Άγη. Κι όταν λέμε τον καθαρίζει, εννοούμε τον καθαρίζει με μαχαίρι κανονικόν, όχι με τρύλετ, άβα κι άλλα σαπουνοειδή… Κι έτσι επιβεβαιώνεται και το λαϊκόν άσμα «εκείνος στο χώμα κι ο έτερος στη φυλακή…)
Από εκεί και πέρα, παρακολουθούμε τη ζωή του Στέφανου μέσα στις εγχώριες φυλακές: Αυλώνας, Διαβατά, Κασαβέτεια… Εδώ είναι το ενδιαφέρον σημείο του βιβλίου. Ένα θέμα που δεν το έχουν πιάσει και πολλοί Έλληνες συγγραφείς. Μια ματιά από την ασφάλεια της κλειδαρότρυπας στο σκληρό αυτό κόσμο. Κόσμος σκληρός, βίαιος, «βρώμικος» και βρώμικος αλλά και κρυμμένη ανθρωπιά… Ένας κόσμος που «ευχαριστώ αλλά δεν θέλω να πάρω».
Όμως… αχ αυτό το όμως… Είμαι φίδι απαιτητικόν… όταν διαβάζω, θέλω αυτά που διαβάζω να έχουν μία βάση (εντάξει στα επιστημονικής φαντασίας, πάω πάσο). Η ψυχολογική ανάλυση των ηρώων είναι αλλού γι’αλλού. Εντάξει, αντιλαμβάνομαι πως ο συγγραφέας έτσι ήθελε να βγάλει την πλοκή του αλλά οι πράξεις των ηρώων πρέπει να έχουν και μια λογική… διότι είμαι και φίδι λογικόν… Δεν είναι δυνατόν, ο πατέρας που έχει τον κανακάρη του στα όπα – όπα, με τα πιο ακριβό σπίτι, με όσα χρήματα θέλει, να έχει προπληρώσει και μηνιάτικα ενός χρόνου, με το που γίνεται το φονικό, να εξαφανίζεται και μην τον είδατε τον Παναγή…
Προσοχή γιατί έχω και πολλά spoiler αλλά αδυνατώ να κλείσω το στόμα μου!!!
Δεν γίνεται ο Φώτης Λαμπρινός, ο ήρεμος κι εγκρατής θαμώνας του μπαρ που δουλεύει η Ελβίρα, ο μοναδικός που την υποστηρίζει μπροστά στην άδικη επίθεση του αφεντικού της, αυτός που της προσφέρει μια σίγουρη και αξιοπρεπή δουλειά δίχως να ζητάει ανταλλάγματα, ξαφνικά να γίνεται βίαιος (έτσι χωρίς λόγο και αιτία) και να καταχεριάζει γυναίκα και τέκνα…
Δεν γίνεται, τα παιδιά που έχουν φάει το ξύλο της αρκούδας από τον πατέρα τους, να μην θέλουν να δουν τη μάνα τους και να προτιμούν στον πατέρα τους που τους έχει φτυσμένους τρία ολόκληρα χρόνια και ξαφνικά όλα να είναι μια χαρά…
Όχι ρε φίλε, δεν γίνεται… Εδώ η επιστήμη της ψυχολογίας σηκώνει τα χέρια ψηλά…
Για να μην μιλήσω για τους αναχρονισμούς κι εκείνα τα μικρά λάθη που έχουν ξεφύγει συγγραφέως και επιμελητή… αλλά δεν μπορώ, θα μιλήσω… είναι αδύνατον να κρατηθώ… Είναι να μην ανοίξω το στόμα μου…
1. Τη σήμερον ημέρα, η φοιτήτρια Ελβίρα αποφάσισε να δει μια ταινία στο βίντεο. Όχι αγόρι μου, δεν υπάρχει φοιτητής τη σήμερον που βλέπει ταινία στο βίντεο (στον υπολογιστή ναι… άντε αν είναι φτωχομπινές στο dvd… μέχρι εκεί όμως…)
2. Πήγε η μάνα του Στέφανου να βάλει συνδικαιούχο το γιο της στον τραπεζικό λογαριασμό (για να μπεις συνδικαιούχος πλέον, χρειάζεται υπογραφές, ταυτότητες… κανείς πλέον δεν σε βάζει μόνος του… αυτά γινόταν τα παλιά τα χρόνια… last years χρυσέ μου…)
3. Να μην ξαναμιλήσω για τη μάνα του Στέφανου, που τόσων χρονών γυναίκα, με άντρα ναυτικό, δεν είχε ούτε συγγενή, ούτε φίλη, ούτε τίποτα… μα ούτε με μια γειτόνισσα δεν έπινε έναν καφέ;
4. Να μην μιλήσω για την γκάφα ολκής… Η μάνα πεθαίνει της πείνας γιατί πλέον ο Πανίκος (ο σύζυγος ντε!) δεν της στέλνει λεφτά, η ίδια ξενοδουλεύει και ψωμολυσσάει αλλά όταν πεθαίνει, επιστρέφει ο Πανίκος και ως δια μαγείας βρίσκει στην ντουλάπα την μπιζουτιέρα της γυναίκας του τίγκα στο χρυσαφικό και στις χρυσές λίρες… (αλτσχάιμερ είχε πάθει η γυναίκα και είχε ξεχάσει το τόσο χρυσαφικό;;;)
Τα άλλα ας τα ανακαλύψετε μόνοι σας… Πολύ Ξανθόπουλος τελικά αυτό το βιβλίο κι επειδή ποτέ δεν ήμουν φίδι ξανθοπουλικόν… ένα πεντάρι και πολύ του είναι… (είναι μέρες γιορτινές, ας μην χύσω κι άλλο δηλητήριο…)
Ακόμα και τώρα, βασανίζομαι από το αιώνιο βιβλιοφιλικό φιλοσοφικό ερώτημα: «να το διαβάσουμε το βιβλίο;». Ειλικρινά απάντηση δεν έχω. «Κάντε ό,τι θέλετε και το κρίμα στο λαιμό σας!»
Ολίγα λόγια για το story… Ο Στέφανος, φοιτητής Ιατρικής στην Πάτρα, κούκλος, πανέξυπνος, καλό παιδί και ολίγον εγωπαθής γιατί πέρασε στην πιο γαμάτη σχολή, τα έχει με την Ελβίρα (καλά στο χωριό της Ευγενία την έλεγαν, αλλά τώρα ο μέλλων γιατρός Στέφανος μπορεί να τα έχει με μια ταπεινή πλην τιμία, Ευγενία;;;), φοιτήτρια της basse classe Παιδαγωγικής. Τα παιδιά είναι φουλ ερωτευμένα, ξεσαλώνουν σ’ένα φοιτητικό πάρτυ, ο Άγης (έτερος συμφοιτητής) φιλάει παθιασμένα παρά τη θέλησή της την Ελβίρα, τους κάνει τσακωτούς ο Στέφανος και ναι! Έρχεται η κακιά η ώρα και ο Στέφανος καθαρίζει με τη μια τον Άγη. Κι όταν λέμε τον καθαρίζει, εννοούμε τον καθαρίζει με μαχαίρι κανονικόν, όχι με τρύλετ, άβα κι άλλα σαπουνοειδή… Κι έτσι επιβεβαιώνεται και το λαϊκόν άσμα «εκείνος στο χώμα κι ο έτερος στη φυλακή…)
Από εκεί και πέρα, παρακολουθούμε τη ζωή του Στέφανου μέσα στις εγχώριες φυλακές: Αυλώνας, Διαβατά, Κασαβέτεια… Εδώ είναι το ενδιαφέρον σημείο του βιβλίου. Ένα θέμα που δεν το έχουν πιάσει και πολλοί Έλληνες συγγραφείς. Μια ματιά από την ασφάλεια της κλειδαρότρυπας στο σκληρό αυτό κόσμο. Κόσμος σκληρός, βίαιος, «βρώμικος» και βρώμικος αλλά και κρυμμένη ανθρωπιά… Ένας κόσμος που «ευχαριστώ αλλά δεν θέλω να πάρω».
Όμως… αχ αυτό το όμως… Είμαι φίδι απαιτητικόν… όταν διαβάζω, θέλω αυτά που διαβάζω να έχουν μία βάση (εντάξει στα επιστημονικής φαντασίας, πάω πάσο). Η ψυχολογική ανάλυση των ηρώων είναι αλλού γι’αλλού. Εντάξει, αντιλαμβάνομαι πως ο συγγραφέας έτσι ήθελε να βγάλει την πλοκή του αλλά οι πράξεις των ηρώων πρέπει να έχουν και μια λογική… διότι είμαι και φίδι λογικόν… Δεν είναι δυνατόν, ο πατέρας που έχει τον κανακάρη του στα όπα – όπα, με τα πιο ακριβό σπίτι, με όσα χρήματα θέλει, να έχει προπληρώσει και μηνιάτικα ενός χρόνου, με το που γίνεται το φονικό, να εξαφανίζεται και μην τον είδατε τον Παναγή…
Προσοχή γιατί έχω και πολλά spoiler αλλά αδυνατώ να κλείσω το στόμα μου!!!
Δεν γίνεται ο Φώτης Λαμπρινός, ο ήρεμος κι εγκρατής θαμώνας του μπαρ που δουλεύει η Ελβίρα, ο μοναδικός που την υποστηρίζει μπροστά στην άδικη επίθεση του αφεντικού της, αυτός που της προσφέρει μια σίγουρη και αξιοπρεπή δουλειά δίχως να ζητάει ανταλλάγματα, ξαφνικά να γίνεται βίαιος (έτσι χωρίς λόγο και αιτία) και να καταχεριάζει γυναίκα και τέκνα…
Δεν γίνεται, τα παιδιά που έχουν φάει το ξύλο της αρκούδας από τον πατέρα τους, να μην θέλουν να δουν τη μάνα τους και να προτιμούν στον πατέρα τους που τους έχει φτυσμένους τρία ολόκληρα χρόνια και ξαφνικά όλα να είναι μια χαρά…
Όχι ρε φίλε, δεν γίνεται… Εδώ η επιστήμη της ψυχολογίας σηκώνει τα χέρια ψηλά…
Για να μην μιλήσω για τους αναχρονισμούς κι εκείνα τα μικρά λάθη που έχουν ξεφύγει συγγραφέως και επιμελητή… αλλά δεν μπορώ, θα μιλήσω… είναι αδύνατον να κρατηθώ… Είναι να μην ανοίξω το στόμα μου…
1. Τη σήμερον ημέρα, η φοιτήτρια Ελβίρα αποφάσισε να δει μια ταινία στο βίντεο. Όχι αγόρι μου, δεν υπάρχει φοιτητής τη σήμερον που βλέπει ταινία στο βίντεο (στον υπολογιστή ναι… άντε αν είναι φτωχομπινές στο dvd… μέχρι εκεί όμως…)
2. Πήγε η μάνα του Στέφανου να βάλει συνδικαιούχο το γιο της στον τραπεζικό λογαριασμό (για να μπεις συνδικαιούχος πλέον, χρειάζεται υπογραφές, ταυτότητες… κανείς πλέον δεν σε βάζει μόνος του… αυτά γινόταν τα παλιά τα χρόνια… last years χρυσέ μου…)
3. Να μην ξαναμιλήσω για τη μάνα του Στέφανου, που τόσων χρονών γυναίκα, με άντρα ναυτικό, δεν είχε ούτε συγγενή, ούτε φίλη, ούτε τίποτα… μα ούτε με μια γειτόνισσα δεν έπινε έναν καφέ;
4. Να μην μιλήσω για την γκάφα ολκής… Η μάνα πεθαίνει της πείνας γιατί πλέον ο Πανίκος (ο σύζυγος ντε!) δεν της στέλνει λεφτά, η ίδια ξενοδουλεύει και ψωμολυσσάει αλλά όταν πεθαίνει, επιστρέφει ο Πανίκος και ως δια μαγείας βρίσκει στην ντουλάπα την μπιζουτιέρα της γυναίκας του τίγκα στο χρυσαφικό και στις χρυσές λίρες… (αλτσχάιμερ είχε πάθει η γυναίκα και είχε ξεχάσει το τόσο χρυσαφικό;;;)
Τα άλλα ας τα ανακαλύψετε μόνοι σας… Πολύ Ξανθόπουλος τελικά αυτό το βιβλίο κι επειδή ποτέ δεν ήμουν φίδι ξανθοπουλικόν… ένα πεντάρι και πολύ του είναι… (είναι μέρες γιορτινές, ας μην χύσω κι άλλο δηλητήριο…)
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 10, 2016
Είσαι νέος, οικονομικά άνετος, σπουδάζεις μακριά από την Αθήνα και μάλιστα γιατρός, έχεις κορίτσι, διασκεδάζεις στα πάρτυ, είσαι επιμελής μαθητής. Κι έρχεται εκείνη η στιγμή, εκείνο το δευτερόλεπτο που σου αλλάζει για πάντα τη ζωή. Μια μαχαιριά, ένας θάνατος και η χαρά μαυροντύνεται. Ο Στέφανος μαχαιρώνει τον φίλο του θανάσιμα και τραυματίζει την κοπέλα του όταν τους βλέπει να φιλιούνται. Η φυλακή μόλις άνοιξε, το νερό στο καζάνι της κόλασης άρχισε να βράζει.
Συγκινητικό μυθιστόρημα, γραμμένο με κινηματογραφικούς ρυθμούς, γεμάτο δυνατές σκηνές. Μπήκα πολλές φορές στη θέση του Στέφανου, στη θέση της μάνας, στη θέση της Ελβίρας με το σημαδεμένο πρόσωπο. Η αφήγηση είναι στρωτή, γρήγορη, με γέμισε αγωνία για το τι θα συμβεί παρακάτω. Η μελέτη του συγγραφέα για τις καταστάσεις και τη χωροθεσία μέσα στις φυλακές Αυλώνα, Διαβατών και Κασσαβέτειας απέδωσε ικανοποιητικά. Γύρω από τους πρωταγωνιστές κινούνται άνθρωποι λαμπεροί και άνθρωποι σκοτεινοί, η χαρά συμπορεύεται με το δάκρυ και η αγωνία με την απελπισία. Πόσα χρόνια θα εγκλειστεί ο Στέφανος; Πόσο επικίνδυνες θα είναι οι συνθήκες κράτησης; Πόσο δύσκολη θα είναι η επιβίωσή του; Πόσο πολύ θα τον αλλάξει η φυλακή; Θα καταφέρει η μητέρα του να τον στηρίξει πρακτικά και οικονομικά; Γιατί εξαφανίστηκε η Ελβίρα και τι απέγινε μετά από κείνη τη νύχτα;
Οι λέξεις που εκτοξεύονται στον αναγνώστη από κει που δεν τις περιμένει είναι πολύ αυστηρές. Οι συνθήκες κράτησης απάνθρωπες, εις το όνομα του σωφρονισμού. Αυτοί πο�� στηρίζουν τον Στέφανο στο κελί του είναι ξένοι και όχι Έλληνες. Πόσο καπάτσος και πολυμήχανος πρέπει να είσαι για να αντικρίζεις ζωντανός και την επόμενη μέρα. Αυτά είναι λίγα από τα συναισθήματα που βίωσα διαβάζοντας το νέο βιβλίο του κυρίου Σακελλαρόπουλου. Άραγε για ποιο σημάδι γράφει ο συγγραφέας; Για το ορατό σημάδι του σώματος που σε απομονώνει από τον γύρω σου κόσμο, ειδικά αν τους θυμίζει τη νύχτα της προδοσίας; Ή για το αφανές σημάδι της ψυχής, μια αιμάσσουσα πληγή που θεριεύει αν δεν τη φροντίσεις σωστά και έγκαιρα, που αιματορροεί έτσι και ακουμπήσεις πάνω της τη λάθος γάζα για επούλωση;
Η αφηγηματικότητα, οι περιγραφές καταστάσεων και περιστατικών, οι αλλαγές σκηνών ήταν πολύ καλογραμμένες. Δεν αγάπησα καθόλου τον πατέρα του Στέφανου, ούτε τον συμπάθησα. Γιατί κατέβηκε στην Πάτρα στο πρώτο επισκεπτήριο αφού δε θέλει να ξαναδεί τον γιο του; Γιατί αντέδρασε τόσο άσχημα με την είδηση της σύλληψης και της καταδίκης για φόνο; Πώς είναι δυνατόν ένας πατέρας, έστω και με το δικό του παρελθόν, σε αυτήν την κρίσιμη ώρα, να στρέφεται σε εφήμερες ερωτικές απολαύσεις μακριά από την οικογένειά του; Επίσης, φοβάμαι ότι οι καταστάσεις στις φυλακές δεν είναι τόσο ρόδινες και αισιόδοξες όσο περιγράφονται, ακόμη κι αν πρόκεται για φυλακές ανηλίκων ή αγροτικές. Δε θα ήθελα βέβαια «Το σημάδι» να αντιγράψει το «Εξπρές του μεσονυχτίου», όμως δεν πείστηκα για τις συνθήκες διαβίωσης. Επίσης, όσο όμορφες στιγμές έζησα εν συνόλω, τόσο στέκομαι στις σκιαγραφήσεις των χαρακτήρων, τους οποίους τολμώ να πω ότι ο συγγραφέας χειρίστηκε χωρίς συνέπεια. Αλλιώς τους ξεκίνησε, αλλιώς τους κατέληξε (ξαφνιάστηκα με τη μεταστροφή του Φώτη, που δε σας λέω ποιος είναι, άνευ λόγου και αιτίας).
Το μυθιστόρημα παρ’ όλ’ αυτά είναι ένας ύμνος στην ελπίδα και την αισιοδοξία, δείχνει τον δύσκολο δρόμο από το έγκλημα ως την επανόρθωση και τονίζει πόσο σκληρός και συγκροτημένος πρέπει να είναι κάποιος ώστε να μην εξοκείλει από τα γενικά χαρακτηριστικά του εαυτού του και να παραμείνει καλός άνθρωπος ως το τέλος, όσα εμπόδια κι αν συναντήσει. Ένα βιβλίο για τη δύναμη της θέλησης, με ρέοντα λόγο και ολοζώντανες σκηνές σε χώρους κλειστούς, σκοτεινούς, δύσκολους όπως είναι οι φυλακές.
Συγκινητικό μυθιστόρημα, γραμμένο με κινηματογραφικούς ρυθμούς, γεμάτο δυνατές σκηνές. Μπήκα πολλές φορές στη θέση του Στέφανου, στη θέση της μάνας, στη θέση της Ελβίρας με το σημαδεμένο πρόσωπο. Η αφήγηση είναι στρωτή, γρήγορη, με γέμισε αγωνία για το τι θα συμβεί παρακάτω. Η μελέτη του συγγραφέα για τις καταστάσεις και τη χωροθεσία μέσα στις φυλακές Αυλώνα, Διαβατών και Κασσαβέτειας απέδωσε ικανοποιητικά. Γύρω από τους πρωταγωνιστές κινούνται άνθρωποι λαμπεροί και άνθρωποι σκοτεινοί, η χαρά συμπορεύεται με το δάκρυ και η αγωνία με την απελπισία. Πόσα χρόνια θα εγκλειστεί ο Στέφανος; Πόσο επικίνδυνες θα είναι οι συνθήκες κράτησης; Πόσο δύσκολη θα είναι η επιβίωσή του; Πόσο πολύ θα τον αλλάξει η φυλακή; Θα καταφέρει η μητέρα του να τον στηρίξει πρακτικά και οικονομικά; Γιατί εξαφανίστηκε η Ελβίρα και τι απέγινε μετά από κείνη τη νύχτα;
Οι λέξεις που εκτοξεύονται στον αναγνώστη από κει που δεν τις περιμένει είναι πολύ αυστηρές. Οι συνθήκες κράτησης απάνθρωπες, εις το όνομα του σωφρονισμού. Αυτοί πο�� στηρίζουν τον Στέφανο στο κελί του είναι ξένοι και όχι Έλληνες. Πόσο καπάτσος και πολυμήχανος πρέπει να είσαι για να αντικρίζεις ζωντανός και την επόμενη μέρα. Αυτά είναι λίγα από τα συναισθήματα που βίωσα διαβάζοντας το νέο βιβλίο του κυρίου Σακελλαρόπουλου. Άραγε για ποιο σημάδι γράφει ο συγγραφέας; Για το ορατό σημάδι του σώματος που σε απομονώνει από τον γύρω σου κόσμο, ειδικά αν τους θυμίζει τη νύχτα της προδοσίας; Ή για το αφανές σημάδι της ψυχής, μια αιμάσσουσα πληγή που θεριεύει αν δεν τη φροντίσεις σωστά και έγκαιρα, που αιματορροεί έτσι και ακουμπήσεις πάνω της τη λάθος γάζα για επούλωση;
Η αφηγηματικότητα, οι περιγραφές καταστάσεων και περιστατικών, οι αλλαγές σκηνών ήταν πολύ καλογραμμένες. Δεν αγάπησα καθόλου τον πατέρα του Στέφανου, ούτε τον συμπάθησα. Γιατί κατέβηκε στην Πάτρα στο πρώτο επισκεπτήριο αφού δε θέλει να ξαναδεί τον γιο του; Γιατί αντέδρασε τόσο άσχημα με την είδηση της σύλληψης και της καταδίκης για φόνο; Πώς είναι δυνατόν ένας πατέρας, έστω και με το δικό του παρελθόν, σε αυτήν την κρίσιμη ώρα, να στρέφεται σε εφήμερες ερωτικές απολαύσεις μακριά από την οικογένειά του; Επίσης, φοβάμαι ότι οι καταστάσεις στις φυλακές δεν είναι τόσο ρόδινες και αισιόδοξες όσο περιγράφονται, ακόμη κι αν πρόκεται για φυλακές ανηλίκων ή αγροτικές. Δε θα ήθελα βέβαια «Το σημάδι» να αντιγράψει το «Εξπρές του μεσονυχτίου», όμως δεν πείστηκα για τις συνθήκες διαβίωσης. Επίσης, όσο όμορφες στιγμές έζησα εν συνόλω, τόσο στέκομαι στις σκιαγραφήσεις των χαρακτήρων, τους οποίους τολμώ να πω ότι ο συγγραφέας χειρίστηκε χωρίς συνέπεια. Αλλιώς τους ξεκίνησε, αλλιώς τους κατέληξε (ξαφνιάστηκα με τη μεταστροφή του Φώτη, που δε σας λέω ποιος είναι, άνευ λόγου και αιτίας).
Το μυθιστόρημα παρ’ όλ’ αυτά είναι ένας ύμνος στην ελπίδα και την αισιοδοξία, δείχνει τον δύσκολο δρόμο από το έγκλημα ως την επανόρθωση και τονίζει πόσο σκληρός και συγκροτημένος πρέπει να είναι κάποιος ώστε να μην εξοκείλει από τα γενικά χαρακτηριστικά του εαυτού του και να παραμείνει καλός άνθρωπος ως το τέλος, όσα εμπόδια κι αν συναντήσει. Ένα βιβλίο για τη δύναμη της θέλησης, με ρέοντα λόγο και ολοζώντανες σκηνές σε χώρους κλειστούς, σκοτεινούς, δύσκολους όπως είναι οι φυλακές.
October 28, 2015
Ακόμα ένα βιβλίο-χείμαρρος από τον πολυγραφότατο κύριο Σακελαρόπουλο! Εξαιρετικό όπως κ τα προηγούμενα, έχει γίνει πλέον αγαπημένος συγγραφέας κ τον εμπιστεύομαι με κλειστά μάτια σε οποιοδήποτε εκδοτικό οίκο βρίσκεται! Ένα βιβλίο για το που μπορεί να μας φτάσει μια κακή απόφαση στη λάθος στιγμή! Ο Στέφανος άριστος φοιτητής ιατρικής, παιδί καλής οικογένειας, σε μια δύσκολη στιγμή χαλάει όλη τη ζωή του... Πολύ δυνατές οι περιγραφές, φαίνεται η έρευνα που έκανε ο συγγραφέας. Ίσως λίγο υπερβολικό το τέλος, αλλά κανενα βιβλίο του κύριου Σακελλαρόπουλου δεν έχει συνηθισμένες ή απλές ιστορίες, γι αυτό κ τα αγαπάμε!
Η μόνη μου ένσταση είναι το σημείωμα του συγγραφέα στην αρχή, καλύτερα να έμπαινε στο τέλος του βιβλίου αφού φανερώνει ορισμένες λεπτομέρειες που προσωπικά θα προτιμούσα να μην τις είχα μάθει εξ αρχής! Μπράβο κ πάλι στον συγγραφέα, κάθε φορά που τελειώνω με την ανάγνωση ενός βιβλίου του ανυπομονώ για το επόμενο!
Η μόνη μου ένσταση είναι το σημείωμα του συγγραφέα στην αρχή, καλύτερα να έμπαινε στο τέλος του βιβλίου αφού φανερώνει ορισμένες λεπτομέρειες που προσωπικά θα προτιμούσα να μην τις είχα μάθει εξ αρχής! Μπράβο κ πάλι στον συγγραφέα, κάθε φορά που τελειώνω με την ανάγνωση ενός βιβλίου του ανυπομονώ για το επόμενο!
March 10, 2016
Βαρετό και κοινότυπο. Η ιστορία είναι "τραβηγμένη από τα μαλλιά". Θα μπορούσα να σκεφτώ άλλους δέκα συγγραφείς που θα μπορούσαν να γράψουν αυτό το μυθιστόρημα με τα ίδια ακριβώς λόγια. Τόση διαφήμιση για το τίποτα.
November 11, 2024
"Γνώρισα" τον Μένιο Σακελλαρόπουλο όταν ήμουν ακόμα πολύ μικρή, τότε που ο πατέρας μου παρακολουθούσε αγώνες στην τηλεόραση και αθλητικές ειδήσεις νύχτα-μέρα. Θυμάμαι πως από τότε μου έκανε εντύπωση. Η χροιά της φωνής του, αυτή η εσωτερική ηρεμία που έμοιαζε να τον χαρακτηρίζει, η ευχάριστη και πάντα καλοδιάθετη προσωπικότητά του, πράγματα τα οποία χρειάστηκαν να περάσουν αρκετά χρόνια για να εκτιμήσω και να κατανοήσω καλύτερα. Πριν από μερικά χρόνια, γνώρισα και την συγγραφική του πλευρά, κάτι που οφείλω να ομολογήσω πως με ξάφνιασε αρχικά. Λόγω της επαγγελματικής ταυτότητας με την οποία μας είχε συστηθεί όταν ξεκίνησε η καριέρα του, θεωρώ αρκετά λογικό το να απορήσω. Αυτή η απορία, όμως, δεν κράτησε για πολύ. Η πένα του Μένιου -και χρησιμοποιώ ενικό γιατί τον αισθάνομαι πολύ οικείο, πράγμα που θα εξηγήσω αναλυτικότερα και παρακάτω- δεν σου αφήνει τέτοια περιθώρια. Σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή και κάθε φορά, κλέβει και ένα κομμάτι της καρδιάς σου.
Ο Στέφανος είναι ένας νεαρός φοιτητής ιατρικής, γόνος καλής οικογενείας, που ζει τη ζωή του όπως κάθε άλλος νέος θα έκανε στη θέση του. Η φοιτητική του ζωή είναι γεμάτη από παρέες, ξενύχτια, ποτέ, διασκέδαση αλλά και έρωτα, που αντικατοπτρίζεται για εκείνον στο πρόσωπο της όμορφης Ελβίρας. Όμως, η ζήλια του και μια κακιά στιγμή, θα σταθούν αρκετές για να ποτίσουν τα χέρια του με αίμα και να οδηγήσουν την πολλά υποσχόμενη -μέχρι τότε- ζωή του, στο να καταρρεύσει. Ο Στέφανος θα οδηγηθεί στην φυλακή και από εκείνη τη στιγμή και μετά ξεκινάει το χρονικό μιας νέας περιπέτειας για εκείνον, που αν και φαντάζει ατελείωτη, έχει να του διδάξει πολύ περισσότερα απ' όσα θα ανακάλυπτε ποτέ για την ζωή αλλά και για τον ίδιο του τον εαυτό, υπό άλλες συνθήκες. Ένα ταξίδι προς την προσωπική ολοκλήρωση αλλά και την λύτρωση, που μονάχα αν έρθει την σωστή ώρα μπορείς να εκτιμήσεις πραγματικά.
Αν και στην σύλληψη της ιδέας της η συγκεκριμένη ιστορία είναι αρκετά απλή, ο τρόπος με τον οποίο την χειρίζεται ο Μένιος Σακελλαρόπουλος μόνο απλός δεν είναι. Έχοντας καταπιαστεί και άλλες φορές στο παρελθόν με ευαίσθητα θέματα, επιλέγει αυτή τη φορά να ασχοληθεί με τους απόκληρους μιας ολάκερης κοινωνίας. Με τους φυλακισμένους, που άσχετα από τις συνθήκες που τους οδήγησαν πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, βιώνουν την απαξίωση, τον ρατσισμό, τον φόβο και την αμφιβολία που φέρει η βαριά ταμπέλα που σαν σταυρό μαρτυρίου κουβαλάνε στις πλάτες τους, ακόμα κι αν αντικρίσουν και πάλι τον ήλιο της ελευθερίας. Γιατί όταν έχεις σημαδευτεί, είτε από τη μοίρα είτε από τις δικές σου λανθασμένες επιλογές, πόσο εύκολο είναι να κρύψεις τα σημάδια αυτά και να κάνεις μια καινούργια αρχή; Και κυρίως, μπορείς να πιστέψεις πως πράγματι αξίζεις να έχεις μια δεύτερη ευκαιρία;
Αυτό, όμως, που προσωπικά με κέρδισε περισσότερο απ' όλα τ' άλλα στο βιβλίο αυτό, είναι τα δομημένα και τόσο λεπτομερή αναπτυγμένα ψυχογραφήματα των ηρώων του. Ο Στέφανος, ένα παιδί που μπορούσε να έχει τα πάντα και τα έχασε όλα σε μια στιγμή τυφλής βλακείας. Η μητέρα του, στήριγμα και μάρτυρας των βασάνων που το παιδί της θα κληθεί να κουβαλήσει για χρόνια στις πλάτες του μέχρι η ζωή να του επιτρέψει να εξιλεωθεί, να υπηρετεί τον ρόλο της μάνας με όλη την σημασία και το βάρος που φέρουν αυτά τα πέντε γράμματα. Ο πατέρας του, σκληρός και αδιάλλακτος, ανίκανος να νικήσει τον εγωισμό του, καταστρέφοντας την οικογένειά του, λες και η καταστροφή του παιδιού του δεν ήταν αρκετή για να τους τσακίσει. Τέλος, η Ελβίρα, το κορίτσι εκείνο που άθελά του επωμίζεται, κατά κάποιο τρόπο, το βάρος της ευθύνης μιας κακιάς στιγμής που κανείς δεν περίμενε να καταλήξει σε τραγωδία. Χαρακτήρες διαφορετικοί, που απειλεί να τους διαβρώσει, όμως, ο ίδιος πόνος, ο ίδιος σπαραγμός, την ώρα που εκπροσωπούν και από έναν συμβολισμό.
Ο Μένιος αποτυπώνει με τρόπο μοναδικό και ρεαλιστικό την πραγματικότητα του σωφρονιστικού συστήματος στη χώρα μας εμφυσώντας, ωστόσο, στην αποτύπωση αυτή, βαθιά συναισθήματα συμπάθειας και κατανόησης. Και αυτό είναι κάτι που εκτιμώ σε αυτόν ως συγγραφέα. Πως διατηρεί την ανθρώπινη ευαισθησία και την τρυφερότητά του ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Οι στιγμές που ζούμε μαζί με τους φυλακισμένους είναι συγκλονιστικές και μας προσφέρουν από ένα ξεχωριστό ταξίδι κάθε φορά, αλλά και από ένα μάθημα ζωής. Όπως μαθήματα ζωής μας προσφέρει η ιστορία του ίδιου του Στέφανου. Μαθήματα αισιόδοξα παρά την τραγικότητα που τα περιβάλλει. Γιατί, ο μοναδικός τρόπος να πεθάνει πραγματικά ο άνθρωπος, είναι να χάσει την ελπίδα, να μην μπορεί να συγχωρήσει, να μην δύναται να αγαπήσει. Όταν, όμως, μπορεί να τα κάνει όλα αυτά, τότε μπορεί να έρθει και η λύτρωση, αργά ή γρήγορα.
Ο Στέφανος είναι ένας νεαρός φοιτητής ιατρικής, γόνος καλής οικογενείας, που ζει τη ζωή του όπως κάθε άλλος νέος θα έκανε στη θέση του. Η φοιτητική του ζωή είναι γεμάτη από παρέες, ξενύχτια, ποτέ, διασκέδαση αλλά και έρωτα, που αντικατοπτρίζεται για εκείνον στο πρόσωπο της όμορφης Ελβίρας. Όμως, η ζήλια του και μια κακιά στιγμή, θα σταθούν αρκετές για να ποτίσουν τα χέρια του με αίμα και να οδηγήσουν την πολλά υποσχόμενη -μέχρι τότε- ζωή του, στο να καταρρεύσει. Ο Στέφανος θα οδηγηθεί στην φυλακή και από εκείνη τη στιγμή και μετά ξεκινάει το χρονικό μιας νέας περιπέτειας για εκείνον, που αν και φαντάζει ατελείωτη, έχει να του διδάξει πολύ περισσότερα απ' όσα θα ανακάλυπτε ποτέ για την ζωή αλλά και για τον ίδιο του τον εαυτό, υπό άλλες συνθήκες. Ένα ταξίδι προς την προσωπική ολοκλήρωση αλλά και την λύτρωση, που μονάχα αν έρθει την σωστή ώρα μπορείς να εκτιμήσεις πραγματικά.
Αν και στην σύλληψη της ιδέας της η συγκεκριμένη ιστορία είναι αρκετά απλή, ο τρόπος με τον οποίο την χειρίζεται ο Μένιος Σακελλαρόπουλος μόνο απλός δεν είναι. Έχοντας καταπιαστεί και άλλες φορές στο παρελθόν με ευαίσθητα θέματα, επιλέγει αυτή τη φορά να ασχοληθεί με τους απόκληρους μιας ολάκερης κοινωνίας. Με τους φυλακισμένους, που άσχετα από τις συνθήκες που τους οδήγησαν πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, βιώνουν την απαξίωση, τον ρατσισμό, τον φόβο και την αμφιβολία που φέρει η βαριά ταμπέλα που σαν σταυρό μαρτυρίου κουβαλάνε στις πλάτες τους, ακόμα κι αν αντικρίσουν και πάλι τον ήλιο της ελευθερίας. Γιατί όταν έχεις σημαδευτεί, είτε από τη μοίρα είτε από τις δικές σου λανθασμένες επιλογές, πόσο εύκολο είναι να κρύψεις τα σημάδια αυτά και να κάνεις μια καινούργια αρχή; Και κυρίως, μπορείς να πιστέψεις πως πράγματι αξίζεις να έχεις μια δεύτερη ευκαιρία;
Αυτό, όμως, που προσωπικά με κέρδισε περισσότερο απ' όλα τ' άλλα στο βιβλίο αυτό, είναι τα δομημένα και τόσο λεπτομερή αναπτυγμένα ψυχογραφήματα των ηρώων του. Ο Στέφανος, ένα παιδί που μπορούσε να έχει τα πάντα και τα έχασε όλα σε μια στιγμή τυφλής βλακείας. Η μητέρα του, στήριγμα και μάρτυρας των βασάνων που το παιδί της θα κληθεί να κουβαλήσει για χρόνια στις πλάτες του μέχρι η ζωή να του επιτρέψει να εξιλεωθεί, να υπηρετεί τον ρόλο της μάνας με όλη την σημασία και το βάρος που φέρουν αυτά τα πέντε γράμματα. Ο πατέρας του, σκληρός και αδιάλλακτος, ανίκανος να νικήσει τον εγωισμό του, καταστρέφοντας την οικογένειά του, λες και η καταστροφή του παιδιού του δεν ήταν αρκετή για να τους τσακίσει. Τέλος, η Ελβίρα, το κορίτσι εκείνο που άθελά του επωμίζεται, κατά κάποιο τρόπο, το βάρος της ευθύνης μιας κακιάς στιγμής που κανείς δεν περίμενε να καταλήξει σε τραγωδία. Χαρακτήρες διαφορετικοί, που απειλεί να τους διαβρώσει, όμως, ο ίδιος πόνος, ο ίδιος σπαραγμός, την ώρα που εκπροσωπούν και από έναν συμβολισμό.
Ο Μένιος αποτυπώνει με τρόπο μοναδικό και ρεαλιστικό την πραγματικότητα του σωφρονιστικού συστήματος στη χώρα μας εμφυσώντας, ωστόσο, στην αποτύπωση αυτή, βαθιά συναισθήματα συμπάθειας και κατανόησης. Και αυτό είναι κάτι που εκτιμώ σε αυτόν ως συγγραφέα. Πως διατηρεί την ανθρώπινη ευαισθησία και την τρυφερότητά του ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Οι στιγμές που ζούμε μαζί με τους φυλακισμένους είναι συγκλονιστικές και μας προσφέρουν από ένα ξεχωριστό ταξίδι κάθε φορά, αλλά και από ένα μάθημα ζωής. Όπως μαθήματα ζωής μας προσφέρει η ιστορία του ίδιου του Στέφανου. Μαθήματα αισιόδοξα παρά την τραγικότητα που τα περιβάλλει. Γιατί, ο μοναδικός τρόπος να πεθάνει πραγματικά ο άνθρωπος, είναι να χάσει την ελπίδα, να μην μπορεί να συγχωρήσει, να μην δύναται να αγαπήσει. Όταν, όμως, μπορεί να τα κάνει όλα αυτά, τότε μπορεί να έρθει και η λύτρωση, αργά ή γρήγορα.
November 24, 2015
Το σημάδι, ��ίναι σίγουρα ένα μυθιστόρημα που καθηλώνει τον αναγνώστη απο τις πρώτες σελίδες, με την ιστορία του Στέφανου στην οποία αρκεί μια κακιά στιγμή, τα πάντα ανατρέπονται και έρχονται τα πάνω κάτω!Καλογραμμένο, με περιγραφές ολοζώντανες, αναλυτική περιγραφή των ψυχικών χαρακτηριστικών των ηρώων και ακριβείς πληροφορίες, δημιουργεί έντονα συναισθήματα στον αναγνώστη απο την αρχή μέχρι το τέλος με πλοκή που τρέχει και χωρίς περιττές σελίδες!Είναι το δεύτερο βιβλίο του Συγγραφέα Μένιου Σακελλαρόπουλου και σίγουρα μ'έχει κερδίσει!
November 28, 2015
Τα γραπτά είναι φτωχά για να το περιγράψεις .Σαρωτικό χωρίς ανούσιες περιγραφές και βαρετές επαναλήψεις με ΥΠΕΡΟΧΗ σκιαγράφηση χαρακτήρων όσο για την πλοκή γροθιά στο στομάχι .Η ανάγνωση του βιβλίου τελείωσε την ημέρα της παρουσίασης του στη Θεσσαλονίκη .Γνωρίζοντας τον συγγραφέα από κοντά ανακάλυψα ότι είναι αυθεντικός αληθινός ρεαλιστής άμεσος δεν επαναπαύεται στις δάφνες του και σίγουρα εκεί οφείλεται ότι έχει το ταλέντο να σε αιχμαλωτίζει από την πρώτη σελίδα του κάθε του βιβλίου.Στο συγκεκριμένο λοιπόν ετοιμαστείτε για πολύ δυνατές στιγμές και μεγάλες συγκινήσεις.Ζεις το κάθε λεπτό τη κάθε κακιά ή καλή στιγμή ...Αυτή τη συγκεκριμένη που περνά και χάνεται αφήνοντας στο διάβα της την καταστροφή ή την αλλαγή πορείας των ηρώων..Το σίγουρο είναι ότι οι ήρωες του βιβλίου θα συζητηθούν πολύ και θα κάνουν καιρό να ξεχαστούν!!!
November 28, 2016
Στιγμες αυπνιας ξαναχτυπουν και εκει στις 3 την νυχτα το ξεκινω...Σαν γενικη εντυπωση μου αρεσε και διαβαζεται ευκολα και ευχαριστα ..Μου αρεσε πολυ το κομματι που αναφερεται στις φυλακες και νομιζω αντικατοπτριζει αρκετα παραστατικα την σημερινη κατασταση .Με χαλασαν λιγο οτι οι εναλλαγες στις σκηνες ,ηταν λιγο αποτομες .Επισης τα ψυχολογικα προφιλ των ηρωων οτι ηταν λιγο απλοικα .Ωστοσο σαν συνοψη 7/10
July 22, 2017
Μια στιγμή αρκεί για να ανατρέψει ζωές,μπορεί να καταστρέψει το μέλλον&φτάνει για να αφήσει σημάδια&να λαβώσει ψυχές.Σε ένα μόνο λεπτό ο Στέφανος,ένας νέος με περγαμηνές,προβαίνει σε μια αποτρόπαια πράξη.Γίνεται φονιάς εξαιτίας του θυμού&της ζήλειας του για την Ελβίρα.Από εδώ&στο εξής η ζωή του καταρρέει σαν πύργος στην άμμο.Οι γύρω του,επίσης θύματα που πονάνε&στιγματισμένα από παντού.Οι φυλακές του Αυλώνα,των Διαβατών&της Κασσαβέτειας γίνονται το σπίτι του Στέφανου,που τον φέρνουν αντιμέτωπο με συνθήκες ζωής ολοτελα ξένες.Δίνει την προσωπική του μάχη κάθε μέρα.Παλεύει με τις Ερινύες δίχως όρια&η μοιρα δε σταματά να τον εκπλήσσει με τις εξελίξεις που θα φέρει στο διάβα του.
Δε θα προβώ σε περισσότερες αποκαλύψεις για την πλοκη,γιατί δε θέλω να σας προδώσω το "ταξιδι".Ο Σακελλαρόπουλος συνθέτει με μαεστρία μια καταιγιστική σε εξελίξεις πλοκή που καθηλώνει.Με παραστατικές περιγραφές που σοκάρουν για τον άκρατο ρεαλισμό τους μας μεταφέρει νοερά στις φυλακές&αντιλαμβανόμαστε πόσο δύσκολο είναι να σωφρονιστούν οι τροφιμοι.Σκιαγραφεί με δεξιοτεχνία ηρωες που με την τραγικότητά τους αλλά&την πορεία ζωής τους,παραδειγματίζουν&μεταδίδουν μηνύματα στον αναγνώστη."Το σημάδι" ειναι ένα πέρα για πέρα κοινωνικό μυθιστορημα,γροθιά στο στομάχι .Σκληρό στα όρια του άκρατου ρεαλισμού&ταυτοχρονα βαθιά ευαισθητο.Καθώς το διαβασα "συνέλλαβα"πολλές φορές τον εαυτό μου να συγκινείται,να στεναχωριέται ή και να συγχίζεται.Πάντα θα υπαρχει μια χαραμάδα φως ακόμα και στα πιο σκοτεινά τούνελ.Οσα σημάδια&να έχουν οι λαβωμένες ψυχές αν αυτές δε σταματούν να ελπίζουν&να ονειρεύονται ,μαθαίνουν να ζουν με τις χαρακιές γιατί κάθε τους θύμηση ξυπνά στιγμές του παρελθόντους που πονανε αλλά διδάσκουν για το παρόν&μέλλον.Διαβάστε το!! Θερμά συγχαρητήρια στο συγγραφέα .Για αλλη μια φορα με γέμισε φως !!
Δε θα προβώ σε περισσότερες αποκαλύψεις για την πλοκη,γιατί δε θέλω να σας προδώσω το "ταξιδι".Ο Σακελλαρόπουλος συνθέτει με μαεστρία μια καταιγιστική σε εξελίξεις πλοκή που καθηλώνει.Με παραστατικές περιγραφές που σοκάρουν για τον άκρατο ρεαλισμό τους μας μεταφέρει νοερά στις φυλακές&αντιλαμβανόμαστε πόσο δύσκολο είναι να σωφρονιστούν οι τροφιμοι.Σκιαγραφεί με δεξιοτεχνία ηρωες που με την τραγικότητά τους αλλά&την πορεία ζωής τους,παραδειγματίζουν&μεταδίδουν μηνύματα στον αναγνώστη."Το σημάδι" ειναι ένα πέρα για πέρα κοινωνικό μυθιστορημα,γροθιά στο στομάχι .Σκληρό στα όρια του άκρατου ρεαλισμού&ταυτοχρονα βαθιά ευαισθητο.Καθώς το διαβασα "συνέλλαβα"πολλές φορές τον εαυτό μου να συγκινείται,να στεναχωριέται ή και να συγχίζεται.Πάντα θα υπαρχει μια χαραμάδα φως ακόμα και στα πιο σκοτεινά τούνελ.Οσα σημάδια&να έχουν οι λαβωμένες ψυχές αν αυτές δε σταματούν να ελπίζουν&να ονειρεύονται ,μαθαίνουν να ζουν με τις χαρακιές γιατί κάθε τους θύμηση ξυπνά στιγμές του παρελθόντους που πονανε αλλά διδάσκουν για το παρόν&μέλλον.Διαβάστε το!! Θερμά συγχαρητήρια στο συγγραφέα .Για αλλη μια φορα με γέμισε φως !!
October 19, 2015
Μόλις το τελείωσα. Είναι το πρώτο βιβλίο του κ. Σακελλαροπουλου που διαβάζω και κατάφερε να με καθηλώσει. Δύο βραδιές με ξενύχτησε. Καλογραμμένο και κυλάει εύκολα. Δεν αφήνει κενά. Πόσα πράγματα μπορούν να αλλάξουν σε μια στιγμή. Μια λάθος απόφαση και ανατρεπονται όλα. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.
June 17, 2021
Η ζωή μέχρι στιγμής έχει φερθεί στον Στέφανο Δημητρίου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Είναι φοιτητής Ιατρικής στην Πάτρα, δεν έχει οικονομικό πρόβλημα χάρη στους γονείς του, είναι δημοφιλής ανάμεσα στους φίλους και συμφοιτητές του και χαίρεται την κάθε του στιγμή. Νιάτα, ανεμελιά, πάρτι και ένας δυνατός έρωτας που θα γνωρίσει στο πρόσωπο της Ελβίρας.
Ώσπου μια τόση δα στιγμούλα, ένα κλάσμα του δευτερολέπτου είναι ικανό να σου αλλάξει για πάντα την ζωή, να στην καταστρέψει, να χάσεις τα πάντα: οικογένεια, φίλους, ακόμη και τον ίδιο σου τον εαυτό. Μια λάθος κίνηση, την λάθος στιγμή, στο λάθος μέρος και ανατρέπονται τα πάντα.
Από τον Παράδεισο στην Κόλαση βρίσκεται πλέον ο Στέφανος. Στην πιο τρυφερή του ηλικία, σπίτι του θα γίνουν οι φυλακές: Αυλώνας, Διαβατά, Κασσαβέτεια. Θα αναμετρηθεί με τον εαυτό του, θα παλέψει με τις Ερινύες του, θα αυτομαστιγωθεί. Οι απάνθρωποι νόμοι και οι κώδικες της φυλακής, η σαπίλα που θα γνωρίσει εκεί μέσα, τίποτα δεν θα σταθεί ικανό να αγγίξει την ψυχή του, να τον αλλοιώσει. Ηθικός, έντιμος, δίκαιος, εργατικός, άνθρωπος διαμάντι, ξεχωρίζει ανάμεσα στους δεκάδες που παρευρίσκονται στο ίδιο μέρος με εκείνον. Η μοίρα δεν αφήνει κανέναν στο έλεός της και στην περίπτωση του Στέφανου, του κρατάει φυλαγμένη για το τέλος μια πολύ όμορφη έκπληξη που θα κάνει τα μάτια σας να πλημμυρίσουν δάκρυα και την καρδιά σας να φτερουγίζει από χαρά και αγαλλίαση.
Για μένα, γυναίκα – σταθμός, λατρεμένη προσωπικότητα η κυρία Δέσποινα. Μάνα!! Με όλη την σημασία της λέξης. Δεν υπολογίζει τίποτα και κανέναν, κινεί γη και ουρανό για να σταθεί δίπλα στο παιδί της, να το βοηθήσει, να του συμπαρασταθεί. Αυταπάρνηση. Άδολη και αστείρευτη αγάπη.
«Το σημάδι» είναι ένα βιβλίο συγκλονιστικό, σπαρακτικό, ανθρώπινο. Το έχω ξαναπεί πως λατρεύω την πένα του κ. Σακελλαρόπουλου, γιατί μέσα από την κάθε ιστορία που μας παρουσιάζει, μας προκαλεί μια έκρηξη συναισθημάτων. Μια πολύ δυνατή ιστορία με συναίσθημα, τρυφερότητα και ευαισθησία, ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με ολοζώντανες περιγραφές και πολλά μηνύματα που θα σας σημαδέψει. Ένα μάθημα ζωής, μεταμέλειας και συγχώρεσης. Ένα μάθημα ελπίδας. «Η ζωή έχει και αύριο…» Όσο σκοτεινά και αν ήταν τα μονοπάτια που διαβήκαμε στη ζωή μας, πάντα κάπου θα υπάρχει μια μικρή σχισμή, μια ρωγμή που να χωράει να τρυπώσει το φως και η ελπίδα.
Θερμά συγχαρητήρια στον κ. Μένιο Σακελλαρόπουλο!!! Καταφέρατε ακόμη μια φορά να με κάνετε να κλάψω.
* Οι πιο δυνατές στιγμές είναι αυτές που κλαις μόνος και δε σ’ακούει κανείς παρά μόνο η ψυχή σου. (σελίδα 116)
Ώσπου μια τόση δα στιγμούλα, ένα κλάσμα του δευτερολέπτου είναι ικανό να σου αλλάξει για πάντα την ζωή, να στην καταστρέψει, να χάσεις τα πάντα: οικογένεια, φίλους, ακόμη και τον ίδιο σου τον εαυτό. Μια λάθος κίνηση, την λάθος στιγμή, στο λάθος μέρος και ανατρέπονται τα πάντα.
Από τον Παράδεισο στην Κόλαση βρίσκεται πλέον ο Στέφανος. Στην πιο τρυφερή του ηλικία, σπίτι του θα γίνουν οι φυλακές: Αυλώνας, Διαβατά, Κασσαβέτεια. Θα αναμετρηθεί με τον εαυτό του, θα παλέψει με τις Ερινύες του, θα αυτομαστιγωθεί. Οι απάνθρωποι νόμοι και οι κώδικες της φυλακής, η σαπίλα που θα γνωρίσει εκεί μέσα, τίποτα δεν θα σταθεί ικανό να αγγίξει την ψυχή του, να τον αλλοιώσει. Ηθικός, έντιμος, δίκαιος, εργατικός, άνθρωπος διαμάντι, ξεχωρίζει ανάμεσα στους δεκάδες που παρευρίσκονται στο ίδιο μέρος με εκείνον. Η μοίρα δεν αφήνει κανέναν στο έλεός της και στην περίπτωση του Στέφανου, του κρατάει φυλαγμένη για το τέλος μια πολύ όμορφη έκπληξη που θα κάνει τα μάτια σας να πλημμυρίσουν δάκρυα και την καρδιά σας να φτερουγίζει από χαρά και αγαλλίαση.
Για μένα, γυναίκα – σταθμός, λατρεμένη προσωπικότητα η κυρία Δέσποινα. Μάνα!! Με όλη την σημασία της λέξης. Δεν υπολογίζει τίποτα και κανέναν, κινεί γη και ουρανό για να σταθεί δίπλα στο παιδί της, να το βοηθήσει, να του συμπαρασταθεί. Αυταπάρνηση. Άδολη και αστείρευτη αγάπη.
«Το σημάδι» είναι ένα βιβλίο συγκλονιστικό, σπαρακτικό, ανθρώπινο. Το έχω ξαναπεί πως λατρεύω την πένα του κ. Σακελλαρόπουλου, γιατί μέσα από την κάθε ιστορία που μας παρουσιάζει, μας προκαλεί μια έκρηξη συναισθημάτων. Μια πολύ δυνατή ιστορία με συναίσθημα, τρυφερότητα και ευαισθησία, ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με ολοζώντανες περιγραφές και πολλά μηνύματα που θα σας σημαδέψει. Ένα μάθημα ζωής, μεταμέλειας και συγχώρεσης. Ένα μάθημα ελπίδας. «Η ζωή έχει και αύριο…» Όσο σκοτεινά και αν ήταν τα μονοπάτια που διαβήκαμε στη ζωή μας, πάντα κάπου θα υπάρχει μια μικρή σχισμή, μια ρωγμή που να χωράει να τρυπώσει το φως και η ελπίδα.
Θερμά συγχαρητήρια στον κ. Μένιο Σακελλαρόπουλο!!! Καταφέρατε ακόμη μια φορά να με κάνετε να κλάψω.
* Οι πιο δυνατές στιγμές είναι αυτές που κλαις μόνος και δε σ’ακούει κανείς παρά μόνο η ψυχή σου. (σελίδα 116)
June 25, 2022
Η αλήθεια είναι πως εκνευρίζομαι όταν χάνω τον χρόνο μου. Κι όταν εκνευρίζομαι χάνω επίσης και την καλή διάθεση και την ευγένειά μου. Κι αυτό το βιβλίο ήταν χάσιμο χρόνου, οπότε προτιμώ να μην πω τίποτε άλλο πέρα απ'αυτό.
January 22, 2016
υπεροχο βιβλιο...αλλα ειναι απο τα βιβλια που δε διαβαζεις δευτερη φορα...πικρα απιστευτη.....
June 16, 2017
Το σημαδι με κερδισε απο τις πρωτες σελιδες..ενα βαθια ανθρωπινο συγκλονιστικο μυθιστορημα που μπηκε απευθιας στην ψυχη μου και ενιωσα το δραμα του Στεφανου που μεσα απο την βασανισμενη και σκληρη ζωη που εζησε καταφερε να κρατησει την ψυχη του ορθια..Με συγκλονισε η αγαπη της Ελβιρας για τον Στεφανο και με διδαξε οτι τα πιο ομορφα πραγματα στην ζωη ειναι η υγεια και η ελευθερια..Το τελος ηταν λυτρωτικο για τους ηρωες και ενιωσα μια ανακουφιση γιατι ενιωσα τους ηρωες σαν δικους μου ανθρωπους..Ο κυριος Σακελλαροπουλος ειναι ενας υπεροχος συναισθηματικος ανθρωπος και του αξιζουν πολλα συνχατητηρια γιατι εδωσε την ψυχη του και φανηκε απο το συναισθημα που εδωσε απλωχερα και το σημαδι του θα σημαδευσει κατευθιαν στην καρδια καθε ανθρωπο που θα το πιασει στα χερια του..
March 21, 2022
χρόνος διαβάσματος 7ώρες, 3λεπτά και 59δεύτερα
15 συνεδρίες
430 σελίδες
15 συνεδρίες
430 σελίδες
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 7, 2020
"ΤΟ ΣΗΜΆΔΙ"
📖 Η άποψη μου 📖
Καλησπέρα σας, εχτές τελείωσα αυτό το συγκλονιστικό βιβλίο !!!
Πόσο δίκιο ειχαν όσοι έλεγαν τα καλύτερα γι'αυτό το βιβλίο.
Νιώθω ότι και να πω θα είναι λίγο ή μην πω κάτι που δεν πρέπει για να μην αποκαλύψω γεγονότα που δεν πρέπει γιατί πρέπει ο αναγνώστης να τα ανακάλυψη μόνος του.
Είναι το δεύτερο βιβλίο που διαβάζω του κ. Μένιου Σακελλαροπούλου και για ακόμη μια φορά με κέρδισε 💯 και με έκανε να νιώσω πολύ δυνατά συναισθήματα .
Δεν είναι ένα απλό μυθιστόρημα , είναι ένα βιβλίο που διαβάζοντας το με έβαλε σε σκέψεις είδα πώς είναι και η άλλη πλευρά , δηλαδή πως μπορεί να νιώθει ένας άνθρωπος μέσα στην φυλακή, πως παλεύει καθημερινά να μην χάσει το μυαλό του ,τον εαυτό του, να ελπίζει ότι κάποτε θα τελειώσει όλο αυτό σαν να ήτανε ένα κακό όνειρο ,να τον παίρνει από κάτω,να ξανά σηκώνετε ,να προσπαθεί έστω και μέσα στην φυλακή να βρίσκει τρόπους να κάνει όμορφα πράγματα για όλους , αλλά πάνω απ'όλα να συνεχίσει να έχει καθαρή ψυχή!!!!
Τελειώνοντας το θα πω ότι αγάπησα πάρα πολύ την μαμά του Στέφανου την κ. Δέσποινα που ήτανε μια μάνα με όλο το νόημα της λέξης, τον Στέφανο που παραδέχτηκε το λάθος του χωρίς να ρίχνει τις ευθύνες σε άλλους . Την Έφη Γονατά που ήτανε διευθύντρια των φυλακών Κασσαβέτειας ,μια ξεχωριστή γυναίκα που όλοι την θαύμαζαν για όσα είχε κάνει .
Αρκεί ένα λεπτό, ίσως και λιγότερο για να γίνει το κακό.... Τόσο χρειάστηκε για τον Στέφανο για να αλλάξει η ζωή του αλλά και οι ζωές των ανθρώπων που τόσο πολύ αγαπούσε.
Ένοχος για φόνο και μια απόπειρα, πολύ νέος γεμάτος όνειρα και ένα λαμπερό μέλλον που όλα χάθηκαν από μια κακή στιγμή.
Ο Γολγοθάς του μόλις ξεκινούσε,που ούτε ήξερα πόσο θα διαρκέσει αλλά και πόσο άγριος θα αποδεικνυόταν.
Η μάχη της επιβίωσης ήτανε πολύ δύσκολη γιατί πολλές φορές έπρεπε να ξεκινήσει πάλι από το μηδέν λόγω που τον μετέφεραν σε κάποια άλλη φυλακή ,από την Αυλώνα στα Διαβατά και μετά στην Κασσαβέτεια.
Για να αντέξεις όλες αυτές τις δυσκολίες πρέπει να έχεις τεράστια ψυχικά αποθέματα.
" Κάποιοι άνθρωποι είναι αδύναμοι χαρακτήρες ή δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος και γονατίζουν, λυγίζουν.....αλλά οφείλεις να παλέψεις, ότι κι αν σου συμβαίνει.Η εγκαταλείψει σημαίνει εσωτερικός θάνατος"
Μου άρεσε πολύ και σας το προτείνω!!!
📖 Η άποψη μου 📖
Καλησπέρα σας, εχτές τελείωσα αυτό το συγκλονιστικό βιβλίο !!!
Πόσο δίκιο ειχαν όσοι έλεγαν τα καλύτερα γι'αυτό το βιβλίο.
Νιώθω ότι και να πω θα είναι λίγο ή μην πω κάτι που δεν πρέπει για να μην αποκαλύψω γεγονότα που δεν πρέπει γιατί πρέπει ο αναγνώστης να τα ανακάλυψη μόνος του.
Είναι το δεύτερο βιβλίο που διαβάζω του κ. Μένιου Σακελλαροπούλου και για ακόμη μια φορά με κέρδισε 💯 και με έκανε να νιώσω πολύ δυνατά συναισθήματα .
Δεν είναι ένα απλό μυθιστόρημα , είναι ένα βιβλίο που διαβάζοντας το με έβαλε σε σκέψεις είδα πώς είναι και η άλλη πλευρά , δηλαδή πως μπορεί να νιώθει ένας άνθρωπος μέσα στην φυλακή, πως παλεύει καθημερινά να μην χάσει το μυαλό του ,τον εαυτό του, να ελπίζει ότι κάποτε θα τελειώσει όλο αυτό σαν να ήτανε ένα κακό όνειρο ,να τον παίρνει από κάτω,να ξανά σηκώνετε ,να προσπαθεί έστω και μέσα στην φυλακή να βρίσκει τρόπους να κάνει όμορφα πράγματα για όλους , αλλά πάνω απ'όλα να συνεχίσει να έχει καθαρή ψυχή!!!!
Τελειώνοντας το θα πω ότι αγάπησα πάρα πολύ την μαμά του Στέφανου την κ. Δέσποινα που ήτανε μια μάνα με όλο το νόημα της λέξης, τον Στέφανο που παραδέχτηκε το λάθος του χωρίς να ρίχνει τις ευθύνες σε άλλους . Την Έφη Γονατά που ήτανε διευθύντρια των φυλακών Κασσαβέτειας ,μια ξεχωριστή γυναίκα που όλοι την θαύμαζαν για όσα είχε κάνει .
Αρκεί ένα λεπτό, ίσως και λιγότερο για να γίνει το κακό.... Τόσο χρειάστηκε για τον Στέφανο για να αλλάξει η ζωή του αλλά και οι ζωές των ανθρώπων που τόσο πολύ αγαπούσε.
Ένοχος για φόνο και μια απόπειρα, πολύ νέος γεμάτος όνειρα και ένα λαμπερό μέλλον που όλα χάθηκαν από μια κακή στιγμή.
Ο Γολγοθάς του μόλις ξεκινούσε,που ούτε ήξερα πόσο θα διαρκέσει αλλά και πόσο άγριος θα αποδεικνυόταν.
Η μάχη της επιβίωσης ήτανε πολύ δύσκολη γιατί πολλές φορές έπρεπε να ξεκινήσει πάλι από το μηδέν λόγω που τον μετέφεραν σε κάποια άλλη φυλακή ,από την Αυλώνα στα Διαβατά και μετά στην Κασσαβέτεια.
Για να αντέξεις όλες αυτές τις δυσκολίες πρέπει να έχεις τεράστια ψυχικά αποθέματα.
" Κάποιοι άνθρωποι είναι αδύναμοι χαρακτήρες ή δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος και γονατίζουν, λυγίζουν.....αλλά οφείλεις να παλέψεις, ότι κι αν σου συμβαίνει.Η εγκαταλείψει σημαίνει εσωτερικός θάνατος"
Μου άρεσε πολύ και σας το προτείνω!!!
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 6, 2020
Συγκινητικό,συγκλονιστικό, μάθημα ζωής.
Από ένα σημείο και μετά τα κλάματα ήταν η μόνιμη επωδός στην ανάγνωση μου....
Ένα καθηλωτικό βιβλίο που κυρίως δίνει σε έννοιες όπως η υπομονή, η μητρική αγάπη,ο έρωτας,η συγχώρεση,η μεταμέλεια την πραγματική τους υπόσταση.Με γλώσσα απλή και κατανοητή ο Μένιος (γιατί είναι τόσο οικείο πρόσωπο μετά από τόσα χρόνια στο γυαλι)καταφέρνει να μας μεταδώσει όλα αυτά τα νοήματα και να μας προβληματίσει κρατώντας πάντα μία γλώσσα απλή και κατανοητή.
Χωρίς να γίνεται αισθητή η ελπίδα και η αισιοδοξία υπαρχει για να δειξει πως αφού περάσεις την δύσκολη οδό από το έγκλημα ως την επανόρθωση θα βρεις μπροστά σου την ζωη.
Μια δυνατή ιστορία που περνάει μέσα από το σωφρονιστικό σύστημα της χώρας μας για να δείξει πόσο δυνατός,σκληρός και συγκροτημένος πρέπει να είναι κάποιος ώστε να μην χάσει το πνεύμα του,και να μείνει καλός άνθρωπος ως το τέλος, ότι κι αν του τύχει μέσα στις φυλακές.
Άψογα τα ψυχογραφηματα όπως και σε άλλα βιβλία του,με πρώτο ήρωα τον ανέμελο φοιτητη Στέφανο που σε μια στιγμή εχασε τα πάντα και του έμεινε το σημάδι του φονια....
Της μάνας κουράγιο κυριολεκτικά,που θα προτιμούσε να σηκώσει αυτή τα βάσανα του παιδιού της.
Του αναίσθητου ακαρδου πατέρα,που δεν έφτανε η καταστροφή του παιδιού του κατέστρεψε όλη την οικογένεια και εν τέλει τον ιδιο....
Και τέλος της Ελβιρας, που το σημαδι δεν ήταν μόνο στο πρόσωπο,και ήταν και το μικρότερο,μπροστά στο σημάδι που έμεινε στην ψυχή της απ' το βάρος της ευθύνης της κακιάς στιγμής και της απαξίωσης απ' ολους...
Εκεί στο τέλος με το όνειρο σοκαριστηκα αλλά ευτυχώς είχε το τέλος που αρμόζει!!!
Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί!!!
Από ένα σημείο και μετά τα κλάματα ήταν η μόνιμη επωδός στην ανάγνωση μου....
Ένα καθηλωτικό βιβλίο που κυρίως δίνει σε έννοιες όπως η υπομονή, η μητρική αγάπη,ο έρωτας,η συγχώρεση,η μεταμέλεια την πραγματική τους υπόσταση.Με γλώσσα απλή και κατανοητή ο Μένιος (γιατί είναι τόσο οικείο πρόσωπο μετά από τόσα χρόνια στο γυαλι)καταφέρνει να μας μεταδώσει όλα αυτά τα νοήματα και να μας προβληματίσει κρατώντας πάντα μία γλώσσα απλή και κατανοητή.
Χωρίς να γίνεται αισθητή η ελπίδα και η αισιοδοξία υπαρχει για να δειξει πως αφού περάσεις την δύσκολη οδό από το έγκλημα ως την επανόρθωση θα βρεις μπροστά σου την ζωη.
Μια δυνατή ιστορία που περνάει μέσα από το σωφρονιστικό σύστημα της χώρας μας για να δείξει πόσο δυνατός,σκληρός και συγκροτημένος πρέπει να είναι κάποιος ώστε να μην χάσει το πνεύμα του,και να μείνει καλός άνθρωπος ως το τέλος, ότι κι αν του τύχει μέσα στις φυλακές.
Άψογα τα ψυχογραφηματα όπως και σε άλλα βιβλία του,με πρώτο ήρωα τον ανέμελο φοιτητη Στέφανο που σε μια στιγμή εχασε τα πάντα και του έμεινε το σημάδι του φονια....
Της μάνας κουράγιο κυριολεκτικά,που θα προτιμούσε να σηκώσει αυτή τα βάσανα του παιδιού της.
Του αναίσθητου ακαρδου πατέρα,που δεν έφτανε η καταστροφή του παιδιού του κατέστρεψε όλη την οικογένεια και εν τέλει τον ιδιο....
Και τέλος της Ελβιρας, που το σημαδι δεν ήταν μόνο στο πρόσωπο,και ήταν και το μικρότερο,μπροστά στο σημάδι που έμεινε στην ψυχή της απ' το βάρος της ευθύνης της κακιάς στιγμής και της απαξίωσης απ' ολους...
Εκεί στο τέλος με το όνειρο σοκαριστηκα αλλά ευτυχώς είχε το τέλος που αρμόζει!!!
Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί!!!
August 24, 2020
Είναι το δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω. Το πρώτο ήταν το πικρό Γάλα, το οποίο με ενθουσίασε. Αμέσως λοιπόν αγόρασα και ένα δεύτερο βιβλίο του. Δυστυχώς τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως ήλπιζα...
Απλοϊκή γραφή,
επιφανειακή προσέγγιση χαρακτήρων,
νοηματικά κενά στην ιστορία,
αναπαραγωγή στερεοτυπων,
εκβιαστικη συγκίνηση,
άγνοια της σύγχρονης πραγματικότητας.
Στην εισαγωγή του έργου ο συγγραφέας αναφέρεται στο πώς εμπνεύστηκε το συγκεκριμένο βιβλίο. Ακόμα κι αυτό... Είναι εντελώς απλοϊκό. Σαν να έψαχνε ένα στόρι για να γράψει ένα βιβλίο, το βρήκε τυχαία και το τραβηξε από τα μαλλιά.
Το βιβλίο αυτό, λοιπόν, θα μπορούσε να το γράψει ο καθένας. Αν απολαμβάνετε τα βιβλία της Μαντά, είναι πιθανό να σας αρέσει. Εγώ όχι...
Απλοϊκή γραφή,
επιφανειακή προσέγγιση χαρακτήρων,
νοηματικά κενά στην ιστορία,
αναπαραγωγή στερεοτυπων,
εκβιαστικη συγκίνηση,
άγνοια της σύγχρονης πραγματικότητας.
Στην εισαγωγή του έργου ο συγγραφέας αναφέρεται στο πώς εμπνεύστηκε το συγκεκριμένο βιβλίο. Ακόμα κι αυτό... Είναι εντελώς απλοϊκό. Σαν να έψαχνε ένα στόρι για να γράψει ένα βιβλίο, το βρήκε τυχαία και το τραβηξε από τα μαλλιά.
Το βιβλίο αυτό, λοιπόν, θα μπορούσε να το γράψει ο καθένας. Αν απολαμβάνετε τα βιβλία της Μαντά, είναι πιθανό να σας αρέσει. Εγώ όχι...
August 20, 2017
Στην αρχή δεν με είχε τρελάνει σαν βιβλίο. Κάτι με τραβούσε ! Όσο διάβαζα, τόσο το αγάπησα. Διαπιστώνεις πως άμα υπάρχει θέληση ο άνθρωπος μπορεί όλα να τα αντέξει και να τα καταφέρει. Στο τέλος η ζωή κερδίζει.
July 17, 2019
Ωραίο και ενδιαφέρον θέμα.Η γραφή σε άλλες περιπτώσεις θα μπορούσε να το'χει ''απογειώσει''το βιβλίο.
Read
September 15, 2024Ο,τι χειρότερο έχω διαβάσει (και κακώς το έπραξα)
February 14, 2016
Είναι η πρώτη φορά που διαβάζω βιβλίο του γνωστού αθλητικογράφου και δημοσιογράφου Μένιου Σακελλαρόπουλου. «Το σημάδι» με σημάδεψε από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του στα ράφια του βιβλιοπωλείου καθώς και από το trailer των εκδόσεων Ψυχογιός που κυκλοφόρησε στα μέσα ενημέρωσης. Από τα πιο όμορφα και δυνατά κοινωνικά μυθιστορήματα, με πολλά μηνύματα. Μια ιστορία που μέσα σε ένα λεπτό αλλάζει τη ζωή του πρωταγωνιστή και τον σημαδεύει για μια ζωή. Βρίσκεται πίσω από τη φυλακή, περνάει δυσκολίες, κάνει την αυτοκριτική του, επιβιώνει και κάπου στο τέλος ίσως να έρθει και η λύτρωση. Ο συγγραφέας καταφέρνει να αφηγηθεί μια δυνατή ιστορία με ένα οδοιπορικό στις ελληνικές φυλακές, γνωρίζοντας μας την άλλη πλευρά της κοινωνίας, τους φυλακισμένους. (φαίνεται πως έχει κάνει έρευνα ο συγγραφέας με τις τόσο ρεαλιστικές και δυνατές περιγραφές). Μια καλογραμμένη ιστορία που ωστόσο σε κάποια σημεία με κούρασε και τα προσπέρασα. Παρόλα αυτά το βιβλίο συστήνεται να διαβαστεί.
July 5, 2016
Ένα βιβλίο που απλά διαβάζεται εύκολα, τίποτα παραπάνω! Θα περίμενα ίσως ο συγγραφέας να εντρυφήσει κάπως περισσότερο σ' αυτό που λέγεται ζωή στη φυλακή, συνθήκες, συναισθήματα, διαπροσωπικές σχέσεις. Σε κάποια σημεία την εξέλιξη θα την χαρακτήριζε κανείς "τραβηγμένη από τα μαλλιά", υπερβολική. Μου άφησε μια γεύση μέτρια έως αδιάφορη.
Displaying 1 - 25 of 25 reviews